Risalet-i Ahmediyeye dairdir.

["Ben sözlerimle Muhammed’i (asm) övmüş, güzel göstermiş olmadım; aksine Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâmdan bahsetmekle sözlerimi güzelleştirmiş oldum." (Sahabeden Hassan B. Sâbit'e ait bir sözdür.)]

Evet, şu Söz güzeldir. Fakat onu güzelleştiren, güzellerin güzeli olan evsaf-ı Muhammediyedir.

On Dört Reşehatı tazammun eden On Dördüncü Lem’anın;

BİRİNCİ REŞHASI

Rabbimizi bize tarif eden üç büyük küllî muarrif var: Birisi şu kitab-ı kâinattır ki, bir nebze, şehadetini on üç lem’a ile, Arabî Nur Risalesinden On Üçüncü Dersten işittik; birisi şu kitab-ı kebîrin ayet-i kübrası olan Hatemü’l-Enbiya Aleyhissalâtü Vesselâmdır; birisi de Kur’ân-ı Azîmüşşan’dır. Şimdi şu ikinci bürhan-ı nâtıkî olan Hatemü’l-Enbiya Aleyhissalâtü Vesselâmı tanımalıyız, dinlemeliyiz.

Evet, o bürhanın şahs-ı manevîsine bak:

Sath-ı arz bir mescid, Mekke bir mihrab, Medine bir minber; o bürhan-ı bâhir olan Peygamberimiz Aleyhissalâtü Vesselâm bütün ehl-i imana imam, bütün insanlara hatib, bütün enbiyaya reis, bütün evliyaya seyyid, bütün enbiya ve evliyadan mürekkeb bir halka-i zikrin serzâkiri; bütün enbiya hayattar kökleri, bütün evliya taravettar semereleri bir şecere-i nuraniyedir ki, her bir davasını, mu’cizatlarına istinad eden bütün enbiya ve kerametlerine itimad eden bütün evliya tasdik edip imza ediyorlar. Zira o "Lâilâhe illallah" der, dava eder. Bütün sağ ve sol, yani mazi ve müstakbel taraflarında saf tutan o nuranî zâkirler, aynı kelimeyi tekrar ederek, icma ile manen "Sadakte ve bilhakkı natakte" [Doğru dedin ve söylediğin haktır] derler.

Hangi vehmin haddi var ki böyle hesapsız imzalarla te’yid edilen bir müddeaya parmak karıştırsın.

Sözler, s. 263