"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Yürütme suç ihdas edebilir mi?

Ahmet BATTAL
23 Kasım 2017, Perşembe
Son iki yazımızda, “…öcü” dâvâlarında kimin neden suçlu olduğunu tesbit konusunda özetle şunu söyledik: “Aslında yargıya ait olan kriter tesbiti görevi yürütmenin kontrolüne geçti. Yargının, bu yetkisini Hak namına geri alması ve elbette hukuk içinde kalarak karar vermesi gerekir.”

Aşağıdaki genel prensipleri yazarak konuyu tamamlayalım. (Böylece oluşmuş olabilecek yanlış anlamaları da giderelim). 

1. Suç ihdas etme yetkisi yasama organına aittir ve kanunla kullanılır. Yani nasıl bir fiilin suç olduğunu ve hangi ceza ile cezalandırılacağını ancak kanun söyler. 

Belirtelim ki gündemdeki dâvâlar açısından, “yeni suç ihdas edilmesi gerektiği”, yani kanunda boşluk ya da yetersizlik olduğu iddia edilmiyor. Yasama göreve çağırılmıyor. 

Yani ihdas edilmiş suçlar, On Beş Temmuz meselesinde adaleti sağlayabilmek açısından, teorik olarak yeterli. Önemli olan, kanunu olaya doğru şekilde uygulayabilmek.

2. Terör örgütü suçlarında, bir terör örgütünün varlığını, devletin istihbarat ve güvenlik birimlerinin bilgilerini de kullanarak yine yargı söyler. Zira bu beyan, neticesi itibariyle bir yargısal tesbittir. (Çünkü yargısal hükme dayanak teşkil eden her tesbit yargısaldır). 

Ancak olağan bir devlette, bu hususta, yürütme ve yasamanın yargı ile çelişmesi beklenmez. Yani devletin yürütme organının bir parçası olan güvenlik kurum ve kurullarının, “… isimli bir terör örgütü var” deyip gerçek deliller ortaya koyduğu noktadan sonra yargının bu delilleri görmezden gelerek “dediğiniz isimde bir terör örgütü yok” demesi beklenmez, mümkün de değildir. Zira Terörle Mücadele Kanunu’ndaki tarifiyle “cebir, şiddet ve tehdit” unsurlarının “sürekli ve düzenli biçimde madden ve fiziken varlığı” yargısal süreklilik kazanmıştır ve artık itiraza mecal bırakmaz.

3. Bir sanığın, terör örgütü olduğunu artık ilgili herkesin “bildiği” bir örgüte üye ya da yardımcı/yatakçı olduğunu ise elbette önce savcı iddia eder. O ispat ederse son olarak da mahkeme kendi kararıyla aynı şeyi söyler. Şüpheden sanık yararlanacağından yeterli delil yoksa beraat kaçınılmazdır. 

4. Bir yardım ve hayır örgütünün sonradan terör örgütü haline geldiği iddiasında ise yine nihayetinde yargı tarafından çözülmesi gereken başka problemler de vardır: 

Değişimin varlığı iddiası doğru mudur? 

Doğru kabul edilirse değişimin gerçekleştiği zaman nedir? 

Değişimi, hayır ve yardım örgütü mensuplarından hangilerinin ne zamandan itibaren “bildiğini” neyle ispat etmek gerekir? 

İşte bizim gündemdeki dâvâlarla ilgili olarak son iki yazımıza konu ettiğimiz “kriter meselesi” bu sorularla ilgilidir. 

Basit ifadeyle, bir örgütün yardım ve hayır örgütü yönüne mensup olanların hepsinin, sonradan dönüşümle mevcut olduğu varsayılan terör örgütü yönüne de mensup olduğu, hele bir varsayım yardımıyla asla iddia ya da kabul edilemez. Şöyle:

5. Yukarıdaki birinci sorunun cevabını geçip ikinci soruya bakalım: Bu örgütün ne zamandan bu yana terör örgütüne dönüştüğünü kim söyleyecek? 

Elbette bu tesbiti güvenlik kuvvetlerinin ve istihbaratın verdiği bilgiler doğrultusunda, ama neticede yine yargı söyleyecek. 

Peki, yargı, yürütmenin söylediğini tasdik etmek zorunda mı? Elbette hayır. 

Bu noktada delilin ve şahidin tarafsızlığı ilkesi yara almış gibi görünüyorsa da başka çare de yoktur. Yani hükümet ve yürütme hem bir taraftan suç mağdurudur ve hem de öbür yandan “örgütün varlığını gösteren” delilleri “yargı kolluğu” sıfatıyla toplamaktadır. 

Bu problemi aşmanın yolu ise yargının yürütmeden bağımsız kalabilmesi ve delilleri de serbestçe takdir edebilmesidir. 

Meselâ coğrafî anlamda ayrılıkçı bir örgüt için söz konusu olamayacak olan “merkezî hükümeti yıkma” hedefi, mevcut anayasal düzene karşı kurulmuş olan bir örgüt için açıkça vardır. Ve bu ikincisinde yargısal faaliyet, bir ölçüde, yürütme ve hatta yasama faaliyeti ile karışmaktadır. 

6. Son soruya bakalım: “Ben mensubiyet açısından iyi niyetliyim, zira bu örgütün suç örgütüne dönüştüğünü bilmiyordum” diyene yargı ne diyecek? 

Belli bir tarihten itibaren artık amaç değiştirdiği ve terör örgütüne dönüştüğü iddiası yargı tarafından kabul edilen eski hayır ve yardım örgütünün hayır ve yardım tarafına mensup olmayı sürdürmüş olanların, örgüt dönüşüm tarihinden sonraki mensubiyetleri için de “biz sizin bildiğinizi bilmiyorduk” demeleri, aksi ispat edilmediği sürece onların masum olduğunu göstermeye yetmez mi?

Elbette yeter. Artar bile.

Evet, “kanunu bilmemek elbette mazeret değildir” ama burada suçlanabilmek için bilinmesi gereken tek şey kanunda “terör örgütü üyeliği” suçu diye bir suçun var olduğunu bilmek değildir. Bunu herkes bilir ve üstelik bildiğini de varsayımla ispat ederiz. 

Sanığın üye olduğu yapının terör örgütü olduğunu bizzat ve iradî olarak “bildiğini” ise savcının ispat etmesi gerekir. 

Bu bilme açısından varsayım asla yeterli değildir.  

Dönemin başbakanının “orası artık bir terör örgütüdür, çıkın oradan” demiş olması yeterli değildir.

O başbakanın, siyaseten cumhurbaşkanını ve meclis başkanını belirleyebilen bir güce sahip olması ona bu yetkiyi vermez. 

O başbakanın sonradan şeklen demokratik sistemin içinde kalarak cumhurbaşkanı olması ve hatta anayasayı değiştirerek “tek adam” olacak ya da olmuş olması ve yargıya “biz şu tarihte öğrenmiştik ve söylemiştik, dediğimiz tarihten itibaren artık suçludurlar” demesi hukuken değer ifade etmez. 

Neredeyse bir buçuk senedir yazdıklarımızda işte bunu söylüyoruz. 

Son iki yazımızda da bunu söyledik: Bir örgütün sonradan yapı ve amaç değiştirdiğini bir cumhurbaşkanının (ya da başbakanın) ve bir kısım siyasî dostlarının “haykırarak” söylemesine rağmen, bunu bir iddiadan ibaret görüp reddeden ve siyaseten muhalif hale geldiğini gördüğü o yapıya mensup olmayı sürdüren bir kişiye salt “bu mensubiyeti” gösteren deliller yardımıyla “bile bile terör örgütü mensubu” olmaktan ceza verilebilir mi? 

Hukuken hayır. 

Ama hukukçular siyasî etkilerle kriterleri değiştirir de hukuku devreden çıkarırsa cevap belli: 

“Siyaseten evet”. 

Bunun adı ise “siyaseten hüküm”dür ve tarihimizin yüzleşmek istemediğimiz kısmı olan “siyaseten katl”den farkı yoktur. 

Tarih yazıyorsunuz ey yargıçlar… Doğru yazın!

Okunma Sayısı: 2768
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • Ali yilmaz

    23.11.2017 23:17:23

    Olsun. 2013 ten sonra suc olsun. O zaaman bu orgute karsi islem yapmayan savci ve hakimler de yardim yataklik ve trror orgutu uyeligindem yargilanmalidir degil mi? Bir de yurutme var ki onlarda savcilar gibi islem yapmadillari icon yardim yataklik ve uyelik sucu islemislerdir. En azindan 2013 milat kabul edilse bile ulkenin tamami en basta bu orgutu fark edenler ki kendileri ulke yonetimini elde tuttuyorlardi. O zamam herles suclu olmaz mi?

  • Hasan unlu

    23.11.2017 22:02:16

    Koca koca siyasilerin aldandim dedigi yerde 25-30 yaslarindaki ogretmen polis aldanamazmi, ustelik ayni camia ayni siyasiyyun tarafindan on yillarca alkislanmissa o genclerin kahir omru bu alkis icinde gecmistir. Eger bir devlet kendi vatandasini kirk senelik sozde bir orgutten korumamis ise, kimi devlet adamlari ne istediler de vermedik diyebilmisse, Allah askina suclu kim.

  • Gündüz Alp

    23.11.2017 17:46:50

    Değerli hocam, tenvir edici ve uyarıcı yazılarınız için bir kez daha teşekkür ediyoruz. Baştan beri şu haksız ve hukuksuz sürecin -hepimiz- şahitleriyiz. Ne var ki sizin gibi pek az kimse ehl-i hukuk olarak yapılan yanlışları dile getirebildi. Halbuki hakperestlik her şart ve durumda hakkı ve haklıyı savunabilmektir. Bu süreçte -maalesef- hakperestlerin çok fazla olmadığını da görmüş olduk. Yeni Asya gazete olarak sizler de ehl-i hak ve hakikat olarak, "hakkın hatırı âlidir" deyip hakkı savunan tarafta yer aldınız. Allah (cc) ebeden razı olsun. Anormal zamanda böyle merdâne hakkı savunmak cesaret ister ve Gandhi'nin dediği gibi "cesaret korkakların silahı değildir." Yazınızın sonundaki "Ama hukukçular siyasî etkilerle kriterleri değiştirir de hukuku devreden çıkarırsa cevap belli" ifadesi her şeyi özetliyor. İşte bütün mesele burada temerküz ediyor. "Hukuk devreden" çıkınca da hak yerine haksızlık, adalet yerine türlü zulümler gelir. Selam ve muhabbetle.

  • Ahmet Kaya

    23.11.2017 16:11:45

    helal be abi

  • demir can

    23.11.2017 13:32:44

    yasal olan birçok şey terör örgütü üyeliği kaniti. hukuk öldü. gömdüler

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı