"Gerçekten" haber verir 28 Kasım 2008
Anasayfam Yap | Sık Kullanılanlara Ekle | Reklam | Künye | Abone Formu | İletişim
ASYA'NIN BAHTININ MİFTAHI , MEŞVERET ve ŞÛRÂDIR

Eski tarihli sayılar

Görüş, teklif ve
eleştirilerinizi

adresine bekliyoruz.

 

Saadet BAYRİ

Siyah, ama beyaz araba



Yorgunluğum akşam rüzgârının peşine takılmış usulca yürüyordu. Eve dönüyordum, bütün yaşanmışlıkları geride bırakarak. Bir araba göründü bizim sokağın başında. Kornasını çalmıyordu yokuşu inerken. Öylece yavaş yavaş, süzülerek geliyordu hayattan simsiyahtı rengi, pencereleri de öyle… İçinde hiç kimse yok gibi, sessizce ilerliyordu. Ama üzerindeki süslerin rengi bembeyazdı. Ne de güzel görünüyordu. Kocaman bir çiçek vardı önünde oda beyazdı. İsmini bilmiyorum; çiçekti işte. Adını söylesem ne değişir ki, çiçek çiçektir değil mi?

Durdu köşede, pembe boyalı evin önünde. Neriman Teyzenin “yeni çifte verdim” dediği evinin önünde. Pencerelerden birkaç çift göz göründü. Kimisi imrenerek, kimisi ahlar çekerek izliyordu bu siyah ama beyaz arabayı. Bende hayatın kapısında durmuş bu siyah ama beyaz arabaya bakıyordum. Aklımdan hiçbir şey geçmiyordu. Öylece durmuş bakıyordum işte.

Biraz bekledi araba kapıda, “neden” diye sormadım. Elbet vardı bir sebebi de ben merak etme-dim. Bekliyordum, penceredeki gözlerde, arabada bekliyordu. Ve siyah ama beyaz arabanın kapısından beyazlar içinde bir kız çıktı. Bahtı beyaz, gönlü beyaz, kendi beyaz. Çıkarken eteklerini topladı, değmesin yere kirlenmesin diye, ne de güzel tutu-yordu kınalı elleriyle tüllerini. Gözleri yerde, hiç bakmadan etrafına sadece eteğiyle ilgileniyordu. Belli ki bu beyaz elbise, çevresinde göreceği her şeyden çok daha kıymetliydi. Yüzündeki tülden gözlerini göremedim. Oysa ne kadar çok görmek iste-dim, yüzüne beyaz düşmüş bu kızın gözlerini.

Ardından bir adam çıktı simsiyah. Elbiseleri siyah, yüzü siyah. Gönlü ne renkti bilmiyorum, çünkü görünmüyordu. Ellerine baktım anlayamadım ne tuttuğunu. Nasırlaşmış mıydı çalışmaktan. Yoksa hiç değişmemiş hep aynı mı kalmıştı tembellikten… Gözlerini gördüm bir ara, boş bir mahzenin ürperten soğukluğunu taşı-yordu. Ruhumun üşüdüğünü fark ettim. Yüzümü çevirdim tekrar beyaz elbiseli kıza. O hâlâ elbisesinin derdinde, birkaç gün sonra alıp onu en gizli anlarını sakladığı sandığına koyacak, kıyamayarak. Kim bilir sandığına koyarken beyazlarını, ne çok şey saklayacak arasına. Ve her kalktığında sandığın kapağı, binbir çeşit anıyla anacaktı bu günü. Çocukları ara sıra çıkarıp deneyecek, kendilerini hep beyaz kızın yerine koyup aynadan bakacaklardı bu saf, tertemiz yüzlerine.

Siyah adam, kızın koluna girdi, yardım etmek istedi. Kız yüzündeki beyaz tülü araladı. Ama suskun, ama masum, ama tertemiz. Kız mahcuptu, yüzüne beyaz değmişti ondandı bu hali.. Yanakları al al olmuş, utanmıştı. Dünyadaki en güzel renk, beyaz kızın yanaklarını süslüyordu şimdi. Siyah adamın yüzüne baktı beyaz elbiseli kız, gözleriyle onu ne kadar çok sevdiğini söyledi. Oda öğrenmişti aşkın dile dökülemediğini. Adam kızın bakışlarını görmedi, ceplerini karıştırmaktan. Kız sustu, gözlerindeki ışıltıyı kaybetmeden, yitirmeden masumluğunu. Kapının gıcırtısı bu masum bekleyişi bozdu. Adam kenarda durup beyaz elbiseli kıza müsaade etti. Kız gözlerini kırptı adama. Adam yine görmedi kızın bakışlarındaki sıcaklığı… Orada yanan aşk kandilini görüp, aydınlatamadı içindeki karanlıkları.

Önce bir çift umut girdi içeriye kapı açılınca. Bir tutam mutluluk, kocaman sevinç girdi… Ve pencere-lerden taşarak hayaller girdi koşa koşa. Sevgi kızın gözlerine sığınmıştı. İçeriye çekine çekine girdi.

Kapıda kalan hüzün ve umutsuzluktu; öylece bekliyorlardı. Önce hangisi girdi içeriye bilmiyorum. Ya da içerdekilerden hangisi tükendi, hangisi taştı pencerelerden göremedim ama, bugün pembe boyalı evin kapısından, beyaz elbiseli bir kızla, siyah elbiseli bir adam girdi. .

Sonra pembe boyalı evin önünden; önce günler, sonra haftalar, sonra seneler geçti. Birde küçük kız çocukları. Elinde poşeti olan, saçlarına ak düşmüş bir adamda geliyor her akşam. Her sabah bir çift göz görünüyor beyaz tül perdenin ardından, gözlerinde şimdilerde ne var bilmiyorum.

Beyaz elbiseli kızın yüzüne, beyaz tüller değiyor ben gördüğüm zaman…

28.11.2008

E-Posta: saadetbayri@hotmail.com


 
Sayfa Başı  Yazıcıya uyarla  Arkadaşıma gönder  Geri


Önceki Yazıları

  (13.11.2008) - Züleyha...

  (05.11.2008) - Asil olmalı düşmanlarım

  (29.10.2008) - Çok erken tanıştık

  (08.10.2008) - Aşk ve biz

  (02.10.2008) - Oruçluların bayramı bu bayram

  (24.09.2008) - Hoş bir veda olsun

 
Ufo ısıtıcılar, infrared ısıtıcı, kumtel ısıtıcılar.
GAZETE 1.SAYFA

Bütün yazılar

YAZARLAR

  Abdil YILDIRIM

  Ahmet ARICAN

  Ahmet DURSUN

  Ahmet ÖZDEMİR

  Ali FERŞADOĞLU

  Ali OKTAY

  Atike ÖZER

  Cevat ÇAKIR

  Cevher İLHAN

  Davut ŞAHİN

  Elmira AKHMETOVA

  Fahri UTKAN

  Faruk ÇAKIR

  Fatma Nur ZENGİN

  H. Hüseyin KEMAL

  Habib FİDAN

  Hakan YALMAN

  Halil USLU

  Hasan GÜNEŞ

  Hasan YÜKSELTEN

  Hüseyin EREN

  Hüseyin GÜLTEKİN

  Kadir AKBAŞ

  Kazım GÜLEÇYÜZ

  Kemal BENEK

  M. Ali KAYA

  M. Latif SALİHOĞLU

  Mehmet C. GÖKÇE

  Mehmet KAPLAN

  Mehmet KARA

  Meryem TORTUK

  Mikail YAPRAK

  Murat ÇETİN

  Mustafa ÖZCAN

  Nejat EREN

  Nimetullah AKAY

  Osman GÖKMEN

  Raşit YÜCEL

  Rifat OKYAY

  Robert MİRANDA

  Ruhan ASYA

  S. Bahattin YAŞAR

  Saadet BAYRİ

  Saadet TOPUZ

  Sami CEBECİ

  Selim GÜNDÜZALP

  Semra ULAŞ

  Suna DURMAZ

  Süleyman KÖSMENE

  Umut YAVUZ

  Vehbi HORASANLI

  Yasemin GÜLEÇYÜZ

  Yeni Asyadan Size

  Zafer AKGÜL

  Ümit KIZILTEPE

  İslam YAŞAR

  İsmail BERK

  İsmail TEZER

  Şaban DÖĞEN

  Şükrü BULUT

Sitemizle ilgili görüş ve önerileriniz için adresimiz:
Yeni Asya Gazetesi Gülbahar Cd. Günay Sk. No.4 Güneşli-İSTANBUL T:0212 655 88 59 F:0212 515 67 62 | © Copyright YeniAsya 2008.Tüm hakları Saklıdır