Her konuda tepkisel bir millet olduğumuzu hayretle izliyorum. Günlük, anlık çatışmalara odaklanmış ve uzun vadede nerede, nasıl sonuçlar doğuracağını hesaplamadan alınmış kararlarla davranışlarımızı yönlendirmeye başlamışız meğer. Olayları düşünme ve derinine inme bize zor geliyor. Rüzgârın estiği yöne mendil sallamak daha kolay…
Son zamanlarda hayata ve topluma siyasal güç odaklı bakmanın getirdiği bir sürü konu tartışıldı. Korkular, tabular, beklentiler yine masaya yatırıldı. Bir takım kavramların üzerinden korku senaryoları türetilip, varsayımlarla gerçekler aynıymış gibi bir tablo oluşturulmaya çalışıldı.
Dakka bir gol bir değişen olaylar ve konular dolayısıyla mı? Yoksa artık, hayatı iplemeyen ve anlık olaylarla kendini ifade etmeyi tercih eden bir toplum haline geldiğimizden mi bilemiyorum, ama bu Ramazan ayında insanların birbirlerine karşı nasıl tepkisel davrandıklarını çok daha net bir şekilde gördüm.
Bir durakta oturmuş otobüs beklerken, oruç tutmayan başka birinin özellikle yemekte olduğu simidinin kokusunu bana duyurmaya çalışması neyle açıklanabilir ki? Neden birbirimizi sürekli tahrik etmeye, inançlarından ve tercihlerinden dolayı yıpratıp, üstünlük taslamaya ihtiyaç duyuyoruz?
Çünkü kendimizin üstünlüğünü göstermezsek, karşı tarafın gelip bizim üzerimizde üstünlük kurmasından korku duyuyoruz. Korku senaryolarıyla her gün perçinleşen ve iliklerimize işlenen bir inanç haline dönüştü bu. Biz yaşam tarzımızı ve değerlerimizi elimizde tutmazsak ve karşı tarafa bunu göstermezsek, gelip elimizden alınır korkularıyla uyanıyor her gün artık insanlar. Bu korkularıyla bakıyorlar birbirlerinin gözlerinin içine. Ve “Benim çizgimi geçersen haddini böyle gösteririm sana” der gibi, beden dillerine döküyorlar ağızlarıyla söyleyemediklerini. Biz de, anlık ve siyasal güç odaklı hayatı yorumlayan kafaların, tepkisel ve kutuplaşmış, ötekileşmiş bir toplumun oluşmasındaki amaçlarını merak ediyoruz? Her gün kendi toplumsal değerlerine savaş açıp, birbirlerine tepki dolu insanlar oluşturmaya çalışmak kime ne fayda getirir? Oturup bunu düşünmek lâzım sanırım.
Değerlerimiz siyasal güç odağından çok daha büyük ve üstündür. Sizin yaşam tarzınız sizi ilgilendireceği gibi, bizim yaşam tarzımız da bizi ilgilendirir. Yaşam tercihleri üzerinden kimsenin kimseyi yargılamaya ya da üzerinde üstünlük kurup, kendi değerlerini korumak adına bile olsa dayatma yapmaya hakkı yoktur.
Oruç tutmak mahallî ve örfî bir durummuş gibi, oruç tutanlara karşı bile, tepkiyle tavır koymayı hiçbir anlayışa sığdıramıyorum doğrusu.
Bu topraklarda birbirlerinin yaşam tarzına saygı duyan, Ramazanda çocuklarının elinde ekmekle sokağa çıkmasına dahi izin vermeyen, kendileri oruç tutmadıkları halde, oruçlulara saygı duyan Hıristiyanı, Yahudisi, yaşardı bir zamanlar.
O zamanlar ütopya değildi ortak yaşam. Kimse kimseye kabul ettiği yaşama biçiminden dolayı üstünlük taslayıp, yaşam biçimlerinden dolayı, sen ötekisin deyip, tepkisel davranmıyordu.
Birbirimizi kendi zihnimizde yargılayıp, mahkûm etmeden önce biraz tanısak, okusak ve derin düşünsek, siyasal güç odaklı hayatın sığlığını ve bizi nerelere götüreceğini göreceğiz aslında.
Böyle günlerin gelmesi temennisiyle…
06.10.2007
E-Posta:
mtortuk@yeniasya.com.tr
|
