"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Hak adına vermeler

Havva KÜÇÜK KONUR
04 Kasım 2023, Cumartesi
İnsan, lütfunu hep pahalı satıyor. Sevgisini, şefkatini, merhametini, cömertliğini, sadakasını, güzel bir sözünü, hatta gülümsemesini bile...

Bütün bunları yapabilmesi için, muhatabından sürekli bunları hakedecek davranışlar bekliyor. Hep bir sebep... Güzel davranışı, ihsanı, ikramı hakettiğini ispat edecek bir sebep...

Oysa Allah Rahman. Herkese veriyor. Bana itaat ediyor mu demeden, beni seviyor mu demeden, benim için ne düşünüyor diye bakmadan...

‘Verme’yi, Rahman’ın tevziat memuru gibi verirsek, ne verdiğimizde gözümüz kalır, ne alacağımızda, ne de duyacağımızda... Verirsin, biter. Ama’sız, fakat’sız, neden’siz, niye’siz... Daha ardına bakmazsın. Başka türlüsü alışveriş olur, imece olur, ‘ben sana veriyorum, sen de bana ver’ olur, borç verme olur, olur da olur. Ama ‘Rahman adına verme’ olmaz. Gülümseyebilenin gülümsemesini vermesi, ağzı olanın güzel söz söyleyip takdir edebilmesini vermesi, gönlü geniş olanın merhametini, şefkatini vermesi, hasılı elde olan her nimetin, şükrünün edası mahiyetinde verilmesi ve dağıtılması, o nimetlerin üzerimizdeki hakkıdır diye düşünüyorum.

Farkedebiliyorsan hayretini ver, merhamet edebiliyorsan şefkatini ver. İlla maddî değildir verilenler. İlla belli bir cismi, hacmi, ağırlığı yoktur gönülden kopanların. Vermek, nasiptir. Nasib edenden nasib edilene akan bir yoldur. Yoldan insan nasıl geçip gidiyor ve bu yol benim diyemiyorsa, vermek de öylesi bir yoldur. Üzerinden geçilesi sadece..

İnsan ‘verme’lerini eksiltirse, kendini de eksiltir. Verdiklerinin ardına düşerse kendini düşürür. Vermelerinden kendine dönecek bir menfaat umarsa, üzerine yağacak rahmet elini gevşetir. Vermelerimize yüklediğimiz o kocaman anlamlar, Rahman’ın tevziat memuru olma anlayışına ters düşüyor. İnsan hesapsız verdikleriyle büyüyor çünkü. Ardına bakmadıklarıyla olgunlaşıyor. Karşılıksız, beklentisiz sevdikleriyle anlam kazanıyor. El değmedik derler Anadoluda, göz değmedik... Elin, gözün değmediği vermeler, insanı insanlık seviyesine çıkarıyor. Olması gereken, fıtratının çıkarması gerektiği yere... O yüzden Efendimiz (sav), “tebessümüke fi veçhi” buyuruyor. ‘Din kardeşinin yüzüne tebessüm etmen sadakadır.’ (Müslim, Birr 144)

Elimizle, dilimizle, gönlümüz ve ruhumuzla verdiklerimiz, gönle değiyor, sonsuzluğa bulaşıyor ve ebedilik kazanıyor. Gerisi... Dostlar alışverişte görsün.

Okunma Sayısı: 3686
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • okur

    4.11.2023 10:26:05

    gönülden verileni gönlün de ruhu duymuyor.. veren nasip edince, vermemek hiç olmuyor..

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı