Cennetlik kadınların en faziletlilerinden biridir. Allah’ın arslanı, şâh-ı velayetin öncüsü Hz. Ali’nin (kv) eşidir. Manevî sultanlar olan Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’in annesidir. Dolayısıyla, dünyanın her tarafından bulunan Seyyidlerin ve Şeriflerin de anneleridir.

Başka bir ifade ile, Hz. Muhammed’in (asm) mübarek nesli Hz. Fatıma ile devam etmiş ve ediyor. Hemen her milletin içinde bulunan Seyyidler, aynı zamanda “Evlâd-ı Resûl”dür. Fakat, bu bağlılık etnik temelli veya irkî manada değil. Çünkü, burada soy ağacı babadan oğula değil, bir hikmete binaen “babadan kıza” geçiş tarzında olmuştur. Bu ise, soy ağacının unsuriyet bağı ile değil, belki nuranî bir silsile şeklinde devam edegelmiştir. 

Dolayısıyla, şu hususu net bir şekilde ifade etmek mümkün: Seyyidlerin tamamı Arap olmadığı gibi, Arap olmak zorunda da değildir. 

Özetle: Hangi milletten olursa olsun, Seyyidler neslinden gelen bir kız, yahut bir erkekle evlenenlerin çocukları da neseben Seyyid sayılır. Buna göre, Seyyidler çift taraflı çoğaldıkları için, dünyanın her tarafında kesretle/çoklukla bulunmaktadırlar. 

Tabiî, bir de çift taraflı, yani hem anne, hem baba tarafından Seyyid olanlar var. Bilhassa, büyük imamlar, aktaplar, mücedditler, müçtehidler, evliyalar, asfiyalar… 

«

Resûl-i Ekrem (asm), kızı Hz. Fatıma’yı (ra) çok severdi. Hemen her karşılaşmada, onu şefkat ve muhabbetle kucaklardı. Sarılıp öperdi. Bir baba ile kız, birbirlerine ancak bu kadar muhabbetle bağlı olurdu.

İşte, bu muhabbetin içinde Resulullah, onda kendi neslini görmüş ve o mübarek Seyyidler neslini hatırı için kızı Fatıma’yı bir kat daha sevmiştir. Esasen, Hz. Fatıma’nın da en büyük mirası Seyyidler nesli olmuştur. 

Evet, İslâm tarihi boyunca gelmiş-geçmiş mübarek zâtların, vazifeli şahsiyetlerin, yani sahasında çığır açan zâtların kısm-ı âzamı Hz. Fatıma’nın neslinden ve Seyyidler silsilesinden gelmiştir. Üstad Bediüzzaman, 19. ve 29. Mektuplarda o mübarek zatlardan bir kısmının isim listesini şöylece zikrediyor: Zeynelabidin, Cafer-i Sadık, Seyyid Ahmedü’s-Sünusî, Seyyid İdris, Seyyid Yahya, Seyyid Abdülkadir-i Geylânî, Seyyid Ebulhasen-i Şazelî, Seyyid Ahmed-i Bedevî…

«

Hz. Fatıma’yı bütün yönleriyle anlatmak haddimiz değil. Biz burada, bilhassa Seyyidler ile ilgili tarafını kısmen nazara vermeye çalıştık. 

Son olarak, Hz. Bediüzzaman’ın bilhassa 29. Mektupta, mübarek Seyyidler nesli ve onların maddî-manevî kuvvetine dair ifade ettiği uzun bahisten sadece tek paragraflık bir bölümü iktibas ederek noktayı koyalım. O veciz paragrafta şu cümleler yer alıyor:

“...Umum mübarek silsilelerin başında, umum aktâr ve âsârın [asırların] mecmalarında [topluluklarında] o nuranî zatlar kumandanlık ediyorlar. Ve öyle bir kesrettedirler ki, o kumandanların mecmuu, muazzam bir ordu teşkil ediyor. Eğer maddî şekle girse ve bir tesanüd ile bir fırka vaziyetini alsalar, İslâmiyet dinini milliyet-i mukaddese hükmünde rabıta-i ittifak ve intibah yapsalar, hiçbir milletin ordusu onlara karşı dayanamaz. İşte, pek kesretli o muktedir ordu, Âl-i Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâmdır ve Hazret-i Mehdînin en hâs ordusudur. Evet, bugün tarih-i âlemde hiçbir nesil, şecere ile ve senedlerle ve an’ane ile birbirine muttasıl [bağlı] ve en yüksek şeref ve âlî haseb ve asil nesep ile mümtaz hiçbir nesil yoktur ki, Âl-i Beytten gelen Seyyidler nesli kadar kuvvetli ve ehemmiyetli bulunsun.”