Boğaz’ı özlemedin mi?
Nisan bitti, abi!
Mayıs iki…
Dün sen yoktun mesela!
Mehmet Çiçek’le oturduk.
Muhabbet tavan yaptı.
Mehmet Çiçek şair…
Adam şiir olmuş.
İstemeyerek kalktık.
Ama sen niye yoktun?
Koltuğun biri boştu.
Çaylar da demindeydi.
Miraçtan açıldı konu.
Yükselişin secdede olduğunu…
Çiçek gibi doldu yüzü.
Yani diyorum ki dışarda…
Hak hakikat arayan var.
Yani yeni yollar bulalım.
İçerde çok yorulduk çok.
O kim, bu ne dedi; istibdat…
Dışarda hayat var hayat!
Bak abi vakit geçiyor.
İstanbul özlüyor seni.
Martıların durmayan daveti…
Vapura atlasak bir gün…
İskele sancak dolaşsak…
Geçen günlerden haberin yok!
Gel de kirazları gör.
Çınarlar yaprağa durdu.
Leylaklar çocukluğumu söyledi.
Geçen gün durup dururken…
Çengelköy, Beylerbeyi, Üsküdar…
Derken Eminönü…
Sabahın dinginliği her yer.
Kestane kokuları yayılmış.
Mısır kokusu yanında.
Camdan arabasında adamların…
Poğaça, simit, açma…
Gözlerimle yedim hepsini.
Sabahı içime çektim.
Kapalı Çarşı’ya kapandım.
Eski bir hana daldım.
Tarih koktu her yanım.
Kimseler görmedi beni.
Kahve almayı unutmadım.
Sema Eczanesi’ne uğradım.
Nöbetçi Yaşar Abi dedim
Baktım orada; iyi mi!
Bir sarıldık ki sorma.
Müşteriyi bile unuttu.
Gitti kekikli çay yaptı.
Derken Metin Gül geldi.
Bir kutu hurma indi sehpaya…
Şiirdi, hatıralardı; iyiydi.
Hatıra diye gripin aldım.
Herkes çocukluğundan bilir.
Ağrılara, yorgunluğuna iyi gelir.
“Eczane” diye bir şiir gelmiş.
Ki kalemi alıp düştüm yola.
Yok ayaktasın; otursana!
Metin’e çıktık tarih içinde-n.
Çaysamışım, acıkmışım.
Gelirsen yeriz o pideden.