"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Biz neresindeyiz vefanın?

Alper ÖZCAN
20 Ağustos 2014, Çarşamba
Özü ile sözü bir olan kardeşlerimi hatırlıyorum. Sözünde yiğitçe duran, her hadisede dostluğunu muhafaza için sabreden arkadaşlarımı... Ve daha iyi anlıyorum şimdi Üstadımı... Arkadaşlarından gördüğü vefasızlığın o hassas ruhtaki tesirini... Eski Said’i Yeni Said’e dönüştüren sebeplerden biri de yakın arkadaşından gördüğü sadakatsizlik, vefasızlık değil miydi?
Gözlerine bakıldığında kalbinin anlaşılması ne güzel haslet…
Konuştuğu zaman arka yüzü olmayan insana aşığım…
Kişinin özü ve sözünün bir olması ahlâkların en güzeli…
İslâm cemiyetimiz en çok da ikiyüzlü insanlardan çekmemiş mi? Böylesi insanlar hayatını riyakârlık üzerine bina etmiş, vefa nedir bilmezler…
Hep aynı şeyi gözlemledim vefasız insanların yapısında: Hırs, haset, rekabet duygularının dorukta oluşu.
Bir kısmı bu duygunun farkında; ama nefsine hâkim olamaz; bir kısmının ise karakter yapısında bu mevcut.
Cemiyetimizde bu tip insanlar daima karıştırıcı niteliğinde.
Konuşur, gıybet eder, jest ve mimikleri ile kendi dünyasında tesbit ettiği muhatabını sinsice bitirmeye gayret eder.
Bu duyguları yaşayıp tatbik etmekten çekinmeyenler, aşırı derecede makam sevgisi olan kimseler…
Bu, ‘ben’ duygusunun dışarıya bir tezahürüdür aslında...
Ezilmiş bir kısım insanların, unutup imtihanını, kendine iyilik yapandan intikam alışıdır veya sosyal hayatta, arkadaşları içinde elde edemediği makamı bina etmek gayretinin çırpınışıdır.
Meyl-i tefevvuğu (üstün olma arzusu) terbiye olmamıştır, bu duygusunu çeşitli yollarla tatmin etmeye çalışır.
Hemen anlamak mümkün olmaz bazen…
Sinsidir, uzun yıllar sonra fark edersin o kişiyi!
Cemiyet de uzun yıllar sonra fark eder aslında…
Ahde vefasızlığını tekrar tekrar görünce fark edersin, geç anlarsın; ama çok bağlandığın o dostundan (!) kopamazsın.
Her karşılaşmanda, her görüşmende onun arka yüzünü görürsün…
Anlatamazsın diğer arkadaşlarına…
O fark ediş sende (nefsin terbiye olmuşsa şayet) sonsuza kadar gizli kalacaktır belki de…
Bir gün öyle bir tepki verirsin ki dostuna, bu çıkışını, iç çatışmalarını, patlayışının sebebini fark edemez şahit olanlar, garipserler…
Sen olursun haksız bulunan…
Haklıyım diyemezsin, ifşa edemezsin hakkı…
Etmemelisindir de…
Anlamaları yıllar alır.
Onların illa ki anlaması da gerekmiyordur hakikatte…
Bu, sonuna kadar sana has bir deneniştir…
Bu, senin imtihanındır, bu ders sanadır…
Nefsin alacakları vardır şimdi…
Şimdi ibret vaktidir…
“Ey nefis, sen de ahde vefasızlık yapma, söz verdiğin zaman sözünde dur, yapılan iyiliklere karşı bigâne kalma, iyilik yapmayı seven insanları sev, haset etme, dedikodu ve gıybetinle iyilik yapanı küçültmeye çalışma... Haset ve kıskançlık hastalığına yakalananlardan olma... Sen eğer Allah (cc) rızası için yapıyorsan, O’nun (cc) rızasını düşün. O’nun (cc) rızası, hissî olarak vereceğin bütün tepkilerden üstündür. Unutma ki bu duygular insanlık tarihinde hep yaşanmış. Sabredenler kazanmış, tepki gösterenler kaybetmiş. Efendiler efendisinin (asm) ‘Sabredin, sabır yarışında düşmanlarınızı geçin...’ nasihatini unutma.
**
Özü ile sözü bir olan kardeşlerimi hatırlıyorum.
Sözünde yiğitçe duran, her hadisede dostluğunu muhafaza için sabreden arkadaşlarımı... Dostlarımı...
Ve daha iyi anlıyorum şimdi Üstadımı...
Arkadaşlarından gördüğü vefasızlığın o hassas ruhtaki tesirini...
Eski Said’i Yeni Said’e dönüştüren sebeplerden biri de yakın arkadaşından gördüğü sadakatsizlik, vefasızlık değil miydi?
Esaret dönüşü, İstanbul hayatının (1918-1922) ilk zamanlarında yeğeni Abdurrahman ile birlikte Çamlıca Tepesindeki Yusuf İzzettin Paşa köşkünde yaşamıştır. Fakat “O sıralarda, en sadakatli zannettiğim bir arkadaşımda, umulmadık bir sadakatsizlik ve hatıra gelmez bir vefasızlık gördüm” dediği esnada “Birden, esarette, Kosturma’daki camideki intibah-ı ruhî yine başladı.” diyecektir.
**
Sadakatli ağabeyleri düşünüyorum…
Sabır yarışında kazananları düşündükçe kendi kendime kızıyorum.
Neden onlardan ders alamıyoruz biz?
Biz neden hep aceleciyiz?
Brutus’un hıyaneti sadece Sezar’a karşı değildi...
Brutus, tarih boyunca fedakârlığa, iyiliğe karşı yapılan hıyanetin ismiydi...
Vefasızlık tarihî bir hastalık...
Her devirde insanların ve insanlığın bir imtihanı o... Fedakârlık yapan kazanmış, vefasızlık yapan kaybetmiş…
Döneminde vefasızlığı yaşayan Fuzuli de şöyle yakınmış bu derdinden:
“Her kimden vefa istediysem ondan cefa gördüm;
Kimi gördüysem vefasız dünyada, onun vefasızlığını da gördüm.”
“Vefa nedir bilir misin? Vefa, arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefa; dostluğun asaletine, bir duâ sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefa; ötelerin sonsuz mükâfatı karşısında cehennemi hafife almaman, ulvî güzellikleri dünyaya satmamandır.” diyecektir bir başka vefalı gönül Hz. Mevlânâ...
Vefa başka nasıl tarif edilir?
Yine Mevlânâ’ya kulak ver:
“Bir adamın birçok hüner, fen, bilgi sahibi olduğuna bakma! Verdiği sözde duruyor mu? Vefası var mı, ona bak!
Dostlarını daima vefa ile hatırla can!
Arayan sen ol, bulan sen...
Kucaklayan yine sen...
Kula vefası olmayanın Hakk’a vefası olmaz...”
***
Bir gün Isparta’da talebeleri Üstadlarının evinde temizlik yaparken eskimiş, kullanılmış lambaları alt kattan çöplüğe atarlar. O geldiğinde onları yerinde bulamaz ve der ki:
“İnsanoğlu ne kadar vefasız, bu kadar zaman bize hizmet etmiş olan eşyaları nasıl çöpe atarsınız!”
Onların atıl halleri ile yüreği arasında bir empati kurar.
Birlikte olduğu eşyalara dahi aynı vefayı gösterir.
Talebesi Zübeyir Gündüzalp’e “Zübeyir, ben ölmeden benim yerime Van’da yaşadığım yerlerde, Horhor’da benim ile alâkadar olan eşyaları, ağaçları, nesneleri yine benim yerime benim gözümle son bir defa gör de gel” der. O da hasta olduğu için yine bir başka talebesi Mehmet Kırkıncı’yı gönderir.
Abdullah Gayretlioğlu Ağabeyin anlattığı hatıra enteresandır:
Bir gün Zübeyir [Gündüzalp], ortasından kırılmış bir kaşık getirdi. Bu kaşığı tamir etmem için Üstad göndermişti. Kaşık alüminyum olduğu için kaynak tutmuyordu. Kolayından gidip, on kuruşa bir çay kaşığı aldım, bunu Üstada götürdüm. Üstad bana, “Kardaşım sen bilmiyor musun? Bu kaşık benim kırk yıllık arkadaşımdır” dedi. Bu defa çaresiz tekrar dükkâna gelip, küçük bir saç keserek kıvırdım ve kaşığın içine geçirip iyice sıkıştırdım. Sağlamlaşınca götürüp Üstada verdim. Çok memnun oldu ve bu tamirat için bana yirmi beş kuruş verdi. (Son Şahitler, 3:140)
**
Üstadımı 25 yıl aradan sonra dönüşünde Barla’ya; üzerinde yıllarca ibadet ettiği çınar ağacına sarılıp ağlatan da vefası değil miydi?
“Güzel bir bahar günü, Barla’ya geldi. Barla’daki talebelerinin mühim bir kısmı Üstadı karşıladılar. Üstad, sekiz senelik ikametgâhı olan medrese-i Nuriyesine yaklaşırken kendini tutamadı; mübârek gözlerinden yaşlar boşandı. Haşmetli çınar ağacı da âdetâ kendisini selâmlıyordu. (…) uzun bir müfârakattan sonra tekrar Üstada kavuşmanın sürûru içinde, Hâlık-ı Rahmâna secde-i şükrana kapanıyordu. Üstad, o mübârek çınar ağacına sarılmış, yanındaki talebelerine ve ahaliye kendisini yalnız bırakmalarını söylemişti. Zâten göz yaşlarını tutamıyordu. Sonra, Nur dershânesi olan odasına girdi ve iki saat kadar kaldı. Hazin ağlayışı dışarıdan işitiliyordu.” (Tarihçe-i Hayat, 1038)
**
Üstad’ın Tatarlara duâsının sebebi
“Eskişehir’de bizim evde birkaç arkadaş oturmuş sohbet ediyorduk. Zübeyir Ağabey, Mustafa Acet, Kuyumcu Yakup Ayzeren, Mustafa Erhan Arbatlı ve Kuruyemişçi Yaşar Zeydan’ı hatırlıyorum. Üstadımız dışarıdan geldi. Yorgun olduğu için üst kata çıkamayacağını söyleyerek benim oturduğum ikinci kata girdi. Odada benim tek kişilik bir karyolam vardı. Oraya bağdaş kurup oturdu. Birden Erhan’a dönüp, ‘Mustafa sen Tatar mısın?’ dedi. Soruya muhatap olan Erhan’ın bir adı da Mustafa idi; ama ona herkes Erhan derdi. O da ‘Evet’ deyince Üstadımız: ‘Ben Tatarları beş vakit duâma dâhil etmişim. Kosturma’da Ruslara esaretteyken, iki ihtiyar Tatar kadın hapis tutulduğum yerin küçük penceresinden yiyecek getirerek benim hayatta kalmama yardım ettiler. O yüzden hem o ihtiyar kadınların, hem de orada bana yardımcı olan diğer Tatarların, bizim hizmetimizde ve Risale-i Nur faaliyetinde payı vardır.’
Sonra Üstad Hazretleri dedi ki: ‘Beni zehirleyen Afyon Mahkemesinin Savcısı Abdullah Büker de Tatardı. Bana yaptığı zulüm sebebiyle içinde bir ukde kalmış olabilir. Ahirete öyle gitmesin. Ona da hakkımı helâl ediyorum…’
Merhametin bu derecesini bizim havsalamız almayabilir...
Üstad sonra bana dönerek: ‘Abdülvahid, ona mektup yazıp hakkımı helâl ettiğimi bildir’ dedi. Ben de o savcıya Üstadın dediklerini bildirmiştim. Daha sonra bu savcı Gaziantep’te Ağır Ceza Reisi oldu. Tevafuka bakın ki bir tarihte Mustafa Sungur’un da içinde bulunduğu 19 kişi Antep’te yakalanmış. Mahkemeye sevk edilmişler. Abdullah Büker: ‘Bunlardan zarar gelmez. Bunlar çay içer, Risale okur’ deyip hepsini tahliye etmiş. Söylediğimde Sungur da bunu tasdik etmişti…” (Ömer Özcan, Abdulvahid Tabakçı Hatıraları)
Üstadımızdan vefa örneklerinin sadece birkaçı bu...
Ahdine vefalıydı Üstadım...
İnsana, çınar ağacına, kaşığa, dağa, taşa, her şeye...
“O üstadı üstad kabul ettim” diyenler, yürüyecekleri yolu görebiliyor mu?
**
“Vefa imandandır, vefası olmayanın imanı olmaz” demiş söz sahibi...
“Kıyamet gününde her vefasızın başına bir bayrak dikilir, ‘Bu vefasızlık etmiştir’ diye âlem halkına ilân edilir” buyurur Âlemin Efendisi (asm)...
“Tanıdık simalar siliniyor zamanla.
Elde bir tek zaman tozları kalıyor
Ama var hâlâ taşlara kazınmış dostluklar,
Aşınması zamandan çalan…”
Evet, taşlara kazınmış dostluklar halen silinmedi...
Bu dostlukları muhafaza etmek boynumuzun borcu değil mi?
Ama halen bir kısım insanlar, bencilce hevesleri ile, kendi elleri ile alçalıyor gözlerde, gönüllerde...
Adeta pusulasız kalmış da, hangi yöne gittiğinin şuursuzluğunu yaşamakta böyleleri...
Maddî menfaatleri uğruna kişiliğini, duruşunu bozmuş, dostunu ve sözünü satmaya başlamış...
Bu resmin tezahürü olarak da Müslümanlar arasında bile güvensizlik doruk noktaya ulaşmış...
Vefa örneği Üstadımızdan öğrenmeli değil miyiz bu hasleti?
“En yakın dost ve en fedakâr arkadaş ve en güzel takdir edici yoldaş ve en civanmerd kardeş olmak iktiza eder” nasihatinin neresindeyiz?
Eserlerindeki hakikatlere nefsiyle birlikte dinlemek isteyenleri dâvet eden Üstadımızın kendi muhasebesi olarak okuyup bu satırları, üzerimize alınmayacak mıyız hiç? Pay biçmeyecek miyiz? Ne kadar vefa gösterdik Âlemlerin Efendisine (asm)...
Üstadına vefa gösteren olabildik mi?
Ya arkadaşlarına, dostlarına, en azından üstümüzde emeği olanlara?
Biz Kur’ân ve Sünnet ışığında,
Neresindeyiz vefanın? …
Okunma Sayısı: 7221
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • muharrem aksin +++ali bilgin

    16.10.2014 21:12:01

    vefa,bir gönül borcudur ..

  • Ayla Çelikan Çırak

    5.9.2014 01:10:00

    Son iki gündür , çok sevdiğim bir öğrencimden gördüğüm vefasızlık sonucu, gözümün yaşı kurumazken bu yazı âdeta yaram kanattı. Vefa ne yazık ki kötü çağrışımıyla vefasızlık ancak bu kadar anlatılabilirdi. Gözyaşları içinde okurken satırları yazarın ne kadar hissederek yazdığını sadece kullandığı veciz sözlerden değil bağrından kopan iç derinliğinden anladım. Yüreğinize sağlık.

  • nadir nazik

    26.8.2014 10:31:00

    Alper Abim’ i Çok Üzmüşler Besbelli ki!...

    Alper Abi yazınızı okurken yazılanların satırları arasında sizi tanıdığım yıllara ve zamanlara aklen ve fikren bir seyahat içerisinde buldum kendimi. 31 yıl önce bir otobüs terminalindeki vedalaşma anında bana söylediklerinizi bugün söylemişsiniz gibi satırı satırına tekrar hatırladım. Orada şöyle demiştiniz:Bir dava adamı nerede bulunuyorsa o bulunduğu yerde, burada ben tek başıma varım hizmet adına yapılacak ne varsa onu da ben yapmalıyım diye düşünmeli” demiştiniz. Bu ve bunun gibi daha nice hatıraları akla getiren düşünce ve duygular içerisin de yazını okudum. Okurken yine anladım ve dedim ki; ” Alper Abim’ i çok üzmüşler besbelli ki!...”İşte bunu dedikten sonra yazacak ne çok şeylerin olduğunu dava adamlarının ne kadar vefasızlıklar la karşı karşıya kaldığını bir kez daha hatırladım. Evet, başkalarının işi kolaydı. Onlar; birçok konuda farklı konuşabilir, farklı anlatabilir, birçok konuyu farklı gösterebilir ve farklı bir tutum ortaya çıkarabilirlerdi her zaman. Onlar bu ve benzeri –konjektörel- tutum ve davranışları yaparken, bildikleri veya bilmedikleri bir şey vardı ki; dava adamı onu çok iyi biliyor ve yapmaması gerekenin de o olduğunu çok iyi anlıyordu. Oda şu idi;”başkalarına mubah olan her yol dava adamına mubah değildi.”Sizde bunu anlamış biri olarak belli ki onu yapmıştınız diğer yapanlar gibi. Elinize kalemi almış duygularınızı bütün gizemliliği içinde kâğıda dökmüşsünüz besbelli ki. Bir diğer anlamda yaşadığınız hüznü yine kendinizden gizleyerek ve elbette yinede bir şeyleri açık etmekten dolayı duyduğunuz mahcubiyet içerisinde dokanmışsınız hissi parmak uçlarınızla klavyenin tuşlarına çokta memnun olmayarak. Yazdıklarınızla ilgili ne kadar yazılsa bilirim ki --yine de yetmez ve- sizde istemezsiniz daha fazla üzerinde durulmasını. Bunu bildiğim için 2004 yılında Gazetemizin Ramazan sayfasında çıkan bir şiirimi bu vesile ile size ve sizin duygularınıza ithaf eder saygılar sunarım.
    25.08.2014 Nadir NAZİK


    KALEM
    Çok zaman ruhumu hicranda görüp,
    Hicranı ruhumdan aldın sen kalem.
    Parmağım hep sana kavuştuğu an,
    Deftere yazmaya daldın sen kalem.

    Ben dedim sen yazdın hep nice zaman,
    Bıkmadın vazgeçip demedin aman,
    (Hep)Ve gönlüm ummana daldığı zaman,
    Yetişip elimden tutun sen kalem.

    Her zaman en yakın dostumsun benim.
    Vücudu azamsın çok zaman elim.
    Sen olmazsan bir iş göremez dilim,
    Halimi her zaman gördün sen kalem.

    Seninle yazıya döktüm elemi,
    Hiç itiraz etmen demen yine mi?
    Her zaman ben sana açtım sinemi,
    Bana hep bir sırdaş oldun sen kalem.

    Bir sukut içinde hep itaatkar,
    İhlâslı hallerle hep oldun sen yar,
    Öyle çok yönlüsün her işe yarar,
    En muhtaç anımda vardın sen kalem.


  • Mustafa KAYNAK

    26.8.2014 10:09:00

    Vefa konusu yıllar yılı bir çok yazarın bir çok düşünürün tema edindiği bir mesele olmuştur. Hatta vefa her zaman vefasızlık vurgusuyla konu olmuştur. İşin esprileri üretilmiştir. -Vefa mı? Evet vefa istanbulda bir lisenin adı vb. gibi. isimlerde kalmıştır.

    Bence bu yazı ile vefa konusu en iyi şekilde işlenmiştir. Yazarın dediği gibi karşıdakine değil kendi payımıza bakmalıyız.

    Ağzınıza yüreğinize sağlık ağabey.

  • mehmet çaloğlu

    23.8.2014 16:21:00

    Biz neresindeyiz vefanın yazısını okuyuncaya kadar nasıl bir vefa konusu olarak bir ders hazırlasamda kardeşlerime bu konunun önemini değerini anlatabilsem, bu konuda insanların dikkatlerini ,bu zamanın bence en büyük eksiklerinden birini hayata geçirebilsem diye düşünürken bu güzel yazı ile karşılaşınca iki defa göz yaşlarıyla okudum.Değerli kardeşim alper bey,teşekkürlerimi ve tebriklerimi arz ederken, yazma konusunda hiç olmazsa gazetemizde ayda birde olsa gayret göstermenizi,güzel fikirlerin paylaşılması noktasında himmetlerinizi YENİ ASYA sahifelerinde neşretmenizi dilerim. Hakikatin gür sesini aleme müsbet manada ilan edelim.Buda kalemini edebi şekilde icra edebilen kaabiliyetlerle mümkün olabilir.Tekrar teşekkürlerimi iletirken, Allaha emanet olmanızı ,yar ve yardımcınızın ALLAH(cc.)olmasını niyaz ederim. Selam ve dua ile......

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı