Cuma namazı öncesi vaazı dinlemek için biraz erkence camiye gittim. İmam efendi bir kıssa anlattı, kısaca şöyleydi:
Köstekli saat kullanan yaşlı bir adam bir bankta otururken oradan geçen bir genç saatin kaç olduğunu sorar. Yaşlı adam köstekli saatini çıkarır, bakar ve “Vakit yakın” der. Burada yaşlı adamın kastı namaz vaktinin yaklaştığını söylemektir. Ancak genç, sadece saati sormak istemiştir.
Bu kıssadan, hayatını namaza göre programlamanın kıymetini anlıyorum. Namaz vaktiyle saatlerini tayin etmenin önemini... Oysa günümüzde mesai saatleri, okullardaki ders saatleri tayin edilirken hiç de namaz vakitlerinin hesaba katılmamış olduğunu üzülerek görüyorum. Sanki Müslüman bir ülkede yaşamıyormuş gibi...
Hastanede poliklinik yaparken, cuma vakti 13.15 civarı girerken, saat 13.00'le birlikte poliklinik randevuları açılmış oluyor. Oysa ayet-i kerîmede, “Ey inananlar! Cuma günü namaz için çağrı yapıldığında, alışverişi bırakıp hemen Allah’ı anmaya koşun”1 buyuruluyor ve alışveriş yapmak gibi basit bir iş dahi nehyediliyor. Oysa ciddi hastalıkları olan hastalarla namaz vakti ilgilenmek, onlara namaz vaktinde odaklanmak ne kadar doğru? Doktorluk gibi bir meslek fazlasıyla odaklanmayı gerektirdiği halde, namaz ve poliklinik gibi iki önemli işi aynı vakte denk getirmek ne kadar uygun?
Ben zaten Cumayı terk etmiyorum o saatte; ancak hastalar bir saat kadar beklemiş oluyor beni neredeyse. Çok şükür hastaların çoğu anlayışlı oluyor ve ben geldiğimde “Allah kabul etsin hocam” diyerek beni karşılıyorlar. Ancak onları da belki Cumadan alıkoyan veya doktoru beklemekle mağdur eden bir sistemde iş görüyoruz.
Cuma kılan uzman hekimler için dilekçe ile o saatlerde randevuyu kaldırmak gibi bir uygulama olduğunu duyuyoruz ancak bu asistan hekimler için de geçerli olmalı kesinlikle.
Her neyse, konumuza geri dönecek olursak, köstekli saati olan adam için saat demek namaz demek. Namaz saatlerini dikkate almak, ona göre programlanmak imanın bir gereği olmalı.
Hadis-i şerifte, “Zahmetine rağmen abdesti tam almak. Mescide çok adım atmak. (Bir namazdan sonra diğer) Namazı beklemek. İşte bu ribâttır, işte bu ribâttır, işte bu ribâttır”2 buyrulmuştur. (Ribât, nefsi hapsetmek demektir.3) İşte namazı gözetmek4, bir namazdan sonra diğerini intizar etmek çok kıymetlidir. Namaz, hayatın intizamıdır; bizi düzene sokar. Namazsız bir hayat intizamsızlığa zemin hazırlar.