Benim kafam karıştı...

Bir insan oturuyor bir kitap yazıyor. Bu bir roman da olabilir, araştırma da, biyografi de veya hadis, fıkıh, tarih, coğrafya vb. konusunda bir derleme de. Kitap yazmak konusunda da olabilir. 

Oturdum bilgisayarı açtım, yazmaya başladım. 

Peki, bu yazmak o kadar kolay bir şey mi? 

Gece yattım sabah kalkıp yazmaya başladım akşam bitti... 

Yazmak kelimeleri yan yana dizerek cümleler oluşturmak ve cümleleri yan yana dizmek değildir. Öncelikle düşünmektir, zihninden geçenleri bilgisayara yazarak düşüncelerini yansıtmaktır.

Sonra gözlemlerini aktarmaktır. Yazar hisseder, yaşamadığı bir acıyı yazar, hiç tatmadığı bir mutluluğu, korkuyu ya da başka bir duyguyu kelimelere döker.

Kimse doğuştan yazar olarak doğmaz. Yazar olma yeteneği vardır, onu ortaya çıkarması gerekmektedir. Bunun yolu da öncelikle kitap okumaktır. Okumak deyince iki kitap okuyup yazmaya başlamaktan bahsetmiyorum. Yazarlar çok sayıda kitap okuyarak düşünce dünyasını beslerler. 

Okumak yazmanın temelini oluşturur, yazmak okuduklarını anlamlandırır. Okuyarak hayal gücü gelişir. Okumak yazara malzeme, tecrübe kazandırır.

Her evde mutlaka bir kütüphane olmalıdır. Üniversite mezunu olanların evlerinde iki kütüphane olmalıdır.

Bizim evde her zaman bir kütüphane vardı. Kendimi bildim bileli derler ya. İşte öyle. Üst rafta Kur’ân-ı Kerîm, ilmihal, tefsir kitapları ve Risale-i Nur... Bunların bazıları şimdiki evimde. Çocukluğumu hatırlatıyor diye bir kısmını getirmiştim. Fakat büyük bir kısmı 6 Şubat depremi sonrası yıkılan baba evinin yıkıntıları arasında kaldı.

Anlatmak istediğim çocuklar küçükken kitapla tanışacak, kitaplarla büyüyecek, sonra kendi kütüphanesini kuracak. 

İnsanların çevresinde çok yazar olmaz. Yazarların yazar olduğunu da anlayamayız. Önlerine tabela asıp ben yazarım diye dolaştırmazlar.

Hayatımın bir döneminde YHT ile uzun süre (altı buçuk sene) Ankara-Eskişehir arasında her gün gidiş geliş yapmıştım. Bazen bir anons duyardık “2. Vagonda rahatsızlanan bir yolcu için yolcularımız arasında doktor varsa 2. Vagona gelebilir mi?.” Doktor vagondaysa öyle bir yerinden kalkardı ki “Bakın ben doktorum.” der gibi. 

Hayatımın hiçbir döneminde anonsla aranan bir “Yazar” duymadım! Onun için de yazarlar az tanınırlar, aslında tanınmak da istemezler.

Fakat bu kadar emek sarf ederek kitap yazdığını duyduğunuz, gördüğünüz, bildiğiniz bir yazar varsa kitabını satın alarak okuyun. 

O kitap hiç de kolay yazılmadı.