Yeri geldi şefkatinle anam oldun. Yeri geldi desteğinle babam oldun. Yeri geldi hayatta gardaşım oldun. Yeri geldi yoldaşım, sırdaşım oldun.

Hac görevimizi beraber ifa ettik. Umreye sevinçle beraber gittik. Yedik, içtik, beraber gezdik. Sırlarımızı beraber paylaştık.

Dava adamı ve cömert olmayı, fedakârlığı, bize öğrettin. Âlimdin, biz âmîlere değer verdin.

Bir baba şefkatiyle, bekârların evlenmelerine sebep oldun.

Pek çok kişinin Risale-i Nur ile tanışmasına vesile oldun.

Sebatla son nefesine kadar hizmette devam ettin.

Son dersini, evinizde bana okuttun. Hele bir de içten gelerek o, “Erol” deyişin var ya! “Dersi sen oku,” deyişin...

Ah be Hasan ağabey, sizden önce ben gitseydim… Bir yanım yıkıldı, dağ gibi arkam gitti, yoldaşım, sırdaşım gitti.

Üstadımın bir Ceylan’ı vardı, ben de senin âdeta Ceylan’ın oldum. Hastalığım sebebiyle bir ay her gün, telefonla bazan iki defa aradın.

Ah be Hasan Ağabey, telefonum çalmaz oldu, yüzüm gülmez oldu, gözyaşlarım durmaz oldu. Ne olur, hadi bir defa olsun,

Ara beni Hasan Ağabey!..

Hastalığın sebebi ile, hanımlar hizmetinde önde gördüğüm yenge hanıma, ayrıca teşekkür etmek istiyorum. Hizmetinizde kusur etmeden gereken her şeyi yerine getirdi. Allah (cc) razı olsun.

Bazen olur ki, iman kardeşliği, nesebî kardeşlikten önde gelir, diyen Üstadımız ne kadar doğru söylemiş.

Nur’un kahramanı ve avukatı, beraber hizmet ettiğin ve çok sevdiğin Ahmet Feyzi Kul ağabeye vasiyetin üzere, yan yana komşu oldun.

Hasan Ağabey! Peygamberimize (asm) ve Üstadımıza selâm söyle. Nur talebelerinin imanla kabre gireceğini müjde veriyor.

Rabbim bizleri de imanla kabre girmeyi nasib eylesin. Allah (cc) Cennetini âlî eylesin, kabrin pürnur, seyrangâhın Çamlık olsun Hasan Ağabeyim!..