Mektuplarınızda ara sıra Sıddık Süleyman’ın, eski zamanda hararetli sadâkati ve alâkadarlığı ve kuvvetli şakirdliği ile bahsi geçiyor. O zat, ben ölünceye kadar onun sadâkati ve selâmet-i kalbini ve bana ve Risale-i Nur’a hâlisâne hiz-metini unutamıyorum.

Kastamonu Lahikası, 107. mektup, s. 191

***

Süleyman benim her hususî işimi ve kitabetimi kemal-i şevk ile, minnet etmeyerek, mukabilinde bir şey kabul etmeyerek, kemal-i sadâkatle yapmış. Hatta o derece hizmeti sâfî ve hâlis, Allah için yapıyordu, belki yüz defa-dan ziyade arzu ettiğim dakikada, ümit edilmediği bir tarzda geliyor; “Fesübhanallah,” diyordum. “Benim arzu-yu kalbimi bu işitiyor mu?”Anladım ki, o, istihdam olunuyor; sadakatinin kerametidir. [...]

Süleyman’da sadâkatle beraber esaslı bir ihlâs gördüm. Evet, bu gün-lerde insafsız insanlar, onun şeref ve haysiyetini kıracak derecede, hakkın-da işaalar izhar ettikleri zaman, ona teselli nev’inden dedim ki: “Sana bir sû-i şöhreti takmakla riyadan kurtulursun.”O da kemal-i sürur ve ciddî bir surette o teselliyi kabul etti. [...]

Süleyman’a bazı yemediğim bir ekmek verdiğim vakit, hatırımı kırmaya-rak alır. Fakat kat’iyen mukabelesiz al-mıyor. Ona mukabil evinden getiriyor. Ara sıra birer bardak çay ısrar ediyordum; ilhahıma karşı istinkâf ediyordu. “Ne için böyle yapıyorsun?” derdim. “Hizmetimize maddî fayda girmeyip, fîsebîlillâh, ihlâslı olmak istiyoruz”der-di. [...] Bunun bu ahlâkı zatında vardı. Yanıma geldiği vakit, benim bir düstur-u hayatım olan istiğna ve insanla-rın hediyelerini almamak kaidesi, onun aslî ahlâkına muvafık gelmiş.

Daha ziyade, insanların değil hediye-sini kabul etmek, onlara ettiği iyilikle-re mukabil dahi bir şeyi kabul etmiyor. [...]

İşte bu zatın hakikî hali bu surette iken, insafsız insanlar bunun hakkında işaa ediyorlar ki,“Said’in sayesinde ya-şıyor.”O da kemal-i iftiharla dedi:“Evet, Üstadımın sayesinde kanaati ve ikti-sadı öğrendim, rahatla yaşıyorum. Halkların bu sözleri bana iyidir. Beni ri-yadan kurtarır, ihlâsa sevk eder” dedi. Ben de dedim:“Sana iyidir; hizmet-i Kur’ân’a zarardır! Onun için hakikat-i hali beyan ediyorum; tâ ehl-i bid’a bilsin ki, ihlâs ile, Allah için çalışıyorlar.”

Said Nursî

Barla Lahikası, 171. mektup, s. 235

***

Altı sene bana kemal-i sadâkatle hasbî olarak hizmet eden ve harika olarak benim gibi bir asabî adamı hiçbir vakit gücendirmeyen ve müsvedde kâtipliğini daima yapan Süleyman Efendi’nin fıkrasıdır:

"...Şimdiye kadar telif olunan mübarek Nurları birer birer mütalâa ederek her birisinden ayrı ayrı ve büyük nurlu güneş gibi ışıklar gördüm ve çok büyük istifade ettim. O nurlar uhrevî yolumu irae ettiler. Allah sizden razı olsun.

[...]

"Efendim, görmüş olduğum Risalei Nur deryasındaki lezzet ve saadetin dünyada hiç emsalini göremediğim gibi kendi vicdânî muhakemem neticesinde kat’iyen anladım ki o risaleler her biri başlı başına ve ayrı ayrı birer tefsir-i Kur’ân’dır. Mahlûkat içerisinde hilkaten insan şeklinde ve hakikat noktasında insaniyetten sukut eden ve serâpâ manevî yaralar içinde bulunan insanlara bu Nurların mütalâası seri şifalı bir ilâç ve yaralarına gayet nâfi’ bir tiryak ve merhem olduğunu ufacık karihamla anlayabildim.

Bu Nurların kıymetini zaman gösterecek ve dillerde destan olarak şark ve garbı gezecek itikadındayım. Ve inşaallah Avrupa’ya karşı dahi Kur’ân’ın ne kadar parlak bir güneş olduğunu gösterecektir."

Barla Lahİkası, 64. mektup, s. 92