Zamanın üstünde zaman içre konuşan Bediüzzaman, bütün mal varlığını elinde sepetle taşımakla, dünyalaşan dünyalılara adeta meydan okur…
Akıntıya karşı tek başına kürek çekme, dünyaya hâkim zihniyete karşı dik duruş ve dikiliş; kuru bir söz, süslü bir lafız değil, bir ömre sığdırılmış inanç ve aksiyon… Ölüme hakikat adına hayatıyla haykırma, dünya bütün ihtişamıyla ona gelirken elinin tersiyle itebilme cesaretini gösterme; ömrünü ne büyük bir ulvî dâvâ ile geçirdiğini gösteriyor…
Dünya adına kaybedecek bir şeyi olmaması, dünyaya meydan okutacak güç veriyor ona… Gücü güçsüzlükte, varlığı yokluğa ermekte, zenginliği fakrında, izzeti zilletli her şeyi reddetmesinde… Kendisine teklif edilen yalıları, makamları, menfaatleri, rütbeleri kabul etseydi, asra böyle hür ve gür bağırabilir miydi? Bağlayıcı en küçük bir tiryakiliği bile kabul etmemesi, kendisine hükmetmek isteyenlere verdiği en güçlü bir cevap…
Küçük zevk tiryakiliklerini bile kabul etmemesi onu daha da hürleştiriyor, deni dünyaya bağlayan bütün bağları kesmesi, tutulamaz bir zindelik veriyor… Sürgünler, hapishaneler coşkun bir nehir gibi akan enerjisini durduramıyor…
Ya padişahların, paşaların tekliflerini kabul etseydi, hediye ve sadakaları alsaydı, medeniyetin uyutucu oyunlarına ilgi duysaydı; ter ü taze, berrak mı berrak Risâle-i Nur, bu sadelik ve zindelikte olabilir, büyük denizlerin büyük dalgaları gibi gönüllerde tesir edebilir miydi?
Bu aynada şimdilerde kendimizi seyretsek ne görürüz acaba? Ya da bakmaya cesaretimiz var mı? Halimiz Hakkın hatırını âlî tutan bir hâl mi? Tevekkül, kanaat ve iktisat hayatımızın neresinde? Dünyalık eşyalarımızı taşımak için kaç kamyon gerekli? Kesben ve kalben terk dengelerini kurabildik mi? Medeniyet adına her gün yenisi çıkan uyutucu ve uyuşturucu zevk ve meşguliyetlerden ne kadar kaçabiliyoruz veya kaçmıyor muyuz artık?
Teviller teviller teviller… “Hilesizlik en büyük hiledir”i kendi hilekâr nefsimize karşı uygulamayıp, aklımız ve kalbimizle emmâre nefsi ablukaya almadıkça dünyaya meydan okumalarımız cılız kalacaktır… Bırakın bağırmayı kendi sesimizi kendimiz bile zor duyacağız; sadece örnek vereceğiz Bediüzzaman’dan, talebelerinden…
Onlara kimse bir şey demiyor, diyemiyor zaten… Mesele bizleriz; izi aynı tazelikte takip edemiyoruz… Sebepler cihetinden çok zenginiz, hakikatleri hayata aktarma noktasında fakir… Fakiriz çünkü eşyamız çok, tiryakiliklerimiz fazla, bağımlılıklarımız büyük…
Ve ceza, cinsiyle dünya cihetinden geliyor; vurdukça vuruyor sıkıntılar, bir okşuyor yüz belki bin tokat vuruyor dünya… Ya ayılın; kalbinizdeki bütün eşyaları bir elinizde taşıyacak kadar azaltarak hafifleyin ya da kamyonlarca eşyayı, tırlarca zırvaları sırtınızda belinizde taşıyarak ağırlaşın… Ne sesiniz çıkar, ne de soluğunuz; ne hürlüğünüz kalır, ne gürlüğünüz… Konuşursunuz yine de, siz söyler siz dinlersiniz, yazarsınız yine de, siz yazar siz okursunuz…
Elindeki sepetle dünyaya basan, zamana yürüyen Bediüzzaman’ı düşünmek ve yürümek ardından… Kaç dünya, kaç zaman var aramızda bilinmez; bildiğimiz Kur’ânî yolu, Nebevî caddeyi gösteren izini kaybetmemek. Ağırlıkları atarak, tiryakilikleri bırakarak yürümek, yürümek, yürümek… Yetmez koşmalı, öyleyse eşyaları biraz daha atmak lâzım; akıl nezaretinde kalp boşluğu, yürek serinliği ile yürünür bu yol… Yolumuz açık olsun.
25.03.2008
E-Posta:
huseyineren@yeniasya.com.tr
|
