Hüzün mevsimi olan sonbahar, ilkbaharda yemyeşil olan ağaçların, artık görevlerini tamamlarken kazandıkları özelliklerini ortaya koymanın rengarenk cümbüşünü yansıtıyor. Kimi zamanın farkında olmayıp yemyeşil dururken, kimisi uzak diyarlara gitme hazırlığıyla sarıdan mora kadar rengarenk bir cümbüş içinde bizlere son yolculuğu hatırlatıyor.

Eskilerin bir sözü vardı; “Toprak çeker.” Ondan mıdır nedir insanlar yaşlanınca memleketine özlem içinde oluyor. Biz de bu yazı, emekli olmanın verdiği sükûnetle doğup büyüdüğümüz diyarlarda geçirdik. Artık sonbahar geri dönme vakti. Çocukluğumu tekrar hatırladığım şu günler aklımdan hiç çıkarmadığım ilkokul öğretmenim Mustafa Demirel'i arkadaşlarımla çokça andığımız oldu. Onu geçen kış ebediyete uğurlamıştık, Allah rahmet eylesin. Çünkü zaman zaman ilkokul arkadaşlarımla karşılaştım. Kiminden süt aldım, kiminden gübre. Aradan yıllar geçtiği için sohbetler Mustafa Demirel'in öğrencisi olmaya dayanıyordu. Ondan öyle erdemler, öyle hayat dersleri almıştık ki... Bizi hayatta hayattar eden semereleri ondan öğrendik.

Onu diğer öğretmenlerden farklı kılan neydi? Öncelikle onun Cuma namazına gitmesi bütün köylüyü ona dost yapmıştı. Arkadaşlıkları olgun insanlarla olmuştu. Çocuğunu okutan ailelerle çok ilgilenip bizlerin de okumamızı telkin etmesi, okula gazete aldırarak ondan haber okuyup sabah haber saati yapması... Ondan mıdır nedir, günümün en güzel vakitleri çayımı yapıp gazetemi önüme serip çay-çekirdek keyfiyle okumaktır. Hele öğretmenimden öğrendiğim bir kural vardı ki, okurken gözün hemen sonraki kelimeye geçsin, hızlı okuma tekniği bu derdi. Her Kur'ân okuduğumda aklıma gelir, bu tekniği kullandığım için ruhuna gitsin derim. En çalışkan talebeleri bile olsa, dersini bilemedi mi onu kapının önüne çıkarırdı. Biz kalabalık bir sınıftık. Okulun yan tarafındaki iş odasında eğitim alıyorduk. Çıktık mı başkalarına rezil olmayı göze almamız gerekiyordu. Bir defasında da "annelerinize söyleyin, yemeğe çağırdığında yumurtamı soymasınlar" demişti. O zaman bir mana verememiştim. Sonradan anladım ki temizliğe çok önem veriyordu. Bir çok temizlik kuralını ondan öğrenmiştik. Hatta öğretmenimizin bizi okul bahçesinde ve okul dışında da takip ettiğini, yıllar sonra çocuklarımla ziyaret ettiğimde beni onlara anlattığında öğrenip biraz da gururlanmıştım. İşte biz böyle bir öğretmenin nezaretinde hayata başladık.

Aile hayatımız da başka bir eğitimdi. Aklımız erdiğinde -bu 6 veya 7 yaşlarıydı- yukarı yolu takip edip inekleri çobana götürme vazifesiyle uyanırdık. O sorumluluğu yapmazsan çobanı kaçırıp inekleri dağa götürme işi bizimdi. 4. sınıfta iken atları gütme vazifem vardı. Babam ata bindirir, dağdaki büyükler inmemize yardım eder, akşama kadar atları güderdik. 

Karşılaştığım arkadaşlarıma bakıyorum, herkes ekmeğini taştan çıkaran başarılı insanlar olmuş. Kimi mühendis olmuş, kimi terzi, çiftçi, müteahhit, sondajcı... Bahardaki ağaçların aynı yeşil tonda başlayıp hazan vakti farklı renklere bürünmeleri gibi, bizler de aynı öğretmenden aynı köy şartlarında yetişip hayat şekillerinden farklı hâllere bürünmüşüz. Çünkü yaşlarımız ikindinin ve sonbaharın sonlarını gösteriyor. Ömrümüzü hangi uğurda harcadık, nereye doğru gidiyoruz, kabre ne hazırladığımızın muhasebe vakti...