Bugünkü bu sonuç siyasetin ve idarenin kirliliğinden de kaynaklanıyor. 

Basitçe söyleyelim. Hukuk fakültesi öğrencisi olup da “bilhassa bu dönemde hakim-savcı olmayı düşünmüyorum” diyen gençler hayli fazla.

Partiler genel olarak gençliksiz. 

Bu yokluktan en büyük nasip AKP’ye düşüyor. İktidar nimetleri hatırına “partiliymiş gibi” görünen gençlerin gerçekte idealist bir “partili” olmadığını, en iyi, o paraları ve kadroları dağıtanlar biliyor. 

Yaşlıların MHP’si de gençlerle bağını hızla kaybediyor. Bilhassa “bebek katili Apo”dan “kurucu önder Öcalan”a geçişle birlikte herkes ve bilhassa Ülkücü gençler “ne adına ve ne uğruna” diyerek hem kendi kendilerini, hem de ideallerini ve partilerini sorguluyorlar. 

Siyasetle ilişkili gençler de genel olarak muhalif bir duruş benimsiyorlar. 

Gençliksizliğin zirvesindeki CHP’nin, “İmamoğlu Suç Örgütü(!)” operasyonları sonrasındaki gösterilerle bir muhalif gençlik kitlesi ve örgütü de oluşturduğunu bilhassa bu bağlamda hesaba katmak lâzım. Zira gözaltına alınmayı göze alarak mitinge katılan ve oradan gözaltına alınan, jop yiyen, gaz soluyan her muhalif genç daha fazla politize oluyor, CHP’ye daha fazla bağlanıyor. 

Bir zamanlar “mücahid Necmeddin”ci dindarların yaşadıkları itilmişlikten kaynaklanan “muhalif politik duruş”ları, şimdilerde bu “CHP’li” gençlerde kendisini gösteriyor. Sağcı ya da solcu değiller. İdeolojik hiç değiller. Genellikle Kemalizm de umurlarında değil. Sadece “haksızlığa ve hukuksuzluğa karşı duruş” anlamında muhalif olmayı benimsiyorlar.  

Bu tabloyu okuyan her siyasetçi kendince çözüm arıyor. 

Bunlardan biri de 1981 doğumlu Necmeddin Bilal Erdoğan. 

Geçtiğimiz günlerde “Türkiye Gençlik STK’ları Platformu (TGSP)” Genel Kurulundaki konuşmasında gençlerin muhalifliğinden şikâyet etmiş ve bulduğu çözümü paylaşmıştı. 

İlginçtir, çoğu “gidelim görünelim” diyerek toplantıya gelenlerin yaş ortalaması, kendisini de ihtiyar sayan Bilal Erdoğan’ın yaşına denk sayılabilirdi. 

Partisinin teşkilatlarında da görülen bu durumun aslında genel olarak gençlerin muhalifliğinden kaynaklandığının da farkında olmalı ki şunları söyledi: 

“Genç muhalif olmayı sever. Genç için muhalif olmak havalıdır. Annesine babasına muhaliftir. Öğretmenine muhaliftir. Okul müdürüne muhaliftir. Tamam. İktidara da muhalif olmak istiyor. Onu da anlıyorum. Ama dünyadaki kokuşmuş düzene muhalif bir iktidar varsa Türkiye’de, buna muhalif olmak yerine hep birlikte o dünyanın bozuk düzenine muhalif olmayı biz bu gençlerimize öğretemez miyiz? (Alkışlar…) Onun için gençliğe diyeceğiz ki; ‘muhalif mi olacaksın? Tayyip Erdoğan da muhalif, gel hep beraber muhalefetimizi bu dünyanın bozuk düzenine karşı yapalım.’ Bunun da hem bu ülkenin istikrarı için, ayakta kalması için hem de dünyanın selâmeti için çok önemli olduğunu düşünüyorum.”

Bu teklif tutar mı? 

“Tayyip Erdoğan da muhalif, gel ona destek ol” denilen gençler “dıj düjman”cı bu sözleri duyunca ne düşünür?

O gençler, “dünyadaki adaletsizliklere muhalif olalım, tamam ama bunun için önce kendi ülkemizdeki liyakatsizlikleri ve adaletsizlikleri görüp bitirmemiz gerekmez mi” demeyecek midir? 

Yerleşim yeri/yuva olarak gözünü ABD, Kanada ya da Avrupa-AB ülkelerine diken gençler, bunu sadece daha iyi maddî şartlar için mi yapıyor?