Adalet Bakanının değişmesi ve bir yargı organı mensubu olan İstanbul Başsavcısı Akın Gürlek’in saray iradesi ile Bakan yapılması çok tartışıldı ve tartışılacak. Zaten daha önce Bakan Yardımcısı olması da tartışılmıştı.
Devir merasiminde Bakanlar arasında koltuk seviyesi eşitleme gayreti meselesi işin magazin tarafı, ama bir hakikate de işaret ediyor.
Ancak Meclisteki yumruklu kavgalı yemin “töreni”nde CHP’li muhalefetin AKP’lilerle vuruşması ve diğer muhalif vekillerin AKP ve CHP’lilerin arasına girip ayırmaya çalışması yani muhalefetin böylece yeniden ikiye bölünmesi, üzerinde durulması gereken bir işaret.
Bizim hep dediğimiz gibi, CHS adıyla uygulamaya sokulan gizli rejim değişikliği ile gelen iki kutuplu gerilim siyaseti ya da tahterevalli siyaseti, sosyolojik olarak Türkiye’ye uymadığı gibi aynı zamanda yanlış ve eksik bir model.
Bu modelin ürettiği gerilimler milleti de yoruyor ve bizim taraftarı olduğumuz üçüncü yol-demokrat siyaset arayışını hızlandırıyor, daha da hızlandırmalı.
***
Bu arada bir hatırlatma: Anayasada ve kanunlarda “kabine” ya da “kabine toplantısı” diye bir şey yok. “Cumhurbaşkanlığı kabinesi” de yok.
Bu bir uydurma ve amacı belli: “Tek adam yok, bir heyet var” diyebilmek için en çakmasından “görüntü vermek”.
***
Bu ucube rejimle birlikte neler gördük neler?
Mesela “oğuldan bakanlar” gördük. (“Hayır, henüz görmedik” diyecekler acele etmesin, damat Berat Albayrak da bir oğuldur, hele Erdoğan ailesi için!)
Nasıl gelip nasıl gittiği ve dolayısıyla neden gelip neden gittiği hususu hafızalarımızda tazecik duruyor. Bu atamanın ülkemizi hangi ülkelere benzettiği de…
Resmî Gazetedeki görev değişikliği ve atama kararlarında “Görevden affını isteyen ve görevden af talebi kabul edilen” bakanlar anlayışını tekrar reddediyoruz. Anayasa 104 ve 106 açık: Bakanlar, “milletvekili seçilme yeterliliğine sahip olanlar arasından Cumhurbaşkanı tarafından atanır ve görevden alınır.”
Kendisi ayrılan bakan da istifa eder ve ayrılır. İstifa müessesesi onurlu bir duruştur. Bir tayin ve bir nasp ile bir göreve getirilen için de…
Yani ya görevden alınırsın ya da istifa edersin. Bir bakanın görevden “affını” istemesi ve “affedilmesi” ancak padişahlıklarda ve muz cumhuriyetlerinde görülebilecek bir uygulamadır.
***
Bir de şu var:
Devir teslim merasiminde Gürlek, kendisini kastederek ve hemşerilerine hitaben, adeta bir siyasetçi gibi, “33 yıldan sonra Nevşehir bakan çıkardı” dedi ya…
Yargı ile siyasetin ilişkisinin geldiği noktayı size soralım. Başlığa dönüp cevap veriniz.
CHP’lilerin “Savcıdan bakan olmaz, bu Anayasaya aykırı” çıkışı, mevcut Anayasa karşısında çok da anlamlı değil. Onlar da biliyorlar.
Ama savcıdan bakan olursa siyaset ne olur meselesini sadece bilen biliyor.
Başlangıçta doğru bir adlandırma ile “Adliye Vekaleti” iken, önce yanlış bir tercihle “Adalet Vekaleti”ne ve sonra “Adalet Bakanlığı”na çevrilen bu bakanlık, eskiden beri, bakanlar listesinin birinci sırasında. Bu sadece protokol açısından önemli olan basit bir hizalanma değil. Adaletin ve adliyenin önemine ve yargı bağımsızlığına da işaret ediyor.
İşte bu bakanlık, şimdi, bir yargı mensubunun elinde. Memlekette siyasetçi hukukçu kalmamış gibi.
Ve ilk vaadi yargı mensuplarının sorunlarını çözmek…
Hayret. Demek sorunlar varmış!