Renkli kutular raflarda...
Elinde reçeteyle gelenler....
Nesi var annenizin?
Geçmiş olsun, merak etmeyin.
Dünya zaten misafirhane...
Bunları tok karna kullanın.
Çay içer misiniz; kekikli...
Hurma da var yanında.
Buraya gelmişim iyi ki.
Gözüm yabancı isimli ilaçlarda...
Ne işe yararlar; bana ne!
Bana gerek olmasın da…
Neyse ötekilere de lüzum etmesin.
Etmesin, ama hastalıklar insan için.
Güzel insanlara şifalar dilerim.
Kötülere gelince; onlar da iyi olsun.
Atsın içinden o zehirleri.
Eczacı Abi, kötülüğün ilâcı var mı?
Ha, ilaç kullanmayı sevmem.
Ta, çocukluğumdan kalma bir uzaklık…
Ne iğneler vurunmadım ki; ondan....
Lokman Hekim’in ilacından istiyorum.
“İksir-i ebedî…” olmalı adı.
Nedir ki insanlığın muradı?!