Bediüzzaman Hazretleri eserlerinde bir taraftan din düşmanlarının ve münafıkların ne gibi sinsi planlarla Nur talebeleriyle uğraştıklarına dikkat çekerken diğer taraftan onlara ve planlarına karşı ne gibi çarelerin olduğunu yine eserlerinde ifade etmiştir.
İlginçtir, din düşmanlarının Risale-i Nur’un hangi eserinin, hangi konusunun Nur Talebeleri üzerinde ne kadar tesirinin olduğunu bildikleri ve mücadelelerini ona göre yaptıkları ifade edilir (Münacaat Risalesi gibi).1
Yine din düşmanlarının, iman hizmetini engellemek için bu hizmetleri yapan Nur Talebelerinin zayıf damarlarını keşfederek2 adım attıklarından bahsedilir. Bediüzzaman konu ile ilgili, “Dikkat ediniz, gözünüzle görseniz dahi perdeyi yırtmayınız. Fenalığına karşı iyilikle mukabele ediniz.” der ve sinsi planlara karşı, “medar-ı niza bir mesele varsa, meşveret ediniz.” 3 diyerek çözüme işaret eder.
Bugünlerdeki günlük okumamda yine münafıkların ilginç bir planıyla karşılaştım: “Bu gizli din düşmanları ve münafıklar çoktandır anladılar ki, Nur Talebelerinin kefenleri boyunlarındadır. Onları Risale-i Nur’dan ve Üstadlarından ayırmak kabil değildir. Bunun için, şeytanî planlarını, desiselerini değiştirdiler. ‘Bir zayıf damarlarından veya safiyetlerinden istifade ederiz’ fikriyle, aldatmak yolunu tuttular. O münafıklar veya o münafıkların adamları veya adamlarına aldanmış olanlar, dost suretine girerek, bazen de talebe şekline girerek derler ve dedirtirler ki: ‘… şu malumatı elde edersen, Risale-i Nur’a daha iyi hizmet edersin.’ gibi birtakım kandırışlarla, sırf o Nur Talebesinin Nurlarla olan meşguliyet ve hizmetini yavaş yavaş azaltmakla ve başka şeylere nazarını çevirip, nihayet Risale-i Nur’a çalışmaya vakit bırakmamak gibi tuzaklara düşürmeye çalışıyorlar. Veyahut da maaş, servet, mevki, şöhret gibi şeylerle aldatmaya veya korkutmakla hizmetten vazgeçirmeye gayret ediyorlar.”
Bediüzzaman, Nur Talebelerinin böyle sinsi tuzaklara düşmemesi için çareler ifade etmektedir: “Risale-i Nur, dikkatle okuyan kimseye öyle bir fikrî, ruhî, kalbî intibah ve uyanıklık veriyor ki, bütün böyle aldatmalar, bizi Risale-i Nur’a şiddetle sevk ve teşvik ve o dessas münafıkların maksatlarının tam aksine olarak bir tesir ve bir netice hasıl ediyor.” 4
Benim burada asıl dikkatimi çeken, münafıklar veya o münafıkların adamları veya adamlarına aldanmış olanlar ifadesi ile “dost suretine girerek, bazen de talebe şekline girerek” ifadeleri oldu. Risale-i Nur’da dost, nurun neşrine kalben taraftardır; talebe, Sözler’i kendi malı ve telifi gibi hissedip sahip çıkar ve en mühim vazife-i hayatiyesini onun neşir ve hizmeti bilir. Demek münafıklar ve din düşmanları Nur talebelerinin hizmetine mani olmak için, her türlü kılığa giriyorlar ve her türlü sinsi planlarını işletiyorlar.
Evet, hizmetlerde hüsn-ü zan esastır ama adem-i itimat da yani tedbirli olmak, ihtiyat etmek hizmetin devamlılığının bir şartıdır. Belli ki, şahs-ı manevî tahribatı dinsizlerin çok ince hesaplarıyla, şeytanî sinsi planlarıyla gerçekleşmektedir.
Bediüzzaman ise, dinsizlerin kurdukları tuzaklara karşı çareyi Risale-i Nurları okumakta ve hizmetlere sahip çıkmakta göstermektedir. Yani en iyi korunma yöntemi, şahs-ı manevî kalesinde a’zamî okumak ve hizmet etmektir.
Dipnotlar:
1- Emirdağ Lâhikası, 304. Mektup, s. 685.
2- Kastamonu Lâhikası, s. 336.
3- Age., s. 336.
4- Tarihçe-i Hayat, s. 1058