66. vefat yıldönümünde rahmetle andığımız Bediüzzaman Said Nursî’nin tâbiriyle “Yezid, Velid gibi şerir ve habis herifler”in Hz. Ali (kv) ve taraftarlarına karşı besledikleri kin ve intikam duygusu, Ehl-i Sünnet tarafından da reddedilmiştir. Hatta, o zalim ve gaddar heriflerin asırlardır lânetlenmelerine sebebiyet vermiştir.
Nitekim, ilm-i kelâmın büyük allâmesi olan Sadeddin-i Taftazani, “Lânet vaciptir” dememiş; fakat, “Yezide lânet caizdir” demiştir. 1
Buna göre, Ehl-i Şiânın, Ehl-i Sünnete bu meselede muhalefet etmesi doğru değildir ve bir temeli de yoktur.
«
İran’ın İslâmlaşma süreci-vetiresi hakkında şöyle bir tesbitte bulunur, Said Nursî: “...Ehl-i İran, Hazret-i Ömer’in (ra) âdilâne darbesiyle devletleri mahv ve milletlerinin gururu kırıldığı için, Şiâlar, Âl-i Beyt muhabbeti perdesi altında Hazret-i Ömer’e (ra) ve Hazret-i Ebubekir’e (ra) ve dolayısıyla Ehl-i Sünnet ve Cemaate daima müntakimâne, fırsat buldukça tecavüz etmişler.” 2
Bu nokta ile bağlantılı olarak şunu söylemek mümkün: İran’ın ve ehl-i Şiânın tamamı değil, ama Rafiziliğe varan müfrit kısmının bir hatası şudur: Bunlar, tâ Yezid zamanında Emevîlerin yaptığı vahşetli zulmün faturasını 1400 senedir Ehl-i Sünnete kesip duruyor.
Oysa ki, Sünnîler Yezid’i sevmediği gibi, onun gibi zalimleri de sevmez. Tam aksine, Âl-i Beytin mensuplarını seviyor. Hem de Şiadan ve Alevîlerden ziyade; lâkin, hakikî manada seviyor.
İşte, bu noktayı dikkat nazarlarına sunan Üstad Bediüzzaman, hakperest Alevîleri de insafa getiren şu ifadelerle meseleyi izah ediyor: “Ehl-i Sünnet ve Cemaate karşı Şia-i Velâyetin hakkı yoktur ki tenkit etsin. Çünkü, Ehl-i Sünnet, Hazret-i Ali’yi (ra) tenkis etmedikleri gibi, ciddî severler. Fakat, hadisçe tehlikeli sayılan ifrat-ı muhabbetten çekiniyorlar. Hadisçe, Hazret-i Ali’nin (ra) şiası hakkındaki senâ-yı Nebevî, Ehl-i Sünnete aittir. Çünkü, istikametli muhabbetle Hazret-i Ali’nin (ra) şiaları (taraftarı), ehl-i hak olan Ehl-i Sünnet ve Cemaattir. Hazret-i İsa Aleyhisselâm hakkındaki ifrat-ı muhabbet Nasârâ için tehlikeli olduğu gibi, Hazret-i Ali (ra) hakkında da o tarzda ifrat-ı muhabbet, hadis-i sahihte, tehlikeli olduğu tasrih edilmiş.” 3
«
Yine aynı bahiste ve daha başka eserlerinde de meseleyi enine boyuna tahlil eden Bediüzzaman Hazretleri, Âl-i Beyt muhabbetini taşıyan hakiki ehl-i Şia (Alevîler) ile itidal üzere giden ehl-i Sünneti birbirine yakınlaştırma adına büyük gayret gösteriyor. Bu hususun bir özeti şudur ki: İlk üç halifeye itaat eden ve onlara şeyhülislâmlık yapan Hz. Ali, asla takiyye yapmadı. Korkup da sinmedi. Çünkü, o aynı zamanda Esedullahtır. Hak bildiği yolda korkusuzca giden bir kahramandır. Ehl-i Şianın ona muhabbeti ifrattır. Haricîlerin-Vahhabîlerin bakışı tefrittir. Ehl-i Sünnetin yaklaşımı ise hadd-i vasattır. Ehl-i Sünnet, dualarında ve hutbelerinde Hz. Ali’yi daima zikrediyorlar. Onu hakikî manada sevip takdir ediyorlar. Alevîler, Haricîlerin hataları sebebiyle Ehl-i Sünnete karşı kin tutmamalı, düşmanlık beslememeli.
«
Evet, nasıl ki bu zamanda Hıristiyanlarla medar-ı ihtilâf noktaları muvakkaten medar-ı münakaşa etmemek gerekiyorsa, Alevîlerle ilgili tavır ve yaklaşım da bu dehşetli zamanda aynı tarzda olmalı.
Bu noktaya dair Hz. Bediüzzaman’ın içtihadı cidden takdire şâyandır. Âl-Beyt muhabbetini esas alan Üstad, Alevîler ile Sünnîleri samimiyet ve muhabbetle kucaklaştıracak çarpıcı tesbit ve yorumlarda bulunuyor. Bunları da, muhtelif bahislerden özetler halinde derleyip bir sonraki bölümde takdim etmeye çalışalım.
(Devamı var)
Dipnotlar:
1- Emirdağ Lâhikası-I.
2- Mektubat, 28. Mektup.
3- Lemâlar, 4. Lemâ.