Her ne kadar “statü”nün amacının, terörist başının “terör örgütü militanlarının silah bırakmasını, bütün unsurlarının kendini tasfiyesini koordine etme, “süreç”in örgütte sekteye uğratılmasını önleme ve siyasallaştırmayı yönlendirme olduğu” açıklansa da istifhamlar sürüyor.

Terörist başının İmralı adasında âdeta bir “özgürlük lideri” gibi yerli - yabancı medyaya konuşmasıyla, ziyaretçilerle görüşmelerinin “yasallaştırılması”, “örgüt elebaşlarıyla çalışmalarını yürütmesinin “meşrulaştırılması” işkillendiriyor. 

“ETNİK KATEGORİZE”YLE TEFRİKA FİTNESİ

Bilindiği gibi Bahçeli’nin “Cumhurbaşkanı yardımcılarından biri Kürt, diğeri Alevî olsun” çıkışı, “kimlik siyaseti”yle devletin kimliklere/kökenler”e bölüştürülüp paylaştırılması, ırkî - mezhebî farklılıklarla toplumun bloklara dilimlenmesi tartışmalarını tetiklemişti.

İran’ın kuzey batısından Kuzey Irak’a ve Suriye’nin kuzey doğusuna uzanan hatta güdümlerindeki kantonlarda otonomilerini daha da katmerleştiren terör örgütü unsurlarının “özerklik” perdesinde “devletleşme” komplolarını sözkonusu etmişti.

Bundandır ki DEM İmralı Heyetinin “Öcalan, elinde iple dolaşmasından bu noktaya gelmesine büyük kıymet biçip çok özel bir yere koyuyor” diye övdüğü Bahçeli’nin “siyasallaştırma koordinatörü statüsü”ne dair sorular soruluyor.

“Yerel yönetimlerin özerkleştirilmesi” perdesinde Türkiye’nin bölgeler - eyâletler üzerinden etnik ayırımlarla taksimine kapı açan “federatif sistem” endişelerini daha da derinleştiriyor.

Bu yüzden başta petrol-doğalgaz ve maden yataklarının işletilmesi olmak üzere yeraltı ve yerüstü kaynaklarının etnik - mezhebî yapılara peşkeşle ülkeyi bölünmeye teşne hale getiren, “ecnebîlerin parmak karıştırmasına zemin hazırlayan” tefrika projeleri gündeme geliyor.

“Koordinatörlük mekânizması, etnik ve kategorik hakların savunuculuğunu kapsamıyor” dense de terör örgütünün, “siyasallaştırması”yla, terörist başının “Kürtlerin lideri ve temsilcisi” olarak lanse edilmesiyle toplumun peşinen etnisite üzerinden kategorizesine alan oluşturulduğu tesbitini teyid ediyor.

Emperyal işgalcilerin işgalle cumhurbaşkanlığı, başbakanlık, Meclis başkanlığı ve yardımcılıklarıyla hatta genelkurmay başkanlığının “Sünnî - Şiî Arap”, “Sünnî - Şiî Türkmen” ve “Kürt” karşıtlıklarına göre kotalanıp dağıtıldığı “Iraklaştırma” bölünmüşlüğüne; “Müslüman”, “Şiî”, “Hıristiyan”, “Marunî” taksimiyle peşinen “Lübnanlaştırma” tefrikasına alan oluşturulduğu tuzağının kurulduğu eleştirilerini haklı kılıyor.    

ÇARE, “İHVÂN-I VATAN” EKSENİNDE “USÛL-Ü MERKEZİYE”

Ve milletin birlik içinde gelişmesinin, iftiraka götüren etnik  bloklaşmada değil, demokrasi, hukuk, hak ve hürriyetler ekseninde eşitliği esas alan Bediüzzaman’ın, “ebnâyı vatan (vatan çocukları)”, “ihvân-ı vatan (vatan kardeşliği)” tanımlarıyla “vatandaşlık esası”ndaki gerçeği okutturuyor.

“Adem-i merkeziyet”in on üç asır önce ölmüş Cahiliye ırkçılığını tahrikle “federatif sistem”e götüreceği, akabinde “muhtariyete (özerkliğe)” dönüşeceği, “istiklâliyet (bağımsızlık)” kalkışmasıyla ülkeyi parçalama tefrikasına atacağı gerçeğini ortaya koyuyor.   

Dahası “muhtariyet”in “beylik veya tavâif-i mülûk (ufak devletçiklere bölünme) keşmekeşinde” topyekûn kalkınmayı ve milletin mânevî birliğini ve bütünlüğünü tahriple cennet vatanı cehenneme çevireceği; Kürtleri ecnebî güdümü altına sokacağı” ikazını kıymetli kılıyor. (Eski Said Dönemi Eserleri, 183-184)

Ve işgalci ecnebîlerin İslâm dünyasında ve Türkiye’de “kavmiyetçiliği (etnik ayırımcılığı)” telkinle vatanı ve milleti ırkî-etnik unsurlara ve coğrafî bölgelere göre bölme fitnesine karşı, çârenin “merkezî usûl”le “demokratik idare sistemi”ni “milletin millî muhabbeti (millî sevgiyi) tesisle birlik ve beraberlik bağlarını tahkimi gereğini tescilliyor.