O yazı, Risale-i Nur dairesi içerisinde, yaşları ilerlemiş ve yaşadıkları yüzlerce hadise dolayısıyla yüzlerce tecrübeye sahip kıymetli ve tam Nur Talebesi ağabeylerimizle bir hasbihal idi. Ne onlara bir nasihat ne de ahkâm kesmekti. “Neden sadece aksaçlılara nasihat edilmiş, gençlere nasihat yok” gibi bir takım itirazlar haklı olarak akla gelebileceğinden bu yazı “beni yaz” dedi. Biz de onu kırmadık.. O yazıdakilar nasihat değil hasbihal idi buradakiler de öyle tahayyül edilsin.

Ey genç kardeşim! Biz henüz 1-2 yaşlarında yerlerde emekleme provaları yaparken harıl harıl hizmet aşkı ile sağa sola koşuşturan gençler vardı... Her gün harıl harıl Risale-i Nur okuyanlar... O ders senin bu ders benim haftanın 7 gününe bilmem kaç ders sığdıranlar vardı. O okuma programı senin bu Külliyat bitirme programı benim diyerek 7/24 hizmet eden gençler vardı.

Kardeşim! Biz daha yeni yürüme provalarına çıkmış iki adım atıp yerlere kapaklanırken, Hizmet-i Kur’ânîye’ye dalâlet ordularından açılan savaşlar vardı. Ve o savaşlara karşı elinde elmas kılıcıyla tereddüt dahi etmeden karşılık koyan, dik duran ve düşmeyen-yerlere kapaklanmayan gençler vardı. Kimisini hapislere kimisini işkencelere atan zalimler vardı. Ve o hapishaneleri medreselere dönüştürenler vardı... Bak! İşte şu fotoğraftaki genç var ya, hani hapisten elinde külliyatıyla çıkan şu genç... İşte o genç şimdi şu köşede oturan ak saçlı, beli bükülmüş ihtiyarımızdır... 

Bak! Şu fotoğrafa da bak... Dikkat ettin mi kar yağıyor. Dikkat ettin mi ateş yakıp kol kola girmişler... Dikkat ettin mi kalın kalın giyinmelerine rağmen titriyorlar ve birbirlerine sokulmuşlar... Dikkat ettin mi yine de yüzlerinde ümit var, tebessüm var... ama hüzün de var... Neden biliyor musun aziz kardeşim! Burası bizim gazetemizin önceki binası ve o gün baskına uğradığı gün... Ve bu gençler de o gazeteden kovulan, ama yine de sahip çıkan gençler... O gençlerin oradaki mücadelesinde, soğukla karla kışla, bîkemalle mücadelesinde senle ben tv de Tusubasa seyrediyorduk hatırladın mı.? Henüz daha 7-8 var mıydık? İşte çevir kafanı... O gençler işte bu, bu, bu, bu aksaçlı ihtiyarımız bugün... 

Ey genç kardeşim! Mesele genç olmak veya ihtiyar olmak değil biliyorsun değil mi! Mesele dâvâna ne derece sahip çıkıp ne derece sadâkat içerisinde olman. Mesele “dâvâm” dediğin “Risale-i Nur’ları” ne derece okuduğun. Ne derece neşrettiğin. Ne derece anladığın ve tatbik ettiğin. Biliyorsun değil mi... Evet. Her ak saçlı son derece tecrübe sahibi olmak zorunda değil. İyi bir Nur Talebesi olmak zorunda da değil. Ama bu iki özelliğe sahip kaç ak saçlımızı elimizin tersi ile itiyoruz biliyor musun?  Ahh! Onlar şimdi genç olsalar ne hizmetlere koştururduk değil mi onlarla? “Şimdilerde genç bulmakta zorlanıyoruz” dediğini duyar gibiyim. “Şimdiki gençlerde az okuma veya okumama hastalığı var” dediğini duyar gibiyim. Haydi, git bu ihtiyar görünümlü, saçlarına aklar düşmüş gençlerin yanına... Sen onların taze bedeni, onlar senin tecrübelerin olsun. Unuttun mu bizler bir fabrikanın çarklarıyız ve aynı vücudun âzâlarıyız. Sen onların taze ve diri fikri, onlar senin törpün olsun. Sen onların gözbebeği onlar senin bel kemiğin olsun. Mesele “genç-ihtiyar” değil “dâvâ” olsun.