Yeni Asya, sadece bir gazete olmayarak rüzgârın estiği yöne göre eğilenlerin, güce göre fetva verenlerin ve konjonktüre göre hürriyetini satanların dünyasında, elli yedi yıldır değişmeyen bir istikamet nidası olduğunu ispat etmiştir.
Bugün elli yedinci sene-i devriyesini idrak ederken, aslında kutladığımız şey sıradan bir yayın ömrü değil, bir ilkeler manzumesinin sarsılmazlığı olmuştur. Bu duruş, modern zamanların putlarına ve siyasal rüzgârlarına karşı sergilenen bir şahs-ı manevî bayrağıdır. Yeni Asya'nın bugün yaşadığı çift taraflı baskı ve her iki mahalle tarafından da hedef alınması, aslında tarihî bir hakikatin ve sarsılmaz bir sadakatin tezahürü olmuştur. Bir yanda, dini sadece vicdanlara hapsetmek isteyen ve dindarların hukuk ile hürriyet demesini bir takiyye zanneden seküler kesimin kronik ön yargısı; diğer bir yanda ise dini, siyasî ikbaline bir basamak yapan ve sadakati hukukun önüne koyan iktidar cenahının hazımsızlığı hâsıl olmuştur.
Seküler kesim, Cumhuriyet’in ilk yıllarında dindarlara reva görülen o ceberut zulümlerin, susturulan ezanların ve prangalanan fikirlerin mirasını bugün ‘modernlik’ maskesiyle sürdürmeye çalışmaktadır. Dini kamusal alandan silmeye yeminli bu anlayış, Yeni Asya’nın hem dindar kalıp, hem de umumî hukuku savunmasını fıtrî bir çelişki sanmaktadır. Oysa bizim hürriyet anlayışımız, gücünü fânî ideolojilerden değil, ‘Ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam’ diyen bir fikriyattan ve ‘Hürriyet imanın bir özelliğidir’ diyen sarsılmaz bir esastan gelmektedir. Öte yanda, bugün genç nesillerin dinden hızla soğumasının ve manevî bir boşluğa düşmesinin yegâne müsebbibi, dini sadece güç ve tahakküm aracı olarak sunan siyasal İslâmcı cenahtır. İktidar cenahı ve bu cenaha destek veren topluluklar, mukaddesatı dünye-vî ihtiraslarına alet ederek dinin nezih çehresini karartırken, buna itiraz eden Yeni Asya’yı ise hizmetten sapmakla itham ediyor. Anlaşılan onlar için müsbet hareket, yapılan yanlışlara dilsiz kalmak ve sükut etmektir(!). Oysa Yeni Asya için müsbet hareket hukuk dairesinde kalarak, asayişi bozmadan, ama hakkın hatırını hiçbir siyasî ranta feda etmeden doğruya doğru, yanlışa yanlış diyebilmesidir.
Bugün dalkavukluğun bir meslek haline geldiği, kalemlerin ihale karşılığı kırıldığı bu çağda, sadece hukuk demek bile en ağır muhalefet sayılıyor. Bizim elli yedi yıldır yazdığımız, aslında Üstad Bediüzzaman Said Nursî’nin Münazarat eserinde bizlere miras bıraktığı o muazzam hürriyet dersinin günümüzdeki bir şerhidir. Şahıslar değişir, iktidarlar el değiştirir, rüzgârlar yön değiştirir... Lâkin Yeni Asya’nın hürriyet lügati asla değişmez. Ne seküler kesimin o eski zulüm kokan gericilik yaftası, ne de iktidar cenahının yalnızlaştırma ve susturma politikası bizi bu yoldan çeviremedi, çeviremeyecek.
Çünkü biz biliyoruz ki: Hakikatin hatırı âlîdir, hiçbir hatıra feda edilmez. Bizim mücadelemiz şahıslara değil, şahısların eliyle tahakküm çarkınadır. Yeni Asya’nın elli yedinci yılı eğilmeden dik duranların, muktedire göre değil hakka göre saf tutanların ve sadece Allah’a kul olanın hürriyetine sevdalı olanların bayramıdır. Dilleri söz söyleyenlerin, vicdanlarının sustuğu bir dönemde; bu bayrağı bırakmayan dava adamlarına selâm olsun. “Evet, ümitvar olunuz. Şu istikbal inkılâbı içinde, en yüksek gür sadâ İslâmın sadâsı olacaktır!”¹
Kaynakça:
1- Tarihçe-i Hayat, İstanbul’da Dârü’l-Hikmet’te bulunduğu zaman, Sünuhat Risalesinde yazdığı gayet acib bir vakıa-i ruhaniye. s. 145.