"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Yeniden Hz. Hasan’a (ra) biat

Ahmet Tahir UÇKUN
04 Ocak 2014, Cumartesi
AHİRZAMAN KISKACINDA ASR-I SAADETE DAİR BİR YANLIŞ OKUMA

Yeryüzünde Hz. Adem’in (as) gelişinden şu ana kadar geçen bütün zamanlar için saadet sıfatı sadece o malûm zaman dilimi için kullanılmıştır. Hakikattir de... Nasıl saadet asrı olmasın o zaman dilimi? İki cihan güneşi Efendimiz’in (asm) varlığı başlı başına yeterlidir, bir de vahyin aydınlığı... İkisi zaten aynı Nûr’un, aynı Nûr ismiyle müsemma zat-ı Ehad’in insanlığa en büyük hediyesi değil midir?
Gelin görün ki, ahirzaman insanı olan ben, geçenlerde, Asr-ı Saadeti okurken bile bir yanlış anlaşılmanın içinden çok kez çıkamadığımı fark ettim. Nasıl çıkayım ki? Saadeti, mutluluğu, huzuru rahatta arayan (meylü’r-rahatının esiri olmuş bir insan olarak) ben nasıl hakikatı tam anlamıyla çözebilirim ki?
Asr-ı Saadet denince, şahsen aklıma, zihnime gelen görüntü çok kez aldatıcıdır. Toz pembe, insanların rahatla yatıp kalktığı, mutluluktan etrafın-–maddî anlamda da—güllük gülistanlık olduğu bir görüntüdür zihnime gelen.
Asr-ı Saadeti daha doğru okuyabilmem için galiba saadet anlayışımın biraz değişmesi gerekiyor. En azından “saadet”le “rahat” arasındaki bağlantının sandığım ya da daha doğru tabirle nefsimin bana dayattığı gibi olmadığını düşünmem gerekiyor.
Çünkü Asr-ı Saadet, Asr-ı Rahat değildir!

FİTNELERDEN İSTİKAMETİ MUHAFAZAYA...
Rahat mı dediniz! Hz. Ebû Bekir’in (ra) 2 senelik hilâfetinde bile rahat yoktur. Yalancı peygamberler, dünyalık için yoldan dönenler, savaşlar, mücadeleler... Hz. Ömer (ra) devrinde yapılan fetihler her halde rahat döşeğinde yatan sahabelerin eseri olamaz.
Ama işin asıl rahatsız edici kısmı Hz. Osman’ın (ra) devrinde başlar. Çünkü hadisin belirttiği gibi “Ebu Bekir ve Ömer aranızda olduğu müddetçe fitneler aranıza giremeyecektir.” Evet Asr-ı Saadet dehşetli fitnelerin olduğu bir devirdir aynı zamanda. Hatta Peygamberimizin (asm) iki torununun her ikisinin de yürek dayanmaz (ciğersûz) dehşetli bir biçimde şehid edildiği bir vasattır Asr-ı Saadet! Peygamber-i Zîşan’ın (asm) vefatından sadece otuz sene sonra İslâm coğrafyasında olan keşmekeşin, sosyal ve siyasî çalkantının haddi hesabı yoktur.
Peki nasıl olmuştur da ümmet-i Muhammed (asm) bu keşmekeşin içinden istikametini muhafaza ederek çıkabilmiştir? Nasıl olmuştur da yine de o asır Asr-ı Saadet olabilmiştir? Bu sorunun cevabını bir çırpıda vermek pek mümkün değildir. (Üç aşağı beş yukarı bütün İslâm tarihi kitapları ümmetin yaşayacağı bütün fitnelerin prototiplerini barındıran, bütün kırılma noktalarını, fay hatlarını barındıran bu devri anlatmıştır. İlgisi, vakti olanları bu eserler beklemektedir. Risalelerin arasında ise 15. Mektub ve 4. Lem’a’nın tamamını ve 19. Mektub’da geçen ilgili bahisleri bu gözle okumak ufuk açıcı olabilir.)
Ancak burada bir noktayı beyan etmekte bir sakınca yoktur. Çünkü bu fitnelerden istikameti muhafaza ederek çıkmanın temelinde hiç şüphesiz o dönemi yaşamış sahabelerin ve Âl-i Beytin mümtaz ferdlerinin rahatlarını ve bir bakıma herşeylerini dinin yolunda feda etmiş olmalarının payı büyüktür.

HZ. HASAN’IN (RA) VAZGEÇTİĞİ ASLINDA NEDİR?
Asr-ı Saadet’te fedakârlık denilince bir güzel isim ayrı bir yere koyulmayı sonuna kadar hak eder: Hz. Hasan! (ra)
Çok kısaca anlatacak olursak, Hakem olayı ve Sıffîn Savaşından sonra Hz. Ali Efendimiz (ra) Kûfe’de Peygamberimizin (asm) çok önceden haber verdiği gibi Abdurrahman b. Mülcem-i Haricî tarafından şehid edilir. O zamanki Kûfe ahalisi olan Iraklılar Hz. Ali’nin (ra) oğlu Hz. Hasan’ı halife olarak seçerler ve ona biat ederler. Hz. Hasan (ra) böylece “dört halifenin beşincisi”, “beşinci reşîd halife” olacaktır. Lâkin sadece altı aylık bir hilâfeti olacaktır.
Çünkü Hz. Muaviye çoktandır Şam’da kendisini halife olarak ilân etmiştir. Kûfeliler Hz. Hasan’ın (ra) böyle bir niyeti olmamasına rağmen-–fitne biraz da budur—Hz. Hasan’ı Hz. Muaviye’ye karşı kışkırtarak savaş yapmak üzere yola çıkartırlar. Arada bir sürü siyasî hadiseler, fitneler yaşanacaktır. Sonunda Hz. Hasan (ra) savaş olmaksızın hilâfetten feragat ettiğini açıklayacaktır.
Hiç şüphesiz Hz. Hasan’ın (ra) feragat ettiği şey, basit bir şey değildir. Dikkatinizi çekerim; Hz. Hasan’ın mü’minlerin kanının daha fazla dökülmemesi için vazgeçtiği şey koca bir devletin, saltanatın tam da kendisidir. Bugün bile nicemizin uğrunda bir çok şeyi feda ettiği güçten, iktidardan vazgeçer Hz. Hasan! Üstelik hakkı ve haklı olduğu halde! Zaten fedakârlık, hakkı olduğu halde hakkından vazgeçmek değil midir?
Hz. Hasan’ın (ra) bu seçimi bilinçli bir tercihtir. Bunu onun hilâfeti bıraktığını açıkladığı hutbesindeki şu ifadelerinden anlamaktayız:
“Akıllıların en akıllısı, muttakî olandır; ahmakların en ahmağı da fâcir olandır. Muaviye ile benim aramda anlaşmazlık konusu olan bu iş, ya benden daha lâyık birisinin hakkı idi; ya da benim hakkımdı. Ben ümmetin sulh içinde olması, birliğinin bozulmaması ve kan dökülmesine mani olunması için hilâfeti ona bıraktım.” (Hılye, 11, 37)

İKTİDARDAN VAZGEÇMENİN NETİCESİ...
Hz. Hasan (ra) görünürde değil, ama görünen hilâfetten vazgeçmiştir. Görünen hilâfet çünkü maddî hilâfet, maddî saltanattır. Bunu en güzel şekilde ifade eden eserlerden biri hiç şüphesiz Risale-i Nur’dur:
“Onların elleri muvakkat ve surî bir saltanattan çekildi; fakat parlak ve daimî bir saltanat-ı mâneviyeye tayin edildiler. Âdi valiler yerine, evliya aktablarına merci oldular.” (15. Mektub 2. Sualin sonu)
Hz. Hasan’ın (ra) bilinçli tercihi işte budur! Âl-i Beytin saltanat-ı manevîsi, hilâfetin asıl manevî boyutu tam da Hz. Hasan’ın fedakârlığından sonra, artık maddî saltanattan ayrılacaktır. Artık hilâfetin maddî temsilcileri ile, manevî liderleri ayrı kulvarlardadır.
İlginçtir ve esef vericidir, çoğu defa iktidarı elinde tutan maddî saltanatın sahipleri bu manevî sultanlara sürekli bir şüphe içinde yaklaşacaklar ve zulüm yapacaklardır. Bizzat Hz. Hasan’ın (ra) kendisi, kuvvetli rivayete göre şiddetli bir zehirle zehirlenerek şehid edilecektir. Ondan sonra olanlar ise maalesef bu hükmün bir ispatıdır. Kerbelâ, Âl-i Beytin mühim şahsiyetlerinin Emevî ve Abbasî halifelerinin elinden çektikleri sıkıntılar, İmam-ı Azam, İmam-ı Ahmed b. Hanbel’in işkenceli şekilde hapsedilmeleri... “Isırıcı bir saltanatın” manevî hilâfeti devam ettirenlere verdiği sıkıntı da had ve hesaba gelmeyecektir.
Hz. Hasan’ın (ra) bilinçli tercihinin çok önemli neticesi olarak Efendimizin (asm) neslinden gelen “Âl-i Beyt” bundan böyle “hakaik-ı İslâmiyeyi ve ahkâm-ı Kur’âniyeyi muhafazaya memur” olduklarının bilinciyle bu yolda çalışacaklardır. Hiç şüphesiz fitnelerle dolu zamanlarda İslâm dininin muhafazasında en büyük pay sahibi hep onlar olmuşlardır.
Unutmayalım ki bütün bunlar Hz. Hasan’ın (ra) dünya saltanatından, güçten ve iktidardan vazgeçmesinin meyvesidir!
(Bu hususu da en güzel şekilde ifade eden Risaleler olacaktır: “...saltanat-ı dünyeviye, Âl-i Beyte yaramaz; vazife-i asliyesi olan hıfz-ı dini ve hizmet-i İslâmiyeti onlara unutturur. Halbuki saltanatı terk ettikleri zaman, parlak ve yüksek bir surette İslâmiyete ve Kur’âna hizmet etmişler.” (19. Mektub)

ALLAH’IN RIZASI İÇİN BİATIMIZI YENİLEYELİM
Hz. Hasan’ın (ra) iktidardan bu şekilde vazgeçmesinin sadece Âl-i Beyt’le sınırlı bir ders olduğunu sanmıyorum. Bilâkis, vazifesinin İslâmiyete ve Kur’ân’a hizmet olduğunu belirten bütün şahıslar, cemaatler, tarikatler, ekoller için geçerli bir ölçü burada yer almaktadır. Zaten hedefi İslâmiyete ve Kur’ân’a hizmet yoluyla Allah’ın rızasını kazanmak olanlar neslen olmasa bile manevî Âl-i Beyt’ten sayılabilirler. Çünkü bu zor ve ağır vazifede Âl-i Beyt’e yardım etmiş olacaklardır.
Gelgelelim ahirzaman hadiseleri içinde hizmet-i iman ve Kur’ân dâvâsında olanların bile Hz. Hasan’ın (ra) fedakârlığını anlamakta sıkıntılı olduğunu görürüz. Zihinlerimiz, kalplerimiz, ruhumuz ne yazık ki, gücün ve iktidarın esiridir çünkü! Sadece bir yerde değil, bütün İslâm âleminde yaşanan sıkıntılar biraz da buradan kaynaklanmaktadır. Hz. Hasan’ın (ra) barışa sebep olan fedakârlığını tam sindiremediğimiz için birbirimizle de barış içinde olamıyoruz. Çünkü güç ve iktidar, yapısı itibariyle, paylaşılmayı değil, üzerinde mücadeleyi getiriyor.
Biraz da, en başta bahsettiğim, nefisimizin oyununa geliyoruz. Rahatın da esiriyizdir. Zannederiz ki, iktidarı ele geçirince daha rahat (!) hizmet edeceğiz. Hem hizmet edeceğimiz, hem rahat edeceğimiz bir vasat ararız. Oysa yoktur böyle bir yer bu dünyada... Bu dünya hizmet yeridir, ücret yeri değildir!
Başta Resûl-i Kibriya Efendimiz’den (asm) itibaren iman ve Kur’ân dâvâsında çalışan insanlar şu dünyada rahat yüzü görmemiş, bilâkis sıkıntıların en büyüklerini onlar çekmişlerdir. Hz. Hasan (ra), yaptığı fedakârlıktan on sene sonra 47 yaşında şehid olmuştur, tekrar hatırlatırız.
Nefsimiz bizi kandırmasın. Hz. Hasan’ın (ra) bu fedakârlığını yapınca sıkıntılarımızın biteceğinin iddiasında değilim. İddia ettiğim, hiç değilse sıkıntılarımızın neticesinin rıza-i İlâhî olması gerektiğidir. Hz. Hasan’ın (ra) yolunu ahsen yol yapan, yolun maksadının, maksûdunun arada başka birşey olmaksızın Allah’ın rızası olduğudur!
Hz. Hasan’ın (ra) terk ettiği şeyin dünya saltanatı olduğunu bir kez daha anlamamız lâzımdır. Hizmetin “hizmet-i imaniye” olmasının en birinci şartının iman dâvâsını hiçbir şeye âlet etmemek yani ihlâs olduğunu, bunu sağlamanın yolunun da “dünya”ya hizmetkârlıktan vazgeçmek olduğunu anlamamız lâzımdır.
Çünkü “Dünya saltanatı ile mânevî saltanatın cem’i gayet müşküldür.” Gücün ve iktidarın esiri olduğunuzda çünkü, ilginç bir biçimde artık bu dünyanın hizmetkârı olmuş oluyorsunuz. Hizmet-i imaniye adına hizmet-i dünya etmek... Bu olsa olsa “âdi valiler”in işidir.
Hz. Hasan’ın (ra) yolu bu değildir. Efendimiz’in (asm) yolu bu değildir. Hem hizmet-i imaniye ve Kur’âniye’nin, hem bütün İslâm âleminin ve bütün insanlığın geleceği için Hz. Hasan’a (ra) biatımızı tazelememiz gerekmektedir.
Daha da önemlisi Allah’ın rızası için...

Okunma Sayısı: 4072
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • Garib Doğu

    4.1.2014 00:00:00

    Yazının zamanlaması harika...Ayrıca ufuk açıcı...Asrı Saadete farklı bir bakış,farklı bir yorum.Rahatlık ile saadet arasındaki bağlantı da ilginç.Saadet Asrının en büyük iki unsuru:Fahri Âlem ve Furkan’ı Hakim.İki saadet güneşi...O asıda manevi olarak çözümsüz kalan bir şey yok.Her manevi derdin dermanı bu iki eczane...Akıl,kalb ve ruhlar üzerinde kurulan bir manevi saltanat...Bu iki güneş insanların iç alemini,ruh dünyasını öyle bir aydınlatmış ki,ebediyetlere öyle ufuklar,pencereler açmış ki, bu aydınlığı,bu ışığı södürecek bir nesne kalmamıştır.Asrı saadet Müslümanlarının akıl,kalb ve ruhları üzerindeki manevi bütün paslar silinmiş,nuraniyet kazandırılarak kurbiyeti İlahiyeye müşerref ve mazhar olmuşlardır.Bu da bir Müslüman için saadetlerin en büğüğüdür.Rahat cihetine baktığımızda nefsani ve maddi olarak bunu pek göremiyoruz.Çünkü bu dünya rahat,ücret ve mükafat yeri diğildir. Hizmet ve meşakkat yeridir.Bu hüküm altı Ayeti Kerimede geçiyor.İmana,Kur’ana hizmet emelinde bulunanlar,bu hakikatı asla gözardı etmemelidirler.Hizmet ve meşakkat nisbetinde,mukâfat ve ücret vardır.Aynı zamanda saadet vardır.Dünyevi,nefsani rahat sahabenin dünyasında yoktur.Yazı da belirtildiği gibi bu dini Mübin için en büyük zahmet,meşakkat ve sıkıntıyı sahabeler ve izlerini takip edenler çekmişlerdir.Dünyevi,maddi imkânlar içinde rahat bir hayat sürüyorsak,nefsani hazlar bizi meşgül ve teselli ediyorsa, o aranda hakikattan uzaklaşmışız demektir.Saadet deryasına dalanlara baktığımızda şunu görüyoruz:Nefsani zevkler terk edilmiş,rahat denen esaret cinciri kırılmış,meşakkat ve hizmete talip olunmuş ve hummalı bir faaliyetin içinde bulunulmuştur.Üstadımızın hayatına bakınız,küçüklüğünden vefatına kadar başı beladan kurtulmamış,çekmediği eza,görmediği cefa kalmamıştır.Seksen küsür senelik hayatında dünya zevki namına bir şey bilmemiştir.Rahat ise semtine uğramamıştır.Madde itibarı ile de dünyanın en fakir insanıdır.Bu gün yer yüzünde kırk veya yüz para ile yaşayan insan varmıdır? İşte Üstad öyle yaşamış.Dünyayı terk etmiş,dünyanın süsü ile bir alakası kalmamıştır.Maddi yönden bu kadar fakirken,manevi yönden ise tam bir sultandır.Hazreti Hasan’den(r.a.) hilafeti maneviyeyi devralmıştır.Risale-i Nur o hizmetin,o manevi saltanatın devamıdır.Nur talebeleri de bu hizmete sımsıkı sarılmalı ve bu izi takip etmelidirler.Kur’an ve iman hakikatlarının hizmetkârı olmalıdırlar.Dünya hayatının hizmetârı değil...Güce ve iktidara değil,Allahın kudretine dayanmalıdırlar.Siyasi cereyanlar,hadiseler, bizi Cadde-i Kübra-yı Kur’aniyeden ve Risale-i Nur’un nurani meslek ve meşrebindan ayırmamalı nazarları kendine celb etmemelidir.En halis hizmet iktidarların,maddi saltanatların dışında tarih boyunca yapılmış.(Asrı saadet-4 halife devri hariç)Evet Hazteri Hasan’a(r.a) biatımızı tazelermemiz gerekiyor...

  • ali yeşilkaya

    4.1.2014 00:00:00

    sadece iman hizmetinde olanlara değil,siyasetle iştigal edenlere de temas eden bir mevzu.
    milletin selameti için gerekirse iktidarından feragat edebilmek.
    siyasi islamcıların bunu asla yapamadığı-yapmaya yanaşmadığı, 28 şubatta,bugün ülkemizde ve mısırda görüldü.ve neticesi kan,gözyaşı ve fitne oldu.
    üstadın desteklediği demokratlar ise milletin selameti için iktidardan vazgeçebilme ahlakına sahip olduklarını hep gösterdiler.
    ihtilallerden sonraki tutumları ve bilhassa 12 mart 1971 bunun en güzel misalidir.
    o zaman soru şudur:
    hazret-i hasanın ve al-i beytin mesleğini siyasetçiler içerisinde muhafaza edebilenler kimlerdir?


    herbir dersinde yüzlerce hikmet bulunan üstadın, demokratları desteklemesini de basit bir siyasi tercih olarak değerlendiren, ve onu skolastik bataklığındaki bir basit medrese hocası olarak görmekte inad eden nurcu kardeşlere ithaf olunur.

  • Hayati Binler

    4.1.2014 00:00:00

    Ahmet Tahir kardeşimizin bu müdakkik yorumunu ibretle okuduk. Kendisini tebrik ediyoruz. Allah (cc) razı olsun.

  • Ahrar Fırkası

    4.1.2014 00:00:00

    kardeşlerinizin meziyetlerini şahıslarınızda ve faziletlerini kendinizde tasavvur edip, onların şerefleriyle şâkirâne iftihar etme

    sırrına binaen ; sadakte ...

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı