Hikmet-i İlâhî, eğitim alan zerreleri dünyadan Cennete almayı gerektirmektedir.
Zerrelerle ilgili “hikmetliliğin” kanun boyutunun, Bediüzzaman önce canlılar âleminde nasıl işletildiği tespitini yapar ve devamında ahiret boyutuna geçer. Dünya boyutunda zerrelerle ilgili olarak önce Allah’ın israf etmeyen bir usulü olduğunu ve fena (kötü) işler yapmadığını ifade ettikten sonra şu tespitte bulunur: Güz mevsiminde (sonbahar) vazifesi bitmiş mahlûkların (canlıların) maddî enkazları, ilkbahar ve yaz mevsimlerinde sanatkârane yeni yarattıklarında kullanılmaktadır. Bu değerlendirmesinden sonra, ebedî âlemle ilgili olarak iki âyetle iki olağanüstü tespitte bulunur. Âyetler şöyledir:
“Dünyanın başka bir dünyaya (tebeddül) döneceği gün“ (İbrahim suresi 14/ 48)
“Asıl hayata mazhar olan ise ahiret (ebedî âlem, cennet) yurdudur.” (Ankebut suresi 29/64)
Bu âyetler ışığında der ki; “cansız, şuursuz ve önemli vazifeler gören dünyadaki zerreler (elementler) elbette taşı, ağacı, her şeyi hayat ve şuur sahibi olan ahiretin (cennetin) bazı binalarında kullanılmaları hikmetin gereklerindendir. Çünkü harap olmuş dünyanın zerratını dünyada bırakmak veya yokluğa atmak israftır”.
Bu ifadeden anlaşılmaktadır ki dünyada yaşamış tüm canlıların vücutlarına girip görev almış zerreler (elementler) bu fırsatı bulamayanlardan daha üst seviyede ve daha değerli bulunmaktadır. Onların canlıların vücutlarında gördükleri görevlerinde bir hedef vardır. O da cennetteki bitkiler, taşlar ve bazı binalarda görev almaları ve tekrar kullanılmalarıdır. Onun için dünyada bırakılmayacaklardır.