Anlat, anlat ki idrakten yoksun katran karası yüzler eğilsin yere
Yer ki titrer haşmetinden, Yaratıcıya olan sevgisinden
Kâinat bile zikir çemberinde iken
İnlesin taştan daha katı ruhların saltanatı…
Yıkılsın küfrün mabutlaştırdığı nefsin putları!
Heyhat yazık ki kendi nefsine zulmeden zalimlere
Tüm zîhayat hayret eder onun bu sefil haline…
Öyle bir nur ki senin göremediğin, üflemekle söner mi saldın!
Kaynağı Kur’ân iken bu sonsuz fecrin
Aklın düşer ayaklarının önüne anlamazsın!
İman; kalbin ve aklın nurudur
Anahtarıdır sonsuz mutluluğun.
Ey muannit nedir acılarda çırpınıp duruşun
Rabbine tabi iken o sonsuz ruhun
Âhu zar eder her nefeste sana
Küfrün zindanlarında ellerinde bir pranga!
Yükün ağırdır taşımaz ki şu aciz omuzun
Nur olup kanatsız uçmak var iken
Nar olup gezinirsin meyusiyet dehlizinde!
Çağır Üstadım, gelsin dile sana şahit asırlar
Gül bahçesi sohbetinle misk koksun ruhlar…
Şimdi risâlelerin var senden bize yadigâr
Okudukça tekâmüle eriyor nice canlar…

SELCAN NESİL