Bir ışıksın karanlıkta açan, sanki kehkeşan,

Melekut seni alkışlar semadan,

Bir seyf ki, yekta-i nur'dan,

Al-i Beyt'in namusuydu davan.

Hor hor medresenin toprağında bir heyecan,

Melek-i müekkel'in fısıldar sana her an,

O esrar ki; kuşatmış âlem-i havi,

Ne yedisi yetişir ilmine, ne de yetmişi.

Başit'te ecram-ı sineması,

Tillo'da, karıncadır dostları,

Parmaklıklar ardında bir sarıklı,

Kemerli burunlu, kartal bakışlı.

Güllesi var nur-u topuzdan,

Seyfi var nur-u elmastan,

Çam dağında kaptan kulesi,

Volga'da taşmış tefekkürün zirvesi.

Saray-ı Yıldız'a değişmez o menzilleri,

Katrandan seyreder melekut âlemini,

Arkasında, zat-ı nuranî, İmam-ı Ali,

İşte dört bir yanı, kanatlı nuranî.

Kaderin mahkumu, taht-ı inayet altında,

Korku tutmaz elini, bir ateşpare-i zekâ,

Şimşekler sönük kalır nazarında,

Rahat uyu Aziz Üstad, Nurcular davasında...