Evet, davamızda ısrarlıyız. Altı asırdır, bize bu toprakları vatan yapan Osmanlı’yı, “dağdan gelip bağdakini kovmak” misüllü, hem yıkan, hem de onları kendi memleketlerinden yabancı memleketlere sürgün eden hâkim kuvvet, ondan sonraki icraatlarına “Din öldürülecektir!” prensibiyle hareket edip, din ve dini hatırlatan ne varsa, yakıp yıkmaya çalışmış, milletin, ezanına, Kur’ân’ına, dinine tasallut etmiş, “Allah!” demeyi bile yasaklayıcı inkılâblar yapmıştır.

Bu kabilden olan menfî icraatlarını, yirmibeş senelik bir zulüm ve fetret devrinden sonra iktidara gelen milletin partisi DP ve onun lideri Adnan Menderes tarafından, ezan da, Kur’ân da, din-i mubin-i İslâm da aslına esasına tebdil edilince, taaa o zamandan, hâkim güç tarafından Menderes’in idam fermanı imzalanmıştı.

İşte, ilk hâin ihtilâl 27 Mayıs 1960 bunun için, inkılâbları perçinlemek için yapılmış, Menderes iktidardan, kanunsuz, nizamsız, haksız, usulsüz bir şekilde, silâh zoruyla düşürülmüş, üstelik de, etrafa korku salmak için, canice, alçakça idam etmişlerdir.

Ama millet korkar mı? Onların rağmına, yine ilk seçim olan 1965 seçiminde, Nurcuların da, Üstadın tavsiyesi mucibince “Demokratlara mesned” olması neticesinde yine DP’nin devamı olan AP iktidara gelmiş, Süleyman Demirel Başbakan olmuştu.

Bu hâl, şer cebhesini kahretmiş, dâhili ve başta Yahudî ve İngiliz tabanlı ABD, yeni bir fitnenin yollarını aramaya başlamıştı. Dünyada aynı anda başlayan ve bizim gençliğimizin ilk senesi olan “68 kuşağı” tabir edilen anarşi hareketleri alevlendirilmiş, hükümetin icraatını zora sokmuştu. Diğer taraftan, AP içindeki Ferruh Bozbeyli’nin başını çektiği iftirak hareketi tuz biber olmuş, onların kurduğu “Demokratik Partisi” de, AP’ye düşmanlık yapmıştı.

Hâlbuki, o senelerde Türkiye, acâib bir ekonomik hız yakalamıştı. Süleyman Demirel, 60 ihtilâlcilerinin hazineyi boşaltmasına rağmen, kısa bir zamanda, memleketi kalkındırmış, tayyarelerin hani pistten havalanıp da, uçuşa geçtiği “take off” noktasını yakalamıştı. Demirel, 1965-71 arasındaki o altın dönemde, enflasyonu % 5’e çekip, kalkınma hızını da, % 7’ye yükselten (dünyada, petrol müstahsili devletlerin haricinde) Japonya’dan sonra, Türkiye’yi, bu kalkınma nisbetiyle dünyanın 2.’si yapmıştı.

Barajlar kralı, Keban, GAP gibi memlekete hayat veren eserleri vücuda getiren oydu.

Seydişehir Alüminyum, ve İskenderun demir çelik fabrikalarının banisi de oydu.

Ama bunlar o ihanet şebekesinin işine gelmezdi. Çünkü bunlar, millet ve memleket menfaatine olan şeylerdi. Onlar ise; hem millet, hem memleket, hem de din düşmanıydılar.

O günleri, bizzat yaşayarak, hissederek gördük. 12 Mart 1971 muhtırasıyla öyle bir hıyanet yaptılar ki, Demokratların ayağına vurulan darbeyle, o günden sonra tek başına iktidara gelemediler. Nurcuların arasına da, kayda değer ilk fitne hareketinin sebebi oldular.

Bu hain hareketin 55. senesinde, Cenab-ı Hak, bu millete, bu memlekete, bu dine hıyanet edenleri Kahhar ismiyle kahreylesin!