Öğretilen tarih bu suikastın yıllarca ‘okuma-yazma kolaylığı’ ve ‘cehalet’ gibi gerekçelerle üstünü örtmüştür. Ancak bu iddialar, yapılan suikastın çapını gizlemeye yetmemektedir. Karşımızda duran gerçek, bir inkılâb değil; bilinçli, planlı ve doğrudan İslam medeniyetini hedef alan bir kültür suikastıdır.

Dönemin muktedirleri, yapmak istedikleri şeyin ne olduğunu dahi gizlememişken, sözüm onlara bugün onların avukatlığını üstlenen cenahlar; ‘Efendim, ne alakası var. Onlar o yüzden değil şundan ötürü yapıldı.’ Gibi sözlerle saklanmayan gerçekleri saklamakla meşgul oluyor... Nitekim İ. İnönü hatıratında, Harf İnkılâbı’nın bir okuma-yazma kolaylığına bağlanamayacağını açıkça itiraf ediyor. İnönü, okuma-yazma kolaylığının yalnızca Enver Paşa’yı tahrik eden bir sebep olabileceğini söylerken, asıl niyeti şu sözleriyle beyan ediyor: “Ama harf inkılâbının bizde tesiri ve büyük faydası kültür değişmesini kolaylaştırmıştır. İster istemez Arap kültüründen koptuk.”¹ Bu sözler, harf değişikliğinin teknik sebeplerden değil, milletin inancıyla bağını zorla koparma arzusundan doğduğunu ispatlamaktadır. Kopulan şey ‘Arap kültürü’ kılıfı altında İslam medeniyetidir.

Mukaddes kitabın harfleriyle şekillenen elifba, ümmet bilincinin, ortak hafızanın ve İslami kimliğin en net göstergesidir. Harf İnkılâbı ile ulaşılmak istenen amaç, bu ülkeyi milli devlet yahut ulus devlet düzenine oturtma bahanesiyle laikleştirmektir. Milli devlet düzeninin sağlanabilmesi için laik kültürü oluşturmak şart görülmüş, Osmanlı İmparatorluğu ve daha eski ecdad devletleri ile olan bağları ve ümmeti simgeleyen Arap harfleri bu sebeple bir gecede terk edilmiştir. Bu değişim, Anadolu insanının İslam dünyasıyla gönül bağını ve tarihi geçmişini ziyan etmek üzere tasarlanmış bir suikasttır.

M. Kemal’in, Harf İnkılâbı’nı gerekçelendirirken halkın okuma-yazma bilmeyişini “Türk’ün kafasını birtakım zincirlerle saranlardadır.”² diyerek ecdada fatura etmesi ve maziye “...hataları kökünden temizlemek zamanındayız.”² diyerek savaş açması, bu yönelimin en net itiraflarıdır. Asırlarca İslam’ın sancaktarlığını yapmış bir milletin harflerini zincir olarak tasvir etmek, bu toprakların geçmişine reddiyedir. “Milletimiz yazısı ile kafası ile bütün âlem-i medeniyetin yanında olduğunu gösterecektir.”² ifadesindeki ‘âlem-i medeniyet’ sömürgeci Batı deniyetinden başka bir şey değildir. Yakup Kadri’nin ifadesiyle; “Batı camiasına arka kapıdan değil, doğrudan ön kapıdan girmeyi hedeflemek...”³ uğruna, bir milletin bin yıllık tarihi tek bir kanunla imha edilmiştir.

En vahimi, bu köksüzleşme hamlesi halka karşı tepeden bakan bir alkol sofrası hitabetiyle meşrulaştırılmaya çalışılmıştır. Bir önceki dönemin nesillerini ve alimlerini; “Eskiden bunun bin mislini mezbelelerinde gizli gizli içerek envai mefsedeti irtikâp eden mürai sahtekârlar vardı.”² diyerek itham etmek, inkılâbdan çıkarak hakaret haline gelmiştir. “Milletimin şerefine içiyorum.”² denilen şey, aslında milletin inancı, hafızası ve mukaddesatıdır. Batı’nın kapısında kabul görmek adına kendi medeniyet elbiselerini yırtıp atan, dindarları sahtekarlıkla suçlayan zihniyet, milleti kendi kütüphanelerine, dedelerinin mezar taşlarına yabancı bıraktı...

Dipnotlar: 

1. İ. İnönü, Hatıralar, C.II, Ankara,1987, s.223. 

2. A. S. D., A. Araştırma Merkezi – Türk İ. Tarihi Enstitüsü, C.III, Ankara, 2024, s.109-110

3.Y. K. Karaosmanoğlu, Politikada 45 Yıl, İletişim Yayınevi, İstanbul, 1984, s.127.