Siyasî manipülasyonlarla, “maaşlı troller”in, “gerekeni yapmakla görevli ‘yandaş yorumcular”ın karalama kampanyalarıyla, algı operasyonlarıyla, tehditlerle, korkularla, hilelerle millet iradesi karambola getirilmek isteniyor. 

Haklarında bir yığın iddia ve soruşturma bulunan muhalefetten seçilmiş belediye başkanlarıyla meclis üyeleri, “ya AKP’ye katılırsın ya hapiste yatarsın!” şantajlarının savrulmasıyla partilerinden istifa ettirilip iktidar partisine katılmaları kotarılıyor. 

“PARTİ ROZETİ” TAKILANLAR “AK’LANIYOR!”

Bundandır ki bir ilde “Ben burada olduğum sürece DEM’liler giremez” diyen belediye başkanı, tam da iktidardakilerin DEM’le işbirliği yaptığı “süreç”te iktidar partisine transfer oluyor. Bir vekil, Meclis kürsüsünde bütün milletin önünde “çerçeve yasası”na verip veriştirdiği “bebek katili!” nutkundan üç gün sonra AKP’ye geçiyor.

Komplolar o denli ki haklarında kesinleşmiş bir ceza olmadığı halde bir ilçede yüksek oyla seçilen bir belediye başkanı, aday gösteremeyip seçime katılmayan AKP’ye geçiyor. Bir diğerinde yüzde 50’den fazla oyla seçilen bir başkan, 3.8 oy alan iktidar partisine kaydoluyor.

“Suç örgütü lideri” 2 yıl 8 ay 15 gün cezayla kurtarılırken, muhalefete mensup belediye başkanlarına 50 yılı aşkın hapis cezası veriliyor!

Hâsılı, “siyaset mühendisliği”yle 19 milletvekilinin, muhalefetten seçilen 100 belediye başkanıyla Meclis üyelerinin baskılarla “transferleri”nin bir “siyasî proje” olduğu her haliyle sırıtıyor.

Ne var ki yargının istimaliyle, “kanun nâmına kanunsuzluk”la muallel zulümlerle millet iradesini gasbın, hukuku berhava eden kumpasların, canhıraş çırpınışların bir “netice” vermediği ortada.

Mesela daha 1994’teki İstanbul seçimlerde ANAP’tan İlhan Kesici’nin yüzde 22.14, SHP’den Zülfü Livaneli’nin yüzde 20.30, DYP’den Bedrettin Dalan’ın yüzde 15.46 ve DSP’den Necdet Özkan’ın yüzde 12.38 oy parçalanmasında RP’den yüzde 75 oya karşı 25.19’la belediye başkanlığını alan Cumhurbaşkanı’nın, 30 Mart 2019’daki seçimlerde “kalkıp da 13-14 bin farkla İstanbul’da seçimi kazandım havasına kimse girmesin!” çıkışı ters tepti.

İktidar partisi sözcülerinin “bir şey olmamışsa mutlaka bir şeyler olmuştur” itirazlarıyla aynı zarfa konulup aynı sandığa atılan dört pusuladan bir tek “Millet İttifakı” adayının kazandığı pusulayı YSK’ya iptal ettirilmesi halkta karşılık bulmadı.

İktidardakilerin devlet imkân ve araçlarını hoyratça kullanmalarına, partili Cumhurbaşkanı’nın “Sisi’yi mi seçeceksiniz, Binali’yi mi?!” tahkirli desteğine, onca yanıltmaya rağmen 23 Haziran’da tekrarlanan seçimde fark 806 bine çıktı. Haksızlıklar, hukuksuzluklar dayatıldıkça halkın tepkisi daha da büyüdü. 31 Mart 2024’teki mahallî seçimlerde fark 1 milyon 100 bine çıktı.

VİCDANLARDA MA’KES BULMUYOR

Görünen o ki Parlamentoda sayı çoğunluğuyla can çekişen “tek adam otoriter rejimi”nin kalıcılaştırılması, DEM’i iktidar partisinin arkasında hizalatmakla, “erken seçim” paravanında seçimlerin birkaç hafta “öne alınması” tertibiyle Saray iktidarının ömrünün uzatılması senaryosu sahneleniyor. 

Sonuçta yargı eliyle “havuç-sopa”yla halkta bir karşılığı olmayan, toplumda hiçbir dalgalanmaya sebebiyet vermeyen “politik katakulliler” tam tersine tepki yapıyor.

Bu açıdan demokratik muhalefetin “demokrasi ittifakı” - “Türkiye ittifakı” işbirliğiyle demokrasi ve hukuk mücadelesini birleştirmesi büyük önem arzediyor.