Evet ebeveynler için zor bir sınav ama başarmak zorundayız. Çocuklarımızın dünyevî ve uhrevî hayatları için bu fedakârlığı yapmamız gerekiyor. Her ne kadar boşta kaldığımızda refleks olarak elimiz telefona veyahut kumandaya uzanıyorsa da çocuklarımızın iyiliği için bu hazlardan vazgeçmeliyiz. Hele küçük yaşlarda, beyinleri gelişme çağındaki canlarımızı bu aletlerden uzak tutmalıyız. Kimi anneler çocuklarını susturmak için daha konuşamayan çocuklara emzik niyetine telefonu verebiliyor.

Anne-baba ve dedeler olarak zamanlarımızın büyük bölümlerini onlarla beraber geçirmemiz gerekir. Said Nursî bu konu ile ilgili olarak, “Sizin hanenizdeki masum evlatlarınızla masumane sohbet, yüzer sineman daha ziyade zevklidir” diyor. Yine anne için “Eğlencesi evladı” diyor. Evet o masumların her hareketleri bir sinema değil mi?

Evet, ben yeni bir dede olarak bunu yaşıyorum. Çocuklar konuşacak yaşta olmasalar da onlarla konuşulabilir, sohbetler edilebilir. Kur’ân’dan ayetler küçük sureler okunabilir. Hatta ezan okunabilir. Bana inanın bu uygulamalar onların çok hoşuna gider. Hatta onlar ağlarken susturmanın en iyi ilacı ezan ve Kur’ân’dır diyebilirim.

Ben çocuklara “canlı sinema” diyorum. Bir evde bir çocuk dünyaya geldiği zaman anne ve baba için büyük bir ni’met ve büyük bir imtihan başlıyor. Doğumdan hemen sonra Cenab-ı Allah’ın ona verdiği ni’metlerin bütün safhalarını müşahede etmek mümkün. Acziyeti, masumiyeti sayesinde bütün ev halkını kendine emirber nefer etmesi... Konuşma mu’cizesini, yürüme mu’cizesini, anlama mu’cizesini müşahede etmek, bu arada kendi küçüklüğümüze hayalen gitmekle aslında bu devrelerde anne ve babalarımıza karşı saygımız ve minnetimizin artmasına da sebep olmaktadırlar. Demek bizim anne ve babalarımız da bizlerle böylesine zorluklarla uğraşmışlar. Bu sayede anne ve babalarımız hayatta iseler onlarla ilişkilerimize daha da dikkat ederiz. Eğer vefat etmişlerse hayırla yâd eder, rahmetler göndeririz.