Onun için İstanbul; Türkçenin tecessüm etmiş eleğimsağmasıdır.

Martıları bile Türkçenin cümbüşüdür. 

İstanbul mavisine; Türkçenin mavisi de diyebilirsiniz. İstanbul Türkçe uyur, Türkçe uyanır bu İstanbul şairimizde.

Annesinin sütü Türkçesi ölene kadar ağzında o tazeliğini muhafaza etmiştir. “Gönlünün aydınlığı” o ağzındaki anne sütü Türkçesiyle “artarak” devam etmiştir. Şiirleri, nesirleri elbette layıkıyla İstanbul Türkçesi ifadesine ayine olmuştur. Türkçe doğup Türkçe öldüğünden şüphe etmiyorum.

*

Fazıl Hüsnü Dağlarca: "Türkçem benim ses bayrağım..." diyerek sesinin nasıl bir kıymete dönüşünü duyurur. Hele “Çocuk ve Allah” şiir kitabı Türkçenin ve şiirin tahtına kurulmuştur da bizim edebiyat memurlarının bundan çok da haberi yoktur. Niye yoktur?!

*

Türkçeyi "Türkçe" konuşanlar ne yazık ki azın azı... 

Üslûb-ı beyan; aynıyla insan... Sözü hatırımızdayken kelimeleri kıra döke konuşabilir miyiz! 

*

Türkçeyi güzel konuşanları dinlerken yüreğim kabarır. Taha Akyol da bu katardadır.

Akarsu gibi hareketli, yansımalı, duru, sakin, yumuşak, taşı gediğine koyan, sarmalayan, götürüp getiren, ben de bunu demek istiyordum, dedirten Türkçesiyle selâmlar bizi. 

Türkçe onun gibilerin tok ve net sesiyle keyifli iki arkadaş olur.

*

Zeki Müren Türkçeye âşık mı âşık... Sahnesini Türkçeye boyuyor. Maksadı Türkçeyi dünyaya haykırmak... Şarkıyı bunun için aracı olarak kullanıyor deseniz de olur.

Kelimeleri yemeden; yer, içer gibi içinin içinden şarkı söyleyişi, o arada kendini Türkçenin efsunluğuna bırakışı... Heey, hey! 

Muhterem dinliiciler! Sizi can ü gönülden selamlıyor, hürmetlerimin kabulünü rica ediyorum. Hoş sefa geldiniz.

*

Güzel konuşanları dinlemeye doyulur mu?! Barış Manço da Türkçenin şakır şakır seslerindendi. Su gibi Türkçesi vardı. O da konuşurken Türkçe olurdu.

Gariptir; hızlı ve tane tane konuşmak işte bu kadar kolay dedirtirdi.

Şimdi bağıra çağıra konuşuyoruz. 

Bu kargaşada olan Türkçeye oldu. Türkçemizin kıymetli bir taşlarından biriydi o da.

Gürbüz Azak... Denemeyi yeniden tarif eden sessiz ve derinden bir Türkçesi... Konuşurken mimikleriyle dili, üslûbu zenginleştirmesi...

Ses tonu...

Hafiften gevrek gülüşü, yüzündeki, gözlerindeki tebessümü kelimelerinin hep yanında hizalanırdı.

Şair, denemeci, hikâyeci, edebiyat tarihçisi ve yani öncelikle Besim Bey’in Kuşları’nın yazarının tez konusunu çoktan hak ettiği...

Bir gün bu köşede bu yukarıdaki Türkçecileri yazmak nasip olur ümidiyle....