Biz de mesajın amacını ve tek yönlülüğünü eleştirmiştik. 

Benzer eleştirileri sosyal medyada Gönenç Gürkaynak gibi hukukçular da yaptı. 

Yazımızdaki bir hususu açalım:

Hepimizin cep telefonlarına her gün çok sayıda mesaj geliyor. 

Bunların bir kısmı bizim de geriye cevap verebileceğimiz kişilerden geliyor. Bunlar şahsî mesajlar ve dolandırıcılık riski dışında bir problem yok. 

Ancak bir kısmı var ki bir “sistem” yardımıyla aynı anda çok sayıda kişiye gönderilen “tek yönlü ileti” durumundalar. Yani “gönderen irade” tarafından muhatap alınıyoruz, ama biz göndereni muhatap alamıyoruz. Pasifiz.

Bu bir iletişim değil, bir iletim. 

Mesajı alan bizler, geriye cevap yazamamak sebebiyle, psikolojik olarak dezavantajlı hale geliyoruz. Birilerince bize söylenebiliyor, ama biz ancak kendi kendimize söylenebiliyoruz! 

Hatta bunların bazıları tebligat işlemi mahiyetinde ve hukuken önemli sonuçlar doğuruyor. 

Bu mesajların bazılarında, “mesaj almak istemiyorsanız…” var. Denilenleri yaparsak ve arıza yoksa sistem bizi listesinden çıkarıyor. (Ticarî reklam mesajları için bu tür bir son not kanunen de mecburi.) 

Ama bilhassa siyasî kişiliklerden gelen reklam, tebrik, vs. mesajları için böyle bir son not mecburiyeti yani alıcı listesinden çıkma hakkımız yok ve bu konuda ciddi sıkıntımız var. 

Bakan da olsalar belediye başkanı da olsalar bir şahıs durumundalar ve şahsen mesaj gönderiyorlar. Yani mesaj kamu hizmetleri ile ilgili bir mesaj değil. 

Bu kişiler bizim telefonumuzu nasıl ve ne hakla buluyorlar ve biz geriye cevap için onların iletişim numaralarını neden bilemiyoruz? 

Telefon operatörümüzü aradık. “Bana bu kişiden mesaj geldi, ben de kendisine mesaj göndermek istiyorum numarasını verir misiniz” dedik? “Sistem izin vermiyor” denildi. “O zaman bu kişiden mesaj gelmesini istemiyorum, bir çaresi var mı” dedik. “Buna da sistem izin vermiyor” denildi.

Ne sistem ama!

Aslında benzer durum çok farklı yerlerde de gelişiyor.

Üniversite öğrencisi sistemden ders seçmeye çalışıyor. Üniversitenin öğrenci mevzuatının izin verdiği bir tercihi yapmaya çalışıyor, ama “sistem izin vermiyor”. 

Banka müşterisi bankanın sistemini kullanarak bir şey yapmaya çalışıyor, ama başaramıyor. Yapmak istediği şey kanuna aykırı ya da mantıksız değil, ama “sistem izin vermiyor”. 

Bazen tersi de oluyor. Mevzuatın izin vermediğine elektronik sistem izin verebiliyor. Yani yanlışa davetiye…

Neden? Bilgisayar yazılımını yapan mühendisler öyle uygun bulmuşlar da onun için!

Keyfini kanun yapan devlet memurunun “mevzuat müsait değil’inin yeni adı “sistem müsait değil” olmuş! 

Örnekler çoğaltılabilir.

İşin özü şu: 

Güçlü olanın haklı olduğu ve devleti elde edenin devlet gücünü dilediği gibi kullanabildiği bir sistem adil değildir. 

Kalabalıkların tepki kapasitesinin zayıflatıldığı bir sistem demokratik olmadığı gibi bunu sürdüren de demokrat değildir.

Türkiye’de toplulaştırılmış kişisel verileri korumakla vazifeli bir Kişisel Verileri Koruma Kurulu var. Başkanı da bir anayasa hukuku uzmanı olan Prof. Dr. Faruk Bilir.

Biz kendisine soralım: Bu Kurul, bu telefon numaralarına muhalefet partilerinin liderlerinin veya meselâ CHP’nin Gölge Adalet Bakanı Gökçe Gökçen’in de ulaşmasına izin verir mi?