Aziz Mahmud Bursa Kadısı iken huzuruna boşanma davası için bir kadın gelir. Kocasının her sene hacca niyet ettiği halde gitmediğini ve o sene yine hacca niyet ettiği halde yine gitmediğini ve eğer gitmezse kendisini üç talâkla boşayacağını söylediğini; fakat arefe gününe kadar gitmediği halde Kurban Bayramı günlerinde birkaç gün ortadan kaybolduktan sonra meydana çıkarak Hacc’a gidip geldiğini söylemek suretiyle yalan konuştuğunu, bu itibarla talâkın gerçekleşmesini istedini beyan etti.

Yanında bulunan kocası ise, arefe gününe kadar memleketinden ayrılmadığını kabul etmekle beraber, hacca gidip geldiğini, hatta orada görüştüğü arkadaşlarından dönüşlerinde şâhitlik yapmalarının istenebileceğini söyleyerek talâkın gerçekleşmediğini savundu.

Dava, hacıların dönüşüne kadar tehir edildi. Hacılar döndükten sonra ise, kocanın iddiasında doğru olduğu hacı arkadaşlarının şâhitlikleri ile anlaşıldı. Bunun üzerine kadı Mahmud Efendi talâkın vâki olmayacağına dair hükmü ilân etti.

Kararı açıklamakla beraber bu işin nasıl olduğunu ve gidiş-gelişin ne şekilde gerçekleştiğini adamdan gizlice öğrenmek istedi. Adam, eskici Mehmed Efendi adı ile anılan bir zâtın ma-nevî delâletiyle tayy-i mekâna nâil olduğunu söyleyince, Aziz Mahmud Hüdâyî, Mehmed Efendiye başvurarak inabe talebinde bulundu.

Mehmed Dede ise, “Nasibin bizden değildir, Hazret-i Üftade’dendir, varın ona müracaat edin” deyince dünyevî meşgalelerini terk ederek Üftade -kuddise sırruh- Hazretleri’ne intisap etti.

Üftâde Hazretleri Hüdâyî’ye “Pâdişahlar rikâbında yürüsün” diye dua ederdi; nitekim Sultan I. Ahmed de Hüdâyî’nin ardından yürürdü.