“Her bir zamanın insî bir şeytanı vardır. Şimdi beşerde insan suretinde şeytanın vekili olan ruh-u gaddar, fitnekârane siyasetiyle cihanın her tarafına kundak sokan el-hannas, altı hutuvatıyla âlem-i İslâmı ifsad için insanlarda ve insan cemaatlerindeki habis menbaları ve tabiatlarındaki muzır madenleri, fiilî propaganda ile işlettiriyor, zayıf damarları buluyor. Kiminin hırs-ı intikamını, kiminin hırs-ı câhını, kiminin tamahını, kiminin humkunu, kiminin dinsizliğini, hattâ en garibi, kiminin de taassubunu işletip siyasetine vasıta ediyor.” 

Bu sarsıcı aynı zamanda bizlerin titrememiz ve korkmamız gereken tespit, söz konusu menfî durumdan nasıl kurtulmamız gerektiğini de içinde barındırır. Bugün dijital ekranlarımızda, siyaset kürsülerinde, menfaat ve makam sevdalıların hayatlarında ve toplumsal fay hatlarımızda her gün yeniden tezahür eden bir hakikatle karşı karşıyayız.

Said Nursî, o günün işgalci zihniyetini tarif ederken “insan suretindeki şeytanın vekili” tabirini kullanır. Bugün bu vekil; sadece postal ve tüfekle gelmiyor; akıllı cihazlarla, desise-i şeytaniyelerle ve fitnekârane bir siyasetle soframıza kadar sızıyor. Dünyayı ifsad eden o sinsi ruh (el-hannas); bugün toplumları topyekûn imha etmek yerine, onları içten içe çürüterek, yani “kurdu gövdenin içine sokarak” kendi kendilerine yıkılmalarını sağlıyor.

Bunu da; hepimizin farkında olduğu üzere; içimizdeki “zayıf damarları” bulup oradan sızarak... Bugün küresel güç odakları veya toplum mühendisleri, bizi sadece dışarıdan yıkmaya çalışmıyor. Onlar, içimizdeki “habis menbaları” ve “muzır madenleri” kendi sinsi emellerine alet ediyorlar. Kimini intikam hırsıyla, kimini makam sevdasıyla (hırs-ı câh), kimini tamahla ve metinde ifade edildiği gibi: “Hattâ en garibi, kiminin de taassubunu işletip siyasetine vasıta ediyor. İnsanları aşırı uçlara savuran, esnemeyen ve diyalog kapılarını kapatan her türlü yobazlık, aslında o sinsi siyasetin bir aparatı haline geliyor. Kişi, değerlerini “savunuyorum” derken aslında onları yıkıyor; çünkü o “ruh-u gaddar”, sizin haklı öfkenizi bile kendi karanlık emelleri için bir köprü ve merdiven yapabiliyor.

Said Nursî’nin bu ikazı, bize toplumsal bir “ruhsal röntgen” sunuyor. Eğer bir öfke, bir hırs veya bir inat bizi toplumdan koparıyor, adaletten uzaklaştırıyor ve kaosa hizmet ettiriyorsa; bilelim ki o parmak bizim zayıf damarımıza basmıştır.

Modern el-hannasın algı operasyonlarına, sosyal medyadaki sinsi hilelerine ve bizi birbirimize kırdırmak isteyen o fitnekârane siyasetine karşı en büyük kalkanımız; zayıf damarlarımızı terbiye etmektir. Bunun yolu ise bizi her türlü tehlikeye karşı ikaz eden Risale-i Nur Külliyatını bir bütün olarak, ciddiyetle okumak, hakikatlerini hayatımızın merkezine almak ve akl-ı selim ile hareket etmektir.

Unutmayalım ki; dışarıdaki yangın ancak içeride yanmaya hazır bir kundak varsa evi kül eder. İçimizdeki o “kundağı” söndürmek ve ruhumuzu fitne ateşine karşı yanmaz duruma getirmek yine bizim elimizdedir.