"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Bu eller miydi! (1)

Armağan Bahtiyar
07 Temmuz 2017, Cuma
Şu an elimde bir kitap var. Adı: Çocuk ve Allah. Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın. “Allah” kelimesinin en çok kullanıldığı şiir kitaplarından olsa gerek.

Bu Eller miydi! Bu eller miydi masallar arasından 

Rüyalara uzattığım bu eller miydi! 

Arzu dolu, yaşamak dolu, 

Bu eller miydi resimleri tutarken uyuyan!

 

Bilyaların aydınlık dünyacıkları 

Bu eller miydi hayatı o dünyaların! 

Altın bir oyun gibi eserdi 

Altın tüylerinden mevsimin rüzgârı.

Bu eller miydi kesen mavi serçeyi! 

Birkaç damla kan ki zafer ve kahramanlık. 

Yorganın altına saklanarak...

Ayrılmış sevgili oyuncaklardan 

Kırmış küçücük şişelerini. 

Ve her şeyden ve her şeyden sonra 

Bu eller miydi Allah’a açılan!

Şiirin bir kısmını buraya aldık. Son dörtlükte ellerinin, kalbinin sonsuza açıldığını, insanın duâ hâlini görüyoruz.

Duâyı ne güzel tarif etmiş Fazıl Hüsnü Dağlarca. Her şeyden, her şeyden, her şeyden sonra... Allah’a açılan ellerimiz olmalı değil mi! Evet; O’nu tuttuk, bunu yakaladık; evet en son diyor elini O’na açıyorsun. Yakalamış, iyi yakalamış Fazıl Hüsnü. Yakında vefat etti, bi' 5-8 yıl oluyor her halde, 2008 diye hatırlıyorum. Ama güzel bir kitap bırakmış: Çocuk ve Allah...

Bakalım Fazıl Hüsnü’nün öteki şiirlerine diyeceğim de, fakat “Bu Eller miydi?” şiiri ellerimize tekrar bakmamızı öğütlüyor. 

Meselâ “bilyaların aydınlık dünyacıkları”. Bilye oynamayan çocuk var mı? “Bilya” diye yazmış buraya; olsun. Şairler kelimeleri kendine göre kullanır zaman zaman. Anlatım bozukluğu gibi şeylere de pek itibar etmezler. Maksadını anlatmaya bakar. San’atı zirvelemek adına bir şeyler yaparlar. Kelimelere san’atkârlar müdahale eder. Dışarıdan kelime alıp kaleme koymak teknik adamların işi değil. San’at adamlarının işi o... San’atçıları çıkarın dünyadan ne kalır geriye?!...

Düşün Yunus’un olmadığı bir dünya... Mevlânâ’nın olmadığı bir dünya... Düşünülebilir mi? Kimler aklınıza geliyor sanatçılardan, düşünürlerden? Şöyle bir düşünün. Onları çıkardığımızda dünya yaşanmaz olur. Neyi nasıl düşünecek, neyi nasıl yaşayacaksınız? Efendimiz’in (asm) olmadığı bir dünyayı düşünebilir misiniz?

“Sevgi alır başını giderdi; biliyor musunuz. O bize tebessüm ikram etti.”

İşte san’atçılar almış alacağı yerlerden alacağını ve bize göndermiş o incecik hediyeleri... Ve her şeyden, her şeyden sonra bu eller miydi Allah’a açılan... Onun O’na el açtığını biliyor şair ve bir çocuğun üzerinden bize duâyı anlatıyor. Öldürdüğü serçeye üzülüyor.

Bir taşla biz birkaç kuş vurmayız, çünkü biz kuşa taş atmayız; atmamalıyız. İşte şair burada buna üzülüyor.

“Birkaç damla kan ki zafer ve kahramanlık!”

Yani onu kahramanlık olarak görüyordum çocukken, ki şimdi değil, demek istiyor.

“Yorganın altına saklanarak...”

Gecelerden korkardık değil mi... Evet, biraz... Ben de biraz biraz korkardım... Benim de böyle saklandığım olmuştur yorganların altına. Yıldızları seyrederek uyuduğum olmuştur. Ürperip yorganın altına kaçtığım olmuştur. Babam, annem; “Yat, yat!” dedikçe Kemalettin Tuğcu’nun o hikâyelerini yorganın altında okuduğum olmuştur; şöyle biraz ışık sızdırarak... Evet, lambayı dinlendirirlerdi. “Haydi, yat!” diye. Sonra kalkar, ışığı açar, okumaya kaldığım yerden devam ederdim. Artık ne zaman gelirlerse... Ne günlermiş!

Evet, ablasıyla arasında ne varmış Fazıl Hüsnü’nün?

“Ablacığım, nerede o günler

Yeşil erik yerdik sadece

Dersleri çabuk bitirip

Tahrir yazardık her gece”

Bak kolay şair olunmuyor demek ki. Tahrir yazardık her gece... Tahrir, ev ödevi, yazma ödevi... Tahrir... Muharrir... Sermuharrir, başyazar... Ne kadar unuttuğumuz kelime var değil mi? Unuttuğumuz her kelimede kendimiz varız. Ne kadar kelime hatırlıyorsak; o kadar varız. Ne kadar kelime unutuyorsak; o kadar kayboluyoruz. Kayboluyoruz unuttuğumuz her kelimede; haberiniz olsun!

“Artık kemanını bazen çalıyorsun.”

Demek ki az keman çalar olmuş ablası.”Bazen” da denir “bazen” de denir, şair “bazen”i tercih etmiş.

“Çocuklarından vakit kalmaz.”

Vay be, evlenmiş ablası...

“Yazık amma itiraf edeceğim Seni seviyorum daha az”

Gözden ırak olan gönülden de ırak olur ya, evet... Bir hasret duyuyor, ablacığına. Hasret geçmişe; özlem geleceğe duyulur; değil mi! “Nerde o günler!” deriz değil mi? Ben de geçenlerde ablamı ziyaret ettim. Evet, geçmiş, yıllaar geçmiş, çok şey geçmiş.

“Yeşil erik yerdik sadece.”

Evet, demek ki bahçelerinde bir erik ağacı var.

“Dersleri çabuk bitirip Tahrir yazardık her gece”

Ha dersleri çabuk bitiriyorlar, günlük tutuyorlar demek. Evet, bu ev ödevi değil demin ev ödevi demiştim. Hayır, hayır yazı yazıyorlar. Ablası da şair oldu mu acaba? Bilemiyorum. Fazıl Hüsnü’ye yaramış o tahrir işi. Ve ablasının keman çalmasını istiyor; hasret kalmış.

“Artık kemanını bazen çalıyorsun

Çocuklarından vakit kalmaz.”

Çoluğa çocuğa karışmak insanın sanatına da etki ediyor demek ki... Etmeyenler de var. ...

“Yazık amma itiraf edeceğim”

Hem üzülüyor hem de itiraf ediyor.

“Seni seviyorum daha az”

Sevgisi azalmış; sonra tekrar çoğalmıştır ha yıllar geçtikçe. Öyle tahmin ediyorum. Bir de hastalığını anlatır, “Ağır Hasta” isimli şiirinde:

“Üfleme bana anneciğim korkuyorum 

Dua edip edip, geceleri. 

Hastayım, ama ne kadar güzel 

Gidiyor yüzer gibi, vücudumun bir yeri.”

Biz de öyle olmaz mıyız hastalanınca. Sanki vücudumuz bir yere yüzer gibi gider. Biz bizde değilizdir. Hele çocukken... Hasta olmuşuzdur. Başımızda birileri... İşte hastalık böyle bir şey... Yalnız olmadığınızı hatırlarsınız. Pervane gibi dönerler etrafınızda.

“Niçin böyle örtmüşler üstümü 

Çok muntazam, ki bana hüzün verir. 

Ağarırken uzak rüzgârlar içinde 

Oyuncaklar gibi şehir.”

Kocaman bir şehir oyuncak gibi gözüküyor.

“Gözlerim örtük fakat yüzümle görüyorum”

Yüzüyle görmesi enteresan değil mi?

“Ağlıyorsun, nur gibi. 

Beraber duyuyoruz yavaş ve tenha 

Duvardaki resimlerle nasibi.”

Evet, her şey nasip işi... 

“Anneciğim, büyüyorum ben şimdi, 

Büyüyor göllerde kamış. 

Fakat değnekten atım nerde 

Kardeşim su versin ona; susamış.”

Değnekten ata binerdik değil mi? Ahh çocukluk... Evet, işte şiirleştirmiş. Keyfince şiirleştirmiş onları.

“Çocuk, Gece ve Ayakkabılar” isimli şiirde bakalım ne diyor: 

“Gece olunca herkesten gizli 

Bir işimiz vardı çok garip. 

Ayakkabıları dizerdik kardeşimle 

Hırsızlar gibi taşlığa inip. 

Babamınkiler bir yanda benimkiler bir yanda 

Biz iki erkek. 

Gecenin ve mesafenin karanlığına karşı 

Kim bilir neler düşünerek.”

Evet, ayakkabı diziyorlar. Neler düşünerek, o da onu bilmiyor ki... Çocukken yaptığımız şeylerin kaçını niçin yaptığımızı biliriz ki... “Çocukluk...” der geçeriz.

“Korku” şiirinden de iki dörtlüğe bakalım mı:

“Korkuyorum anneciğim, nerde ellerin 

Bu gecelerden ki kalbe aşina 

Havalarda büyük misafirlikler dolaşıyor. 

Korkuyorum değerken karanlığın hayatına”

“Korkuyorum anneciğim ellerin nerde 

Okşa benim saçlarımı rüyaya bedel. 

Garip ninnilerle uyut beni, 

Korkuyorum yaşamaktan ki, çok güzel.”

Çok güzel, yaşamak şairi korkutuyor. Anneciğim ellerini ver diyor, korkuyorum... Evet insan, yani burada çocuk en yakın kime, çocuk annesine çok yakın. Annesi de Allah’a yakın. Alıp onu da Allah’a götürecek. Anneler... Kıpır kıpır dua eden dudakları... Annee, diye bağırırız ya bir korkuda aslında: “Sen Allah'a çok yakınsın, elimden tut ki ikimiz beraber korkusuzlaşalım” diyor ve aslında annesinden, Allah’a koşmak istiyor, Allah’a ulaşmak istiyor. ‘Anne bana, senin o hep yakın olduğunu anlat’ demek istiyor çocuk aslında. 

Giderken beni karanlığa terk etme; o cümleyi söyle: Allah’a ısmarladık...

Okunma Sayısı: 930
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
    (*)

    Namaz Vakitleri

    • İmsak

    • Güneş

    • Öğle

    • İkindi

    • Akşam

    • Yatsı