Görünen o ki “Süreç”in, kırk bin insanın katlinden sorumlu müebbet hapse mahkûm terörist başını “Kürtlerin temsilcisi” ve “lideri” olarak meşrulaştırma; “umut hakkı”nı verme; ülkeye 400 milyar dolara mal olan terör örgütünü hak arayan “siyasî-sivil bir demokratik örgüt” olarak gösterme ve teröristleri salma amacını taşıdığı resmen raporlandı.

Cumhurbaşkanı “şahsa özel yasa olmaz” derken, halkın tepkisinden çekinildiği için iktidar mahfillerince “terörist başına mahsus” yasalara “kılıf” aranıyor. “Öcalan zaten İmralı’dan çıkmak istemiyor, sadece şartları iyileştirilecek” benzeri söylemlerle vaziyet geçiştiriliyor.

YIĞINCA YANILTMA…

En çarpıcı olanı, “PKK’nın bütün unsurlarının silâh bırakması” ve “örgütün kendini feshi” şartlarının hiçbirisi yerine getirilmediği hâlde, terör örgütü elebaşları ve militanları için “yasal düzenlemeler” yapılacağına dair yığınla yanıltmanın ortaya atılması…

“İran PKK’sı” PJAK’tan, Kuzey Irak ve Kandil kamplarındaki militanların silâh bırakmadığı; “PKK’nın Suriye uzantısı” PYD/YPG’nin SDG adı altında Suriye’nin kuzeyinde, Fırat’ın doğusunda, Türkiye’nin yanı başındaki Haseke bölgesinde 100 bin silâhlandırılmış militanıyla otonomisini tahkim ettiği vakıasına rağmen “terör örgütünün silah bıraktığı” propagandası yapılıyor.

Öncelikle “ortak rapor”da yer alan “AKP-MHP’nin raporu”ndaki “PKK unsurlarının silâh bıraktığının tespit ve tescil edilmesi” ön şartının koşulması, “PKK’nın silâh bırakmadığı” gerçeğini teyit ediyor. Toplumun yüzde 85’inin terörist başı ile terör örgütü militanlarının serbest bırakılmasına tepki göstermesinden çekinildiği için baştan sona “rapor” çekincelerle geçiştiriliyor.

Bir kısmı “Suriye PKK’sı”na katılan yurt dışındaki unsurlar da dahil olmak üzere, “PKK’nın bütün unsurlarının silâh bırakması” ve “örgütün kendini feshi” şartlarının hiçbirisi yerine getirilmediği hâlde bir yığın yanıltma yapılıyor. Uydurmalarla terör örgütü elebaşları ve militanları için “yasal düzenlemeler” yapılmak suretiyle “PKK bitti” algısı pompalanıyor.

Keza yurt dışındaki militanların nasıl Türkiye’ye getirileceği, eylemlere katılanlarla katılmayanların nasıl tefrik edileceği, hâlen ülke içindeki militanların yargılama süreçlerinin nasıl işleyeceği ve entegrasyonlarının nasıl sağlanacağına dair muamma sürüyor.

Bu yüzden “rapor”da “yasal düzenleme” için AİHM kararlarına sığınılması çarpıklığı sergileniyor. Muhalefetten seçilen onlarca belediye başkanının yerine atanmış kayyımlar hâlen işbaşında iken “süreç”in, Saray iktidarının göz göre göre uymadığı AİHM kararlarına havale edilmesi, iktidarın “süreç samimiyeti”ni sorgulatıyor.

SİYASÎ EMELLERE MALZEME…

Özellikle AİHM ve Anayasa Mahkemesi’nin “hak ihlâli” kararlarına rağmen sırf siyasî görüşlerinden dolayı on yıldır hapiste tutulan Selahattin Demirtaş ve Can Atalay gibi seçilmiş siyasetçilerin bütün çağrılara rağmen içeride tutulması; bir kısmının hâlâ iddianameleri hazırlanmamış seçilmiş belediye başkanlarının aylardır —bazıları bir yılı aşkındır— yargısız infaz niteliğinde tutukluluklarının sürdürülmesi ve talimatlı yargıyla muhalefete yönelik operasyonların tam gaz devam etmesi, “süreç”e dair istifhamları arttırıyor.

Bundandır ki “Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu”nun, toplumsal bütünleşmenin güçlendirilmesi ve millî birlik ile kardeşliğin pekiştirilmesine dair âdeta temennilerin ötesine geçmeyen “rapor”undaki demokratikleşmeyi esas alan düzenlemelerin ötelenmesi, yerel yönetimlerin güçlendirilmesine ve kayyım uygulamalarına dair düzenlemelerin askıya alınması endişeleri devam ediyor.

Neticede, yargı üzerinden siyasî rakiplerini tasfiye operasyonlarını dayatan iktidarın, Cumhurbaşkanı’nın yeniden “yeni anayasa”yı gündeme getirmesi ve DEM’i yanına çekme çabasıyla “süreç”i iç siyasî emellere malzeme etme istimali bir defa daha açığa çıkıyor.