24 Ocak 2010 ASYA'NIN BAHTININ MİFTAHI , MEŞVERET VE ŞÛRÂDIR Mobil İletişim Künye Abonelik Reklam Bugünkü YeniAsya!

Eski tarihli sayılar

Günün Karikatürü
Gün Gün Tarih
Dergilerimiz

Selim GÜNDÜZALP

BİR GECE YOLCULUĞU


A+ | A-

Bir gece vakti, rüya mıydı bilmiyorum, “Kalk!” dediler şaşkın bakışlarımın arasında. Çekip çıkardılar yatağımdan. Soramıyordum “Nereye?” diye. Uzun bir seyahate çıktık, doğduğum güne, çocukluğuma.

Öylesine hızlı uçuyorduk ki, rüzgârı yara yara gidiyorduk. Işıklı yollardan geçtik. Hayal meyal hatırladığım şeyler arasından geçtik. Eski evler, eski simalar… Hızla geçiyorduk.

Nihayet, çok eski bir eve geldik. Bir bebek… Şimdi hatırlıyorum her şeyi. Eski evimizdeydim. “Bu kim?” diye sormadım beni getirenlere. Bu benim bebekliğimdi. Ne kadar mâsum bir yüz... Ne kadar Yaratan’dan haber veren bir hâl…

Sonra geçtik, çocukluğumun her yılına uğradık. Bir şey git gide dikkatimi çekiyordu. “Eyvah!” diye korktuğum o anları da yaşamaya başladım. Bir iyi, bir kötü sahne gösteriliyordu. Sevinçlerimi seyrederken ne kadar hoş bir hâl oluyorsa, yaramazlıklarımı seyrederken de bir o kadar hüzünleniyordum.

Nihayet çocukluğumun o en korkutucu sahnesine geldik. Küçük kardeşimi at arabasının arkasına koymuştum. Araba birden hızlanınca dengesini kaybetmiş, ordan sırtüstü Arnavut kaldırımlarının üstüne düşmüştü. Müthiş bir kan fışkırdı. Fıskiyeden su fışkırır gibi… Korktum ve kaçtım. Çocuktum, ufaktım. Ne yapmam gerektiğini de bilemedim. Okulda o en hüzünlü günü yaşadım. Hayatımın en uzun ve en hüzünlü günü… Korkuyordum kardeşimin başına bir şey gelip gelmediğinden. O kötü haberin ulaşmasını hiç istemiyordum. O gün okuldaki beş saati zor ettim. Okuldan eve zorlukla dönerken, içimde yine o korku vardı. Baktım, kardeşim yine gülüp oynuyordu. Başında bir yarık, örümcek ağlarından, akan kanı durdurmak için pansuman gibi bir şey yapmışlar, sonra da tentürdiyot sürmüşler. Başında bunların izleri vardı, bir de bukle bukle saçlarının arasında beyaz bir bandaj, kurdele gibi duruyordu. Bu acıyı o an bir kere daha yaşadım, ama durdurmadılar orada, “Geçelim” dediler.

Acıyla sevincin kaynaştığı anlardan hızla geçiyorduk. İlk yaşadığım zelzelenin akşamüstüne geldik, durduk. On üç yaşında bir çocuktum. Yer, çıplak ayaklarımın altından kaydı gitti. Ömrümde hiç görmediğim bir titreme. Bir adım atamıyordum, tek bir adım dahi. Yer kalkıyor, toprak yarılıyordu ayağımın altından. Ve ben çığlık çığlığa bağırıyordum. “Söz veriyorum Allah’ım! Söz veriyorum, vallahi söz veriyorum, namazlarımı kılacağım!” diye… Geçtik, bunu da geçtik. Ama zelzeleyi bir kere daha yaşayarak. Komşumuz Tahsin Ağabey’in annesini de hatırlayarak. O melek misâl kadın, sokak üzerindeki fırının kayan beton tavanının altında kalmıştı.

Sonra geçtik. Hızla geçtik yılları. Ürktüğüm bir manzara daha vardı, onu da bir kere yaşadık. Evimizin karşısındaki sokağın hemen birinci evindeki komşumuzun büyük kızı, alevler içinde kalan evde yanarak can veriyordu. Koşuşmalar, uğraşmalar bir netice vermiyordu. Feryat figânlar yükseliyordu. Ve kızcağızın cansız bedeni ancak alevler söndükten sonra çıkarılabildi. Bunu da seyrettirdiler.

Arada gitgide yaşlandığımı, çocukluktan gençliğe doğru geçtiğimi hissediyordum. Olaylar çok intizamlı gelişiyordu. Sonra bir hastane odasına getirdiler, kapıyı araladılar. Annemi gördüm. Başucunda oturmuş, ilgileniyordu bir gençle, uzun saçlı bir gençle. Yirmi iki yaşındaki bu genci de hatırladım. O da ben… Beyaz önlüklü hemşireler, doktorlar art arda girip çıkıyorlardı odaya. Bir yandan da ziyaretçiler... Durumum pek parlak görünmüyordu. Teşhis konulamayan bir hastalık... Dokuz gün boyunca mum gibi eriyen bir beden. Hiç kimse hiçbir şey yapamıyordu. Öylesine terliyordum ki, giyecek ne bir elbise, ne de çamaşır kalmıştı. Yatak çarşaflarına bile sarılmayı göze alıyordum artık kefen gibi. Birden bir ter boşalıyor, her yanım sırılsıklam oluyordu. Hâlsiz, mecalsiz bir beden uzanmış, yatıyordu. Başucumda bir kitap, küçük bir kitap: Hastalar Risâlesi. Nurları yeni tanımıştım. Şarj dinamosu başucumdaydı.

Bunu da geçtik. Bu olayın üzerinden çok değil, iki ya da üç yıl geçmiş olmalıydı. Bir gece yarısı sohbetten dönerken içinde bulunduğumuz minibüs takla atmıştı. Araba soldaki bir tepeye vurunca, yere düşüşünü tekrar yaşadım. Kaderin ince sırlarını bir kere daha görmüştük orda. Beş dakika önce şoförler değişmişti. Beş dakika sonra da, neredeyse hayatlar değişiyordu. O minibüsün içinden nasıl çıktığımızı da, o gecenin karanlığında bunları nasıl yaşadığımızı da bir kere daha gösterdiler. “Geçelim” dediler.

Güzellikleri, iyilikleri, neşeleri, sevinçleri çok çabuk geçiyorduk da, nedense tehlikeli dönemeçlerde pek uzun kalıyorduk. Daha daha ve daha nice sahneler geçtik. O çocuk, gençliğini de geçiyordu artık, ihtiyar oluyordu…

Son büyük zelzelenin gecesinde yaşadıklarımı da gösterdiler. En küçük bir jest, mimik, el hareketi, ses, söyleyiş, hiçbir şey ama hiçbir şey kaybolmamıştı. Hepsini hatırladım.

Sonra bir şey daha vardı anlatmayı unuttuğum size. Her olayın ardından bir şeyler söylüyordu beni getiren o iki kişi:

“Allah’a verdiğin sözü hatırla” diyorlardı.

“Namazı dosdoğru kıl.”

“Verdiğin sözü tut.”

Bunlar Kur’ân’dan âyetler olmalıydı. Ne yaşadıysam tek tek gösteriliyordu, ama çok hızlı bir film şeridi hâlinde, sür'atle. İstediğim değil, istedikleri yerde durdurup gösteriyorlardı. Sonuçlarına da katlanmak zorundaydım gösterdiklerinin. Yüzümü çeviriyordum, gözlerimi kapatıyordum, utanıyordum bazı sahnelerden ama gösteriyorlardı. Sıkılmaya başladığım anlarda başımı öne doğru eğiyor, gözlerimi kapıyordum, ama sol tarafımda duran kişi, “Gözlerini aç ve bak!” diyordu. Ben bu sözün içinde “Yaşadıklarınla yüzleş!” mânâsını ve mesajını da alıyordum.

Ne kadar da çok şey yaşamışım. Karanlık bir odada, minnacık bir ışığın, eşyanın parlak ve beyaz yüzlerine vurup, sadece onları aydınlattığı gibi, hayat filmimin kareleri içinde dolaşırken, o parlak ve beyaz sahnelerin ne kadar da az olduğunu fark ediyordum. Korku ve ümitsizlik içimi kapladığı sıralarda, biraz aydınlık bir sahneyle dengeleniyordu her şey.

Son olarak, kaldığım evin yattığım odasından içeri girdik. Yatakta uzanan ve uyumakta olan, ama hiçbir hareket eseri gözükmeyen adamın başında durduk. “Kim bu?” diye sormadım çünkü kim olduğunu biliyordum. Bu bendim…

“Bugün ayın kaçı?” diye sordu biri.

“23’ü” dedim. Şaşkın bakışlar altında dinliyordum.

“Tevafuk… Yirmi Üçüncü Söz’ün Üçüncü Nükte’sini bir kere daha oku. Ama dikkatle...” dedi.

Şimdi zor bir soru vardı, sormalı mıydım, yoksa zaten gösterilenlerden o dersi almış mıydım? Karışıktı kafam. Dayanamadım,

“Şimdi ne olacak?” diye sordum. Sağ tarafta duran kişi,

“Sen bundan böyle iradenle nasıl bir hayat yaşamak istersen ve hangi yolda gitmeyi dilersen, Allah da öyle yaratacak. Seçmekte serbestsin” dedi.

“Bu her zaman böyle değil miydi?” dedim.

“Evet” dediler.

“Şimdi ne olacak? Şimdi ne olacak?” diye sordum arka arkaya.

“Bundan sonrası için düşün. İyi düşün ama. Hayatını gördün işte, bundan sonrası için iyi karar ver” dediler ve beni bırakıp gittiler.

Birden sahne değişti ve yattığım yerden kalktım, uyandım. Ha, kapının hemen çıkışında bir söz daha söylediler. “Çok kısa bir zaman sonra yine geleceğiz” dediler. Uyandım, rüya değildi bu. Çünkü bazı yerlerini hatırlamakta güçlük çekerdi insan rüyada yaşadıklarının ve yaşamadıkları şeyler de vardır içinde rüyanın. Oysa bütün her şey en ince ayrıntısına kadar yaşadıklarımdı.

O günkü takvim yaprağına baktım. Saate bakayım dedim, vakit girdi mi diye baktım. Evet, imsak geçmiş, sabah namazının vakti girmişti. Ezanlar okunmak üzereydi ve takvim yaprağında şu âyet yazılıydı: “O gün (amelleri tartacak) terazi haktır. Kimin (sevap) tartıları ağır gelirse, işte onlar kurtulanlardır.” (Araf Sûresi, 8. âyet) Hayat, uykuyla uyanıklık arasında, ölümle hayat arasında; hayat, yaşadıklarımızdan ders alıp doğru bir hayat yaşamak arasında, dosdoğru sıratı müstakîm üzere, yeniden yaşamak üzerinde ince bir yerde. Hayatına bakmak, ders almak ve o andan itibaren yeniden hayata başlamak, Allah’ın izin verdiği sürece yine elimizde.

“Hiçbir şey, eskisi gibi olmayacak” diye ümitlendim. Ha kabirden çıkarılıp dünyaya gelmişim, ha yataktan kalkıp hayata başlamışım o an. İkisi de birdi benim için. Fakat zorlu bir nefis yanı başımızda olduğu sürece, hayatı arızasız ve hatasız yaşamak ne kadar da zordu. Ancak sonsuz merhamet sahibi olan Allah (cc), hayatın eksilerini ve artılarını ayrı ayrı tartıp değerlendiriyor, keyfiyeten artı bir mesâbesinde bir hayrı olana, ebedî hayatın kapılarını aralayıp lütfuyla cennetine alıyordu.

“Şimdi ne olacak?”

Bu soru, sadece benim hayatımın sorusu değil, sizin de vazgeçilmez sorunuzdur sanırım.

24.01.2010

E-Posta: sgunduzalp@yeniasya.com.tr


 
Sayfa Başı  Geri


Önceki Yazıları

  (17.01.2010) - Hayatı Nurlarla yeniden yaşamak

  (19.12.2009) - Allah’a doğru bir yolculuktu hicret

  (12.12.2009) - Allah aşkıyla yanan, yanmaz

  (05.12.2009) - Her insanın ölümü, kendi kıyametidir

  (28.11.2009) - Hayatta sizi ne heyecanlandırır?

  (21.11.2009) - Bir su damlasının hayali

  (14.11.2009) - Okuyamamanın tevbesi okumaktır

  (07.11.2009) - ‘Her insan ölebilecek yaştadır’

  (24.10.2009) - BİR İFTİRAYA CEVAP

  (17.10.2009) - ÇAĞIRIYOR!

Bütün yazılar

YAZARLAR

  Abdil YILDIRIM

  Abdullah ERAÇIKBAŞ

  Ahmet ARICAN

  Ahmet DURSUN

  Ahmet ÖZDEMİR

  Ali FERŞADOĞLU

  Ali OKTAY

  Ali Rıza AYDIN

  Atike ÖZER

  Baki ÇİMİÇ

  Cevat ÇAKIR

  Cevher İLHAN

  Elmira AKHMETOVA

  Fahri UTKAN

  Faruk ÇAKIR

  Fatma Nur ZENGİN

  Gökçe OK

  Gültekin AVCI

  H. Hüseyin KEMAL

  H. İbrahim CAN

  Habib FİDAN

  Hakan YALMAN

  Halil USLU

  Hasan GÜNEŞ

  Hasan YÜKSELTEN

  Hüseyin EREN

  Hüseyin GÜLTEKİN

  Kadir AKBAŞ

  Kazım GÜLEÇYÜZ

  M. Ali KAYA

  M. Latif SALİHOĞLU

  Mehmet C. GÖKÇE

  Mehmet KAPLAN

  Mehmet KARA

  Mehtap YILDIRIM

  Meryem TORTUK

  Mikail YAPRAK

  Murat ÇETİN

  Muzaffer KARAHİSAR

  Nejat EREN

  Nurullah AKAY

  Osman GÖKMEN

  Osman ZENGİN

  Raşit YÜCEL

  Recep TAŞCI

  Rifat OKYAY

  Robert MİRANDA

  Ruhan ASYA

  S. Bahattin YAŞAR

  Saadet BAYRİ

  Saadet TOPUZ

  Said HAFIZOĞLU

  Sami CEBECİ

  Selim GÜNDÜZALP

  Semra ULAŞ

  Suna DURMAZ

  Süleyman KÖSMENE

  Umut YAVUZ

  Vehbi HORASANLI

  Yasemin GÜLEÇYÜZ

  Yasemin YAŞAR

  Yeni Asyadan Size

  Zafer AKGÜL

  Ümit KIZILTEPE

  İbrahim KAYGUSUZ

  İslam YAŞAR

  İsmail BERK

  İsmail TEZER

  Şaban DÖĞEN

  Şükrü BULUT

Dergilerimize abone olmak için tıklayın.
Hava Durumu

Yeni Asya Gazetesi, Yeni Asya Medya Grubu Yayın Organıdır.
Kurumsal Linkler: Risale-i Nur Kongresi - Bediüzzaman Haftası - Risale-i Nur Enstitüsü - Yeni Asya Vakfı - Demokrasi100 - Yeni Asya Gazetesi - YASEM - Bizim Radyo
Sentez Haber - Yeni Asya Neşriyat - Yeni Asya Takvim oktay usta yemek tarifleri Köprü Dergisi - Bizim Aile - Can Kardeş - Genç Yaklaşım - Yeni Asya 40. Yıl