Alternative für Deutschland (AfD), ön sonuçlara göre oyların yüzde 43,8’ini alarak açık ara birinci parti oldu. 2021’de yüzde 20,8 oy alan parti, beş yılda desteğini iki katından fazla artırdı. CDU (Hristiyan Demokratlar) ise yüzde 17,2’ye geriledi. AfD tek başına hükümet kuracak çoğunluğu kıl payı kaçırdı.

Bu yükseliş Sachsen-Anhalt’la da sınırlı değil. AfD, Almanya genelindeki son kamuoyu araştırmalarında yüzde 28 civarıyla ülkenin en popüler partisi konumunda. Göçmen nüfusun çok daha yoğun olduğu ve siyasi olarak daha liberal kabul edilen Berlin’de bile son anketler AfD’yi yüzde 18-19 bandında gösteriyor.

Bu sonucu önemli kılan yalnızca rakamlar değil. AfD seçime, nasıl bir Sachsen-Anhalt kurmak istediğini açık biçimde anlatan yaklaşık 150 sayfalık bir hükümet programıyla girdi.

Programın İslâm’a ayırdığı bölümün başlığı doğrudan “Ezan ve minarete hayır”. İlk cümlesi ise daha da açık: “İslâm ne Almanya’ya ne de Sachsen-Anhalt’a aittir.”

İslâm, “siyasî bir din” ve şeriat da “arkaik” bir hukuk sistemi olarak tanımlanıyor.

Program Alman Anayasası’nın din ve vicdan özgürlüğünü düzenleyen 4. maddesinin Müslümanlar bakımından fazla geniş yorumlandığını savunuyor. Din özgürlüğünün son yıllarda adeta bir “Supergrundrecht”, yani diğer hakların üzerinde duran aşırı güçlü bir temel hak haline getirildiğini ileri sürüyor. AfD iktidarının din özgürlüğünü yeniden “makul ölçülere” çekeceğini söylüyor.

Ardından neyin kastedildiği açıklanıyor: camilerin uzaktan görülen “oryantal ihtişamlı yapılar” olmak zorunda olmadığı söyleniyor, ezanın dini özgürlük açısından gerekli olmadığı savunuluyor ve bir AfD hükümetinin bu “kültüre yabancı dinin” Sachsen-Anhalt’taki etkisini hukuken mümkün olan her yolla sınırlandıracağı ilan ediliyor.

Program devlet okullarında seçmeli İslâm din dersini de reddediyor. Gerekçelerden biri yine aynı: “İslâm Almanya’ya ait değildir.” Müslüman çocukların dini eğitim almak istemeleri halinde cami derneklerinin eğitim faaliyetlerine gitmeleri öneriliyor.

Üniversite alanında ise bir “Eleştirel İslâm Araştırmaları Enstitüsü” kurulması isteniyor. Program mevcut İslâm araştırmalarını çokkültürcü siyasete hizmet etmekle suçluyor; kurulacak kurumun Müslüman toplulukları değerlendirmesi ve siyasete yön göstermesi öngörülüyor.

Aynı program İslâm’ın kamusal görünürlüğünü sınırlandırmayı önerirken, hemen ardından Hristiyanlığı Avrupa kültürünün temel unsurlarından biri olarak tanımlıyor ve belirli Hristiyan cemaatlerinin devlet tarafından desteklenmesini savunuyor.

Mülteci çocuklar için de ayrı sınıflar öngörülüyor. Program bunu yalnızca dil öğrenmek için geçici bir uygulama olarak değil, çocuklara Almanya’daki bulunmalarının geçici olduğu mesajını vermenin ve Alman çocuklarını “tamamen yabancı kültürlerden” gelen çocuklarla ortak eğitimin yüklerinden korumanın bir yolu olarak açıklıyor.

Bunlar seçim kampanyasında rakiplerinin AfD’ye yakıştırdığı görüşler değil. AfD’nin kendi hükümet programında yazanlar. Bu kadar açık bir İslâm düşmanlığı karşısında kendisini sol ve liberal olarak tanımlayan siyasi ve entelektüel çevrelerden ciddi bir tepki gelmiş değil. AfD’ye yönelik tepkiler ağırlıklı olarak “aşırı sağ”, demokrasi, anayasal düzen ve koalisyon tartışmaları üzerinden kurulurken, Müslümanların temel haklarını doğrudan hedef alan bu maddeler tartışmanın merkezinde yer almıyor.

Bu parti ve bu program Sachsen-Anhalt’ta yüzde 43,8 oy aldı.

Yeni Almanya’nın siyasi gerçeği budur.