Bu yanlış anlatma işi devlet alet edilerek yapıldığı için, doğruları anlatmaya çalışmak, akıntıya karşı kürek çekmek gibi zor bir iş. 

Bediüzzaman’ı saltanatçı ve hatta Abdülhamitçi sananlar ya da cumhuriyet düşmanı bilenler vardır.

Said Nursi’yi Şeyh Said gibi ihtilalci sanıp düşman olanlar da bilimden haz etmediğini ve hatta okur yazar bile olmadığını sananlar da olmuştur.

Üstadın, şeyhler ve müritler düzeni kurduğunu sananlar da -haşa- bayrak düşmanı bir İngiliz ajanı olabileceğini düşünenler de görülmüştür. 

Elhasıl, samimiyetsiz çarpıtma ve delilsiz eğriltme namına ne ararsanız var. 

Oysa Bediüzzaman gibi birine, onun hakiki mahiyetini bildikten sonra, ancak, az sayıda yarasa tabiatlı zındık düşmanlık edebilir. 

O demokrasi, adalet ve hürriyet taraftarıdır. Osmanlının son dönemindeki demokrasi denemesi olan Meşrutiyete de bu sebeple taraftar olmuş ve Anayasalı rejimi ve kuvvetler ayrılığını kuvvetle desteklemiştir. 

O ve talebeleri saltanat değil demokratik cumhuriyet taraftarıdır. 1925-1950 arasındaki tek parti dönemi sonrasında yeniden gelişmeye başlayan demokrasiye bu sebeple candan ve gönülden destek olmuşlardır.  

Bediüzzaman bu dindar milletin demokrasisinin, çoğunluk sağduyusunun galip geldiği ve böylece hakkın ve hakkaniyetin hâkim olduğu bir rejim olacağına inanmıştır. Bu sebeple milletin irşat ve tenvir edilmesi için çalışmıştır. 

Bediüzzaman dünya adamı değildir. O bir iman mücahididir. Ama dünyanın sulh içinde yaşamasını en az Birleşmiş Milletlerin Genel Sekreterleri kadar ve en az Nightingale, Mandela ya da Gandi kadar istemiş ve bunun için çalışmış bir denge ve düzen adamıdır. Nobel barış ödülü ona dar gelir. 

Bediüzzaman’ın tek düşmanı, bu dindar milletin ahiretini ziyan etmek için sinsi biçimde çalışan din düşmanlarıdır. Biz onların listesini tutmuyoruz ama onlar kendilerini bilirler. Ferasetliler onları eserlerinden ve hilelerinden tanıyabilir. 

O din düşmanları bu düşmanlıklarını bazen dindarlık görüntüsüne ve bazen de laiklik perdesine saklanarak yapmak isterler. Bediüzzaman, dindeki ihlası ve ihlasa da kapı açan din hürriyetini vurgulayarak bu perdeyi onların elinden almayı başarmış bir uyarıcıdır. 

Bu sebeple kimse karşımıza “ama laiklik …” diyerek çıkmasın. Demokrasi ve fikir hürriyeti tamsa laikliği tartışmaya zaten ihtiyaç kalmaz. Devlet eliyle dinsizleştirme yapmaya kalkanların laikliğe sığınmalarını da kimse yutmaz. 

Türk bayrağıyla M. Kemal’i bütünleştirip “bayrağın üstündeki fotoğrafı sevmedikçe bayrağı sevmiş olamazsınız” diyenlere gelince: 

Türkiye Cumhuriyeti M. Kemal’e eşit değildir. 

Bayrak renksizdir. İdeolojisizdir. Herkes sevebilir ve herkes sahip çıkabilir. 

Oysa M. Kemal bir ideolojiyi temsil eder. Her fikir gibi onun fikirleri de tartışılır, beğenilmeyebilir. Kimse onu sevmeye zorlanamaz ve zorlanmamalıdır. Hele devlet bu işe alet ediliyorsa kimin sevgisinin gerçek olduğunu hiç kimse anlayamaz ve garanti edemez. İdeolojik veya siyasi münafıklık çoğalır. 

Biz deriz ki: Kim kimi isterse sevsin. Ama devlet kimseye sevgi ya da nefret dayatmasın ve sevginin ve nefretin dayanağı olan bilgileri gizlemesin ve çarpıtmasın.

“Bu mümkün değil ki” diyenlere işte örnek: AB. 

AB’ye üye hangi devlet kime hangi sevgiyi ya da nefreti dayatıyor? Münafık bir AB vatandaşı gördünüz mü?