Kimi zaman başarıya ulaşırken kimi zaman da istediğimiz olmaz. Hedeflerimiz için tekrar tekrar çaba göstermek, hedefe doğru yürürken düşsek de bir an önce kalkıp devam etmek esastır. Çaba, pes etmemeyi gerektirir. Çabuk pes eden, hedefine ulaşamayacaktır. 

Bir hadiste; “(Kul, duasında) acele etmedikçe duası kabul edilir” buyurulmuş. Acele etmenin ne demek olduğunu soran Sahabe Efendilerimize Peygamberimiz (asm): “Dua ettim de kabul edildiğini görmedim der ve o anda vazgeçerek duayı bırakır” buyurmuştur.1 Dolayısıyla daima fiilî ve kavlî dualar etmemiz iktiza eder. Fiilî dua hedef için çabalamak iken, kavlî dua da ellerimizi açıp Allah’a yalvarmaktır.

Hedefe yönelik çalışırken muhakkak çevremizden etkilenebiliriz. Arkadaşlarımızın, ailemizin, akrabalarımızın hedefimizle ilgili yaptıkları yorumlar bizi olumlu veya olumsuz etkileyebilir. Çoğu insan çevresinden olumsuz etkilenir. Bazıları da kurudan nem kapacak derecede hassastır. Meselâ kilo vermek için gayret gösteren biri ilk birkaç gün çabasını devam ettirirken bir zaman sonra etrafından gelen yorumlardan etkilenip diyeti bırakabilir. Ya da çevresinin yediklerine dikkat etmemesi onu da o yöne sevk edebilir. Oysa çevrenin böyle bir hedefi yoksa onlar çabalamayacaklardır. Hedefi olan, çevreye bakmadan hedefine yürümelidir. Hedef koymak başarının ilk adımıdır. Hedefsizlik baştan yenilgidir.

Sürekli başlayıp yarıda bırakmak kişiyi de hayal kırıklığına itebilmektedir. Kişi kendinde bulduğu ümidi kaybedebilir. Oysa ki her insan, kendisinde her kötülüğü isteyen bir nefsin varlığını unutmamalıdır. Nefse söz dinlettirmek çoğu zaman zor olmaktadır. Nitekim Yusuf (as) gibi bir peygamber dahi bunu dile getirmiş: “Ben nefsimi temize çıkarmam; çünkü nefis daima kötülüğe sevk eder, ancak Rabbim rahmet ederse, o başka”2 buyurmuştur. Bu yüzden ümitsizliğe kapılmamalı, muvaffakıyet için Allah’ın rahmetinden yardım istemeliyiz.

Hedefe yürürken çıkacak problemlerde, aksaklıklarda hayal kırıklığına kapılmamak için belki de en önemli adım hedefe sessizce ilerlemektir. Bir aksaklık çıkması, hatalarımızı görmek ve düzeltmek içindir. Motivasyonu kaybetmemek için hedef de azim de kimseye gösterilmemelidir. Hele ki henüz daha fikir aşamasındayken açığa çıkarmamalıdır. Belli bir yol alıp ilerlediyse ve başarılar elde ettiyse o başka. Ancak toprakta saklanan ve sessizce işini biiznillah gören tohumcukların ağaç olması gibi bizler de işimizi sessizce yapmalıyız. Bu noktada, bırakalım ki ağzımız değil başarılarımız konuşsun.

Risale-i Nur’da “sırran tenevveret”3 cümlesi geçer. Bu, Celcelûtiye’de Hz. Ali’nin (ra) Risale-i Nur’a bir işaretidir ki, “Gizli olarak nurlanır” anlamındadır. Üstad Bediüzzaman bu cümlenin “Risale-i Nur perde altında tenevvür ve tenvir eder” hakikatine işaret ettiğini bildirmiştir. Bu cümle Nur talebelerini ihtiyata sevk eder. Bizler de bu mesleği esas tutmalı, hedeflerimizde ihtiyatlı olmalıyız. Bu, hedefe sahip çıkmanın bir göstergesidir. Hedeflerimizi ulu orta açığa çıkarmamak, başarıya ulaşmanın belki de ilk basamağı olacaktır.

Dipnotlar: 

1- Müslim, Zikir, 92; 2- Yusuf Sûresi: 53; 3- Kastamonu Lâhikası, s. 135