«

Bak; defalarca İstanbul’u kazandınız ve halk emanetin adresini değiştirdi. Ne var bunda? Daha bin yıl bu ara kapatılacak gibi gözükmüyor. İstanbul’un yakasını yani -babamın dediği gibi- işi tadında bırakın. Sandık ne demişse o.

«

Sonrakilere de yanlış işler, izler, sözler miras bırakmayın. Dünya fânî… Mal mülk kabrin kapısında “pek esassızdır” diyor kitap.

«

İstanbul bu kadar rantın ve betonun hışmına uğramamıştı. Şehrin sakinleri artık “sakin” hayat istediğini medenîce ve kerelerce diyeceğini dedi; yakamdan düşün, diye nota verdi.

Fakat duymazlıktan geliyorsunuz. İstanbul gibi hamfendi ve beyfendi şehri yani bu halkın tercihini hiçten hiçe sayıyorsunuz. (Lütfen, nezaket diye bir şey var. Millet birini seçince iyi; ötekini seçince kötü mü oluyor?!)

«

Millet attığı oyun peşine öyle bir düşer ki… Türkiye “Demokrasihane” olur. Kötü mü olur?! (Siz de bu arada seçim, sandık, meşveret, demokrasi, adalet, hürriyet, hürmet, sadakat, kanaat nedir; -öyle kolay değil de belki- öğrenirsiniz.)

«

Hani vesayet bittiydi?! Darbeler geberdiydi? Siyaset, düşünce yasakları bir daha gelmeyecekti? Mayıs darbeleri, Mart muhtıraları, Eylül ve Şubat soğuklarına kapıları sıkı sıkı kapattıydık? Kanun önünde herkes eşit, kuvvet kanunda olacaktı? Sandıkla gelen sandıkla gidecekti? Gelir adaleti gelecekti. -cek -cek, -cak -cakmış!

«

Simit ve çaya da yetiyor/yetmiyor ücretler. 3Y ile (yolsuzluk, yoksulluk, yasaklar) mücadele edilecekti? Falan feşmekan mı oldu?!

«

Ve de bütün o eskilerden çok çok uzun, o koltuklardasınız. Onlar “yapışıp” kalınca koltuğa da askerler gelip kaldırıyordu!

Yani siz bir cennet manzarası çiziyordunuz. Millete, o günlere dönülmeyecek dediniz ve öylece geldiydiniz. (Hatırımda yanlış mı kalmış?)

«

“Aldatmadığını bil ki malını geri al” der, Anadolu esnafı… “Kokmuş et yemedim ki karnım ağrısın” diye de bir söz var.

Millet emanetini geri aldı. Yok, vermem; öyle mi?! Karar, hüküm milletin; itirazınız buna mı? Bunaysa diyecek sözümüz yok/çok…

«

Dertlerimiz azaldı mı? Kiralar, eskiden maaşların üçte biri idi hani; şimdi?

Dün pazarda çöp diye atılanları birilerinin topladıklarına şahit oldum. Kedilere bırakılmış balıkları bile…

(Bu sanal zenginlik binalar kimi aldatıyor; bilmem!)

«

Heyhat! O arabesk şarkıyı hatırladım: “Bülbül derdin ortağı; feryaat, feeryat!”

«

Ne kadar yürek varmış sizde! Yorup duruyorsunuz milleti.

«

İstanbul, İstanbullulara ait. El atmaya kalkmayın. Milyonlardan üstün bir yanınız varsa söyleyin de millet onu da bilsin.

«

Hemen bu Pazar seçim yapalım. En kazanacak adaylar çıksın meydane ve merdane… Devletin bütün imkânlarını da kullanır mısınız; bilmem!

«

Yok mahkeme, yok kayyım , yok şuyum, yok buyum… Bitsin bu hikâye!

«

Sandığın içindekileri merak edenlere:

Sandığa atılan düşüncedir, tecrübedir, niyettir, çekirdektir, tercihtir, nettir, özettir, son karardır, mesajdır, mektuptur, ülkenin ortalamasıdır, terazidir, metredir, derecedir, hava durumudur, o toprakların nefesidir, sesidir, bakıştır, nakıştır, renktir/eleğimsağmadır, bestedir, notadır, nottur, bilgidir, görgüdür, oydur [oy’dan oyadır], boyadır, duadır.