Ebediye, sonsuza yönelen bakileşir, kalıcı olur. Kabir kapısına kadar sana arkadaşlık edenlere, gönül bağlama. Kabrin arkasını da düşün. İnsan ebediyet için yaratılmıştır. Ebediyete, sonsuz bir hayata adaydır. Onun için de sonsuza değil de, faniye yönelince rahat edemez. Huzuru kaçar. Hayattan zevk alamaz. Yerinde kullanılmayan sarfedilmeyen sevgi insana huzursuzluk verir. Vücut kimyasını bozar. Rahatı kaçar. Psikolojisi bozulur. Ruhu azap içinde kalır. İnsan ebed için, ahiret için yaratıldığına göre; dünya okulunda talebe olan bizler, bütün çalışmalarımızı ahiret şehadetnâmesini kazanmak için sarf etmeliyiz. Askerlik bunu gerektirir.  
Ey insan! Sen ki, cenneti dahi duâlarına ve ibadetlerine gaye yapmıyorsun. Sadece Allah’ın emrini ve rızasını gözetiyorsun. Çünkü senin hayatın ile varlığın Allah’ın isimlerine ve fiiliyatına âyinedir. Doksan dokuz taneli tespih gibi, Cenâb-ı Hakk’ın doksan dokuz esmasının cilvelerini gösteriyorsun. Yaradan’ı biliyorsan eğer, sen küçük bir âlemsin. Allah’ı kabul edersen önem kazanırsın, kıymete binersin. Diğer varlıkların önüne geçersin. Halife-i Zemin olursun. O’nu tanımazsan, vay hâline. Hiçsin. Hayatın ve varlığın bir şey ifade etmez. Sadece dolgu maddesi olursun.
Halbuki, O razı olsa yeter. O razı olduktan sonra, isterse ve de icap ederse insanlara da kabul ettirir. Bizden memnun eder onları. Ama O razı olmazsa; bütün insanlar senin arkanda olsa, önem ifade eder mi? Bütün dünya sana verilse, bir anlam ifade eder mi? Sonu mutlak yokluk olan bir hayat, düşünen insana mutluluk verebilir mi? Ancak sonunda ebedî gençlik bekleyen bir hayat insana mutluluk ve saadet verir. Önünde kurulu darağacı beklerken, insan huzur bulabilir mi? Kabir ağzını açmış canavar gibi önünde dururken, insan mutlu olabilir mi? Düşünmeden edebilir mi? Allah’ın koruyamadığını kimse koruyamaz. O yarattı, er veya geç yine O’na döneceğiz.