Bu bakımdan, AKP iktidarında, özellikle millet iradesinin ve Meclis’in dışlandığı, denge ve denetimin olmadığı, yürütmenin talimatındaki  yargının “siyasetin sopası” haline getirildiği, “başkanlık sistemi” de olmayan “Türk tipi tek kişilik otoriter rejim’de demokratik kurumların işleyişinde ciddi eksikliklerle demokratik gerileme olduğu” uyarıları yapılıyor.

En son Avrupa Parlamentosu (AP) tarafından hazırlanan Türkiye raporunda “2018’dan bu yana katılım sürecinde demokrasi ve hukuk devleti alanlarında adım atılmadığı”nın not edilmesi; toplumun kahir ekseriyetinin demokrasi ve hukukun üstünlüğünden yana olmasına rağmen, Ankara’nın “Kopenhag” siyasi kriterleri özellikle Katılım Ortaklığı Belgesi’nde demokrasi, hukukun üstünlüğü, insan hakları ve ifade özgürlüğünde verdiği vaadleri yerine getirmemesi” sorgulanıyor.

“JEOPOLİTİK KONJONKTÜREL PRAGMATİZM”

En çarpıcısı da raporda “demokratik gerilemenin sürdüğü mevcut şartlarda katılım müzakerelerinin yeniden başlatılamayacağı” kaydıyla, Ankara’dakilerin “katılım sürecinin tam anlamıyla demokrasiye dönüşmedeki kararlı siyasî iradesine bağlı olduğu” belirtilerek, Türkiye’ye “üyelik perspektifi yerine jeopolitik konjonktür dikkate alınarak fonksiyonel pragmatik işbirliği”nin önerilmesinin öne çıkması…

Oysa bu durum, AB mahfillerinin de “ayıbı” olan donmuş vaziyetteki demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğü alanlarında gelişmenin sağlanması yerine, “ NATO müttefikliği, dış savunma, ekonomik - ticarî ve bilhassa “göç politikaları”nda kredi karşılığı Türkiye’nin Avrupa’nın “sığınmacı deposu” haline getirilmesiyle demokrasinin ve hukukun ıskalanması çıkarcılığını söz konusu ediyor. Ki bu çarpıklık, hakperest AB mahfillerince de açıkça eleştiriliyor…

Zira Türkiye - AB ortaklığının demokrasi ve hukukun hayata geçirilmesinden “ekonomik çıkar ilişkilerine indirilmesi” sığlığı, yürütmenin yanısıra yasamayı ve yargıyı güdümüne alan Saray iktidarını antidemokratik uygulamalarda cüretlendiriyor.

Bundandır ki muhalefetten gelen “AB ile katılım müzakerelerinin yeniden başlatılması” çağrılarına karşı “iktidar cephesi”nin demokrasi ve hukuk umursamazlığı sürüyor. AB mercilerinin değerlendirmesiyle “yeniden AB yolunda angaje olacağına dair hiçbir sinyal vermeyen” iktidardakiler, “yargı aparatı”yla topyekûn demokratik muhalefeti sindiren, siyasî rakiplerini tasfiyeye yeltenen, baskılarla siyasî rekabeti ortadan kaldıran, haksızlıklarla - hukuksuzluklarla muallel operasyonlar peşpeşe dayatılıyor. 

“AB ÜYELİĞİ ARTIK ÖNCELİĞİMİZ DEĞİL” ÇARKI… 

Yine bu yüzden Anayasa’da taahhüd altına alınan “kesin olup yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlayan Anayasa Mahkemesi kararları”, iç hukuku da bağlayan beynelmilel sözleşmelere dayanan AİHM kararları pervâsızca uygulanmıyor. AİHM verilerine göre “Türkiye, AİHM’de en fazla ‘âdil yargılama’ ve ‘hak ihlâli’ yapan ülke” konumunda.

Keza “demokrasi endeksi”nde “hibrit/melez demokrasi”lerden darbelerin, iç savaşın, kargaşanın hüküm sürdüğü Orta Afrika “otoriter ülkeleri” kulvarına düştü.

Esasen, Cumhurbaşkanı Yardımcısının, “AB ile yürütülen vize serbestisi için AB ile süren sürece ilişkin kalan altı kriter üzerinde çalışmaların başlatıldığını bildirmesine karşı Cumhurbaşkanı’nın aleni olarak “AB üyeliği artık önceliğimiz değil” çarklı ikrarı, Saray iktidarının AB, demokrasi ve hukuk perspektif(sizl)iği”ni açığa çıkarıyor.

Bu açıdan uluslararası zeminlerde “tek kişilik hükûmet”te Türkiye’nin AB’den ve demokrasiden ‘Trump politikaları’na dönmekle ‘Trump’laştırıldığı” tesbitleri yapılıyor.