Ona benzemek istiyorsak yalanın dilimizi kirlettiğini bileceğiz. Adalet baş tacımız olacak. Kim olursa olsun herkesin hakkını gözeteceğiz; yanlışını, doğrusunu lisan-ı münasiple/usulünce, çekinmeden söyleyebileceğiz. Ona benzemek Kur’ân'ı kâinat gibi; kâinatı Kur’ân gibi okumak, kendimizi Kur’ân eylemektir. O, kin gütmezdi. Müşfikti. Cömertti. Ona, buna parmak sallamazdı. Mütevazı idi. Mütebessimdi. Çiçekte, böcekte, ayda, güneşte, yıldızlarda... O'nun Lâtif, Müzeyyin, Mülevvin, Musavvir, Mukaddir, Nur ve daha nice Esma'sını aklıyla, kalbiyle ve daha nice hasseleriyle, latifeleriyle okurdu. Ona benzemek insan gibi yaşamanın ta kendisi... Ondan uzak kaldıkça vahşîliğin kapılarına dayanıyoruz. İnsan nasıl olur'un cevabı işte o...
*
İÇİMDE KALAN ÖZLEM
Medeniyetin olduğu yerde adalet ve hürriyet vardır. Orada yüzler güler. Kanun önünde herkes eşittir. Adım başı yasaklar yasaklanmıştır. Asık suratlar alıcı bulmaz. Kuşların, kedilerin, ağaçların da hayat hakkına dokunulmaz. Kimse kimsenin huzurunu bozamaz. Ben yaptım oldu'lar olmaz. Sokakların ismi, kendisi kolay kolay değişmez. Diploma almışsan onu süs olsun diye duvara asmaz, birisine kiraya vermezsin; o diploma yerini yurdunu bulur. Tecrübenin peşine düşülür. İnsan, "insan" doğduğunun tarifsiz hazlarını yaşar.
*
BEKLERKEN
Yok, yok; yaşamayı bilmeyenlerin elinde kaldı dünya. Masumiyete saldırıların ters teptiği bir dünya özleminin faturası çok ağırmış.
*
DÜNYANIN İKİ YAKASI
Bu işin başındakiler nasıl bir zihniyetse dünyanın iki yakası bir araya gelmiyor. Dünya kan ağlıyor. İdareyi de bilmiyorlar, iktisadı da... Har vurup harman savuruyorlar. Korumalar, uçaklar, saraylar, sofralar, koşuşturmalar... Hepsi vitrinize. İdare neyinize; oturun evinizde! Her şey yolunda; yolundan çıkarıyorsunuz el attığınız şeyleri kirletiyorsunuz. Dünyanın üç şey dışında rahat yeri olmadığı hatrımda olarak diyorum bunları da... Ayrılık, hastalık, yoksulluk ve ölüm diye dertlerimiz var zaten. Dünya denilen iş yerini çalıştıramıyorsunuz; zararınız çok; kârınız yok gibi... Bırakın bu işleri; bulunmaz Bursa kumaşı değilsiniz.
*
DOST, DOST!
“Bir dost bulamadım; gün akşam oldu.” türküsünü dinleyip dışından olmasa da -itiraf et- içinden ağlarsın. Bir dostun var mı her şeyi konuştuğun? Biliyorum; çok şeyi kendine saklıyorsun. Dost dediğin kapısı her ân sana açık olandır. Konuşsan da sussan da seni anlayandır. Bütün ihtiyaçlarını görendir. Sen, gün akşam olmadan o dostu bulmadan gitme; bana da haber ver bulduğunda.
*
ÇAĞ SONU
Unuttuğum çok şey var.
Kendimi çok zaman...
Aceleci, nezafetsiz, israflı bir çağ...
Okuduklarıma göre...
Son zaman halleri...
İsa ve Deccal karşı karşıya...
Silahların kelime olduğu ve öldüğü...
Başka bir çağ bu.
Kelimelerini tazele gel.
Yeni bakışların yok...
Bir sarhoşluk var; pusulanı kaybetmişsin.
Yolsuz birine benziyorsun.
*
VEDÂLAR
Nedense dokunuyor sonbahar.
Okunuyor gözlerimde hüzün.
Vedâlar sessiz sedâsız mı, ha?
*
KASIMPATILAR
Şimdilik hava bedava...
Martılara bakmaya para yok.
Gülleri kokluyorum; karışan yok.
Yalnız alakasızın biri...
Ne bilsin kasımpatıları da sevdiğimi.
Eğildim tam koklarken:
Onlar kokmaz, demesin mi!
Dönüp de bakmamış, koklamamış ki...
Git işine be adam; çiçekler ince şeyler...
O DEĞİL DE
O değil de vakit geçiyor.
Bir sırra dönüşür zaman.
Sarıp sarmalanıyor hayat.
O değil de sen orda burda…
Aynalarda eskiyen sen…
Her şey normalmiş gibi…
O değil de ölüm var ölüm!
Hayat kadar mühim…
Avare haller üstünde…
O değil de dünkü sen nerde?
Nerde cicim gülüm dostların?
Tındığın yok ha kimler gitti!
O değil de öleceksin.
Biriken ne ellerinde?
Bir uçuyor ki zaman!