Bu mektubunda Üstad Hazretleri “samimâne ve uhuvvetkârâne görüşme” ve talebelerinin kendi aralarında işlerini, hizmetlerini yürütürken Kur’ân’ın emri olan “meşveret” yapmalarını nazara vermekle, ahirzamanın dehşetli fırtınalarından ve saldırılarından kurtuluş yolunun tek şahıs fikriyle değil, ortak akıl tecellisi “istişare” ile olabileceğini ders vermektedir. İstişare sisteminin işleyişinin ise, “gayet samimâne ve uhuvvetkârâne görüşme” şeklinde tahakkuk etmesi gerektiği dersini de çıkarabiliriz. Öyle ise, helaket ve felaket asrının hariçten, dışarıdan gelen düşmanlarına karşı tek parça çelik yerine, yüzlerce ince liflerden teşekkül eden “halat” misali meşveretlerle karşı durulabileceği anlaşılmaktadır.

Üstad Hazretleri talebeleri arasında mizaç farkından istifade ederek aralarına bir ayrılık düşmemesi ve uhuvvetlerini muhafaza etmeleri için gereken ikazları yapmıştır. Nur ve Gül Fabrika Sahibi diye bahsettiği iki Ispartalı talebesi özelinde umum Nur talebelerine ders verecek şu mektubunu neşretmiş:

“... bir zaman Barla’da, bütün tarikatlerin şecere-i külliyesini tanzim ve istinsah etmek için Hafız Ali ile Hüsrev o vakit o işte bulundular, çalıştılar. Tâ o vakitte bu iki zat, ileride Risale-i Nur’a ehemmiyetli hizmette bulunacaklarını ve başta iki göz gibi “İki bakar, bir görür” diye kuvvetli bir temenni ile ümit etmiştim. Cenab-ı Hakka hadsiz şükür olsun ki o ümidim o zamandan beri tahakkuk etti ve ediyor ve şimdi tam oldu.” 

Üstad, Külliyatın muhtelif yerlerinde hususan lahikalarda  ilginç tabir ve benzetmelerde bulunmaktadır. Bu mektupta kullanılan tabir de bunlardan birisidir: Nasıl ki her insanda iki göz var, fakat iki göz tek görmesi gerekiyorsa, aynen öyle de Nur Talebeleri de her zaman ve her işte  “iki bakar bir görmeli.”  Yani farklı cesetler, ortak düşünmeli ve istişare sistemiyle ortak akıl  sonucu “yirmi gözle” tek görebilmeliler. Aksi takdirde Üstadın temenni ve ümidini kırmış olur, Allah muhafaza boşa çıkarmış oluruz.

Mektubun devamında Üstad Hazretleri, insanlarda vuku bulan küçücük kusurların çok büyütülmemesi gerektiğini yazdıktan sonra, şu vasıflara sahip olunması lazım geldiğini vurguluyor: “... Isparta ve havalisindeki Risale-i Nur Şakirdlerinde fevkalâde bir sadâkat ve sebat ve uhuvvet ve ihlâs ve kahramanlık var ki bu acib zamanda binler esbab-ı fesat ve ifsad içinde vahdetlerini ve ittifaklarını ve hizmette ciddiyetlerini muhafaza ediyorlar.” 11

Bu acib zaman olan ahirzamanda “binler esbab-ı fesat ve ifsad” yani binlerce bozucu bozguncu, kargaşa ve karışıklık çıkaran ve toplumu fikren ve itikaden fesada sürükleyen sebepler karşısında, birliğimizi korumanın yolu, sebat, kardeşlik, ihlaslı hareket, kahramanlık ile hizmette ciddiyeti muhafaza etmekten geçermiş. Ne kadar harici düşmanlar olsa da bize düşen bu duygulara ve sıfatlara sahip çıkıp hayatımızda fiilen göstermektir.

Dipnotlar:

10- Kastamonu Lâhikası, 115. mektup, s. 206.

11- Age., 150. mektup, s. 252.