Bir ayna bir aynaya baksa...
Ellerini yıkasa sular...
Susasa sonsuz bir aşka…
Geceler kaybolsa karanlıkta...
AH
Biliyor musunuz kuş sesleri eksildi. Kediler kendi sokaklarında sığıntı gibi. Cırcır böcekleri sustu çok sustu. Şehirleri asfalt ve betonlar öldüresiye dövüyor. Biliyor musunuz uçaklar uçmasa da olur kuşlar uçmayacaksa.
Göç yollarını göçürecekseniz köprüler kurulmasın, olmasın, olmasın. Bu benim değil; kuşların çığlığı; susturabilir misiniz?!
Denizleri boğuyorsunuz; boğulacaksınız.
Ağaçları kurutuyorsunuz; kuruyacaksınız. Elleriniz tutuğunu kurutuyor; çölden beter. Size Hızır, size Mehdî, size İsa gerek...
Yeteeeeeeeeeer, yeter! Böyle giderse
kan ter içinde öleceksiniz; göreceksiniz!
*
Dünya fânî ki çok fânî... Mal da yalan mülk de yalan... Malı mülkü yoksa da ne eksilmiş insanlığından bunu diyenin?!
*
Harç getir, kireç getir! Ev, araba, elbise...
Bu ne kadar endişe... Bu gel geç sevdalardan kurtulmadan; kurtulamayız.
Çağ çok kirlendi. Korkularım, ümitlerimi bastırmadan haddini kim bildirecek zalim ve münafıkların; dünyayı durmadan dişleyenlerin?
*
Ne olacak şimdi? Otobanlar, otomobiller bir yere götürmedi. Siteler; tel örgüler, duvarlar ardında... Okullar skolastik zamanlardan (kalıntı...) Hocalar bina okur; döner döner yine okur. Açlık ve yoksulluk, sınırları çoktan aşmış. “Fena ve fani” bir şair: “Yiyin efendiler yiyin; doyunca, çatlayınca, tıksırıncaya...” der.
Haberleri dinlemek acı... Hep ötekini suçlayanlar... Bir cümle kurarken zorlanan diplomalılar. Aşırı vergiler, israf, bilgi kirliliği...
Dünkü dostlara birden selâm sabah kesmeler... Mebzul miktarda yalan... Had safhada kelimesizlik...
Nereye gidiyoruz, diye sormayalım mı?!
Meclis niye konuşmaz her şeyi? Şairler de susmuş, herkes suspus...
Duyduğum silah sesleri... İnşaat gürültüsü... Anlamsız sesler, serzenişler…
Ve hafriyat tırları tıkamış trafiği... Ağaçların tozlanmış hüznü... Kuşların yuvalarının gün gün azalışı…
Yaygın bir cimrilik... Kibir... Kokuşmuşluk... Adalet terazisi devrik... “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor.” naraları koltuğundan inmeden; adalet o makama kurulamaz. Ve ne bu insanın insana eziyeti?!
Vaziyet uzuyor ve üzücü, anne!
*
VEDALAR DİYARINDAN
-Köşedaşım Merhum
Latif Salihoğlu’na güle güle...-
Ve vedalar peş peşe…
Hayat dediğin ân…
Ân-ı seyyale, hey!
Neydi bu kavgalar, peki
Göz göze gelmekten ürkmeler!
Uhuvvet, tesanüt nerede?
Bu ene var ya bu ene!
Gene gene çıkan öne…
Bu, baş düşman muhabbete…
Yani hikâye yarım kaldı.
Akıldan kalbe inmedi.
Emirdağ‘ın çiçeği, dikeni…
“Dördüncü Mesele”de kalbim vardı.
Dünya sardı her yanımızı.
Karıştırdık camı, elması.
“Otuz Üç Pencere” kapalı bize.
Açık olsaydı eğer arada çıkıp:
“Komşu Huuu!” diye ses verirdik.
“Sırren tenevveret” dedik amma...
Sıyrıldı sırlarımız bir bir...
Kapalı kalbimiz; göstermiyor ayna.
Sonra siyasete kurban şûra...
Ora bura derken ölüm geliyor.
Cenaze cami, kabirde, hey!
*
Ali Hakkoymaz notu: Latif Salihoğlu Ağabeyime Rabbim rahmetiyle muamele eylesin. Okuduğu Sözler yoluna arkadaşlık etsin. Dünyayı terkinden birkaç hafta evvelisi Siyami Ersek’te -Metin Gül Dostumla- mülâkî olmuştuk. Teslimiyeti dikkatimi çekmişti. Vücudunu saran -nefes ve saire- o hortumlar için beni prangaya vurdular deyip tebessüm etmişti. Berzah yolculuğu da Nurlu ola. Cennet visaliyle...