Şehirlerin çeperlerinde biriken derme çatma çadırlar, sınırlı yardım akışı ve giderek artan temel ihtiyaçlar, ateşkesin siyasî bir terimden öteye geçemediğini gösteriyor. Han Yunus’un Mevasi bölgesinden Gazze Şehri’nin mahallelerine kadar her noktada halk, kuşatmanın ve yokluğun en ağır haliyle karşı karşıya. 

Mevasi bölgesindeki yerinden edilmiş aileler, ateşkesin günlük hayatlarına yansımadığını belirtiyor. Rafah ve diğer bölgelerden kaçarak buraya sığınan siviller, geceleri hâlâ silah seslerinin kesilmediğini ve tank gürültülerinin varlığını koruduğunu ifade ediyor. Daily Ummah’ın haberine göre, Ramazan ayının gelişiyle birlikte açlık krizi daha da belirginleşti. Kendi imkanlarıyla yemek pişirecek malzemesi bulunmayan binlerce aile, artık tamamen hayır kurumlarının kurduğu aşevlerine (Tekiyeler) bağımlı hale geldi.

Haber Merkezi