Ramazan ayı, her zaman olan günlerden ve aylardan farklı geçiyordu onun için. Bir kere her şey çok düzenliydi. Normalde aksayan yemek saatleri ve ayrı yemek yoktu. Sonra her yerde Kur’ân-ı Kerîm okunuyordu, namazlar uzun ve kalabalık bir halde (cemaatle) kılınıyor, cami çıkışlarında herkes birbirine selâm vererek kucaklaşırken gül lokumu ve gül suyu dağıtılıyordu.
Kavga eden insanlar azalmış ve tebessüm edenler çoğalmıştı. İnsanlara eşlik edenler artık meleklerdi sanki… Melek gibi yani kötülük düşünmeyen insanlar etrafımızı sarmıştı. Bize duâ ediyorlar, bizim için iyi niyetlerini gösteriyorlardı. İyi niyetli insanlar o kadar çoktu ki, çok mutluydum. Hepimiz aynı anda Peygamber Efendimize (asm) salâvat getiriyorduk, aynı anda aynı şeyi bütün dünya söylüyordu. Bu ay çok farklıydı ve çok güzeldi. Bu ayın adını da ‘iyilik ayı’ koymuştum aynı zamanda. Ramazan ayı iyilik ve güzellik ayı idi.