En yaygın olan çözüm: Yolun bilinen bir noktasında bekleyip, gideceğiniz istikamete müteveccih bir kamyon gelir ve sizi kasasına alırsa, ihtiyaç karşılanmış;  hele müsait olur da şoför mahalline bindirirlerse, nurun ala nur olurdu.

Bu yola çıkış, çoğu zaman saatlerce bekledikten sonra gerçekleşirdi.

Bırakın asfaltı; şehirlerarası yollar, taş kırıkları üzerine kum döşenip sıkıştırılarak yapılan şose bile değildi. Tekerleklerden çıkan tozlar, tâ uzaktan görülür, böylece, bir motorlu vâsıtanın geldiği ya da gittiği bilinirdi.

Bu evsaftaki yolların birçok noktasında iki araba yan yana veyahut karşı karşıya birbirini geçemez; uygun bir yerde sağ tarafa çekilip, birinin diğerine yol vermesiyle yola devam edilirdi.

Gülek Boğazı da böyleydi.

Köroğlu Belini; Karga Sekmez Rampasını, Azap Deresini, Ak Yarma Geçidini, Bolu Dağını; Torosları, şu an adı Nur Dağı olan Gâvur Dağını; Kırk Dilimi, Kızıl Dağı, Armonik Dağını, Zigana Dağını; Bitlis Deresini, Kuzgun Kıran Geçidini ve buralardaki, şoförlere âdeta azap olan seyrüseferi o günkü hâliyle bilirim.

Ankara’ya girmek için toz toprak deryası Kepekli Rampasını aşmak bile bir meseleydi, o demde.

Yollar önce şose, sonra asfalt, ardından da çok şeritli bölünmüş yollar oldu; birçok yerde de kaymak gibi otobanlarda seyahat eder olduk.

Sakın kimse, “Şöyle olunca, şöyle oldu” demesin. Konumuz siyaset değil. Dolayısıyla, herkesin “saman çöpü” herkese…

Sadede, ifade etmek istediğimiz konuya gelelim:

O yıllarda, o yollarda bulunan harcıâlem yol boyu lokantalarında ibadet edilecek yer, seccade serilmiş bir mescit yoktu.

Müslüman yolcuların namazı vaktinde kılma hassasiyeti; namaz vaktinde mola vermeyen otobüs şoförleriyle yaşanan problemler; daha olmazsa bu yolcuların çantalarını alıp, otobüsten inmeleri, kayda geçmiş serencam.

Nur Talebelerinin namaz ve namazgâh hususunda, ısrarlı ve sürekli talepleri; Karadeniz Bölgesine çalışan burunlu 76 Scania Vabıs otobüs şoförlerinin namaz kılmak isteyenlere gösterdikleri hoşgörü, -her ne kadar merdiven altından başlasa da- bugünün dinlenme tesislerindeki mescitleri doğurdu. Bu cümleden olarak:

İstanbul’dan Ankara’ya dönerken, akşam namazını kılmak için girdiğimiz akaryakıt istasyonunda bulunan İzmit Naturel Park Dinlenme Tesisi, mescidiyle, abdest alma mahalliyle ve dahi tertemiz lavabolarıyla takdire ve teşekküre şayandı.

Bendeniz, oğlum Fatih ve gelinim Elifnur Hanım namazlarımızı kıldıktan, varıp bir masaya oturduktan sonra, aramızda, “Muhatabını bulabilsek de bu nezahetten dolayı tebrik etsek” dedik.  

Fatih, çayları şekersiz olarak getirdi; ardından da bir âdem elinde bir miktar ambalajlı küp şekerler olduğu hâlde, yanımızda belirdi.

Tevafuk bu ya.  

Lâf lâf açtı, lâf tabakayı açtı; derken, bize şeker getiren bu zatın, işletmenin sahibi Metin Taşkın Bey olduğunu öğrendik. Gökte ararken yerde bulduğumuz gönlü bol ve oldukça mütevazı bu zata memnuniyetimizi, tebriklerimizi ve teşekkürümüzü bildirdik.

Yıllar yılı yol boyunda birçoklarını gördüm, ama bu tertemiz mescit ve müştemilat az rastlanır cinstendi.

İnsana, bilhassa -gerek yolcu gerek mukim- bir Müslüman’a yaraşan ve Peygamber Efendimizin (asm), “İmanın yarısı” olarak vasıflandırdığı temizlik, böylesi bir temizlik olsa gerek, herhâlde.

Aslında verilen bu hizmet bir lütuf değil; bir vecibe, bir görev.

Hatta, “Sebep olan işleyen gibidir” hakikatince, yapan, yaptığından hissedar.

Dahası: “Aslan yattığı yerden belli olur”, bir insanın düzeni ve temizliği; o kimsenin kişiliği, titizliği ve hayat tarzı hakkında fikir veren bir atasözüdür.

Velhâsıl:

Yazımız, yol boyunda “boy gösteren” firmalara arzımız!