Üstad Bediüzzaman Said Nursî’nin, "Kur'ân dersiyle temkin verir. Gençlere der: 'Cehennem var, sarhoşluğu bırak.' Aklı başlarına getirir. Zalime der: 'Şiddetli azap var, tokat yiyeceksin.' Adalete başını eğdirir."¹ şeklindeki veciz ifadesi, Kur'ân’ın insan üzerindeki derin terbiyeci ve dönüştürücü etkisini çarpıcı bir şekilde ortaya koyar.
Bu sözler, yalnızca bir nasihat değil; aynı zamanda toplumun ahlâkî dengesini ayakta tutan bir hakikatin özetidir.
Kur'ân dersi, insanı başıboş bırakmaz; ona temkin, yani ölçü ve denge kazandırır. Özellikle gençlik dönemi, duyguların kabardığı, arzuların yoğunlaştığı bir zaman dilimidir. Bu dönemde insan, çoğu zaman sonuçları düşünmeden hareket edebilir. İşte Kur'ân, gence “Cehennem var, sarhoşluğu bırak” diyerek sadece uyarıp korkutmaz; aynı zamanda ona "Kendine gel, düşün!" der. Bu bir uyanış çağrısıdır. Çünkü insan, sorumluluğunu hatırladığında gerçek özgürlüğün sınırlarını da idrak eder.
“Şiddetli azap var, tokat yiyeceksin” ikazı, zalimi adalete başını eğmeye mecbur eder. Bir toplumda zulmedenler hesap vermeyeceklerine inanırsa, orada düzen bozulur. Fakat İlâhî adaletin varlığına iman, zalimi dizginler, mazluma ise umut verir. Böylece Kur’ân’ın sadece kalpleri değil, toplumları da inşa ettiği görülür.
Kur'ân’ın çok yönlü hitabı, hem nefse hem de zalim güçlere karşı insanın iç ve dış dünyasını dengeleyen bir sistem kurar. Bir yandan insanın nefsini terbiye ederken, diğer yandan toplumsal adaletin temelini atar. Bu yüzden Kur'ânî ve imanî dersleri alan bir insan, sadece kendine çekidüzen vermez; aynı zamanda çevresine de güven ve huzur verir.
Bediüzzaman Hazretlerinin Kur'ân'dan süzülen Nurlarını okuyup onun dersini alan bir genç, heva ve hevesin esiri olmaz; zalim ise zulmünde ileri gidemez. Çünkü her ikisi de hesap gününün ciddiyetiyle yüzleşir. İşte bu yüzleşme, insanı insan yapan en büyük hakikat olarak karşımıza çıkar. Bu iman hakikatlerini gençlerimize ulaştırmaya gayret bizden, tevfik Allah'tandır.
Kaynakça
1- Said Nursî, Asâ-yı Mûsa, s. 15.